Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Bellyboot vissen|| Eerste ervaring met het verticalen uit een Bellyboot (15 mrt 2012)
 

    
 
Eerste ervaring met het verticalen uit een Bellyboot (15 mrt 2012)


Het was eindelijk zover.
De Zaan is mijn eerste water om vanaf een Blazing Tube (zuchtende ballon) te gaan vissen.
Ik had van te voren Buienradar geraadpleegd om de windsnelheid te achterhalen, want het lijkt mij niet verstandig om met windkracht 4 tot 6 Beaufort te gaan vissen uit een Bellyboot op de Zaan of je moet op een plek kunnen vissen in de luwte en die zijn er gelukkig op de Zaan wel te vinden.

De Bellyboot paste met moeite in mijn Volkswagen en ik moest toch een beetje lucht uit de tubes laten lopen, want er moet natuurlijk ook een beetje ruimte overblijven voor het waadpak, waadschoenen, flippers, veiligheidsvest, twee hengels en de pomp om de boel weer onder spanning te brengen.



Op de Bellyboot zijn een aantal tassen met rits door de fabrikant ervan aangebracht, waarin ik enkele visdozen heb ondergebracht en op de beide tubes zit links een fishfinder met transducer en de andere kant een hengelhouder met spanbanden geborgd.

Ik stapte een beetje onwennig in het water en zocht met mijn handen steun aan de steiger die naast de helling loopt, maar ik merkte ook dat de flippers aan mijn waadschoenen mij beperkte voor een normale vrije loopgang.
Op sommige YouTube filmpjes zag ik vissers naar achteren lopen, maar je hebt geen ogen in je nek en dan zie je niet waar je precies je geflipperde voeten neerzet en blijf je met je hiel achter een steen of een ander voorwerp onder water hangen, dan ga je ook geheid onderuit.



Dus stapte ik voetje voor voetje zijwaarts het water in.
Als ik onverhoopt bespied werd door een buitenstaander, dan kon hij of zij zien hoe perfect ik Donald Duck imiteerde met wel een schijnbaar reumatische aandoening, maar het ging mij goed af.

Toen ik voorzichtig en een beetje onwennig plaats probeerde te nemen op mijn met lucht gevulde stoelzitting en rugleuning en mijn gewicht ineens gedragen werd door de Bellyboot, kreeg ik een heerlijk schommelend en zweverig gevoel en ik was zo in de war van dit heerlijk gebeuren, dat ik in een vlaag van verstandsverbijstering mijn gordel aan het zoeken was, net zoals in de auto.

In gedachten en dromen had ik al honderden snoeken, snoekbaarzen en baarzen met de Bellyboot gevangen, maar nu ging het echt gebeuren en ik pakte mijn verticaalhengel uit de hengelhouder, waar ik al een shad aan had bevestigd.



Ik drukte op de aan/uit knop van de fishfinder en zag op het beeldscherm de diepte, maar ook de vissen onder mij.
Zeer langzaam “flipperde” ik achteruit en liet de verticaalhengel en de shad zijn werk doen.
Heel langzaam bewoog ik mijn onderbenen en de flippers aan mijn waadschoenen deden perfect hun werk.
Terwijl ik aan het verticalen was, keek ik om mij heen en ik voelde me zo vrij als een jong eendje in het water.



Ik controleerde nog even mijn onthaaktang en schepnetje in handbereik en het handdoekje wat aan mijn reddingsvest was gespeld.

Alles wat aan mijn Bellyboot is bevestigd, is geborgd door spanbanden of door musketon haken aan elastieken en glipt er iets uit mijn handen, dan is er geen man overboord, want het kan wel in het water vallen maar niet naar de bodem zinken.
Zelfs mijn fototoestel is geborgd.
Aan de Bellyboot zitten links en rechts ook twee kleine afsluitbare ruimte, dus ook voor mijn kleine 12 volts accu voor de fishfinder.
In mijn aangetrokken reddingvest zitten eveneens genoeg ruime zakken voor extra spullen.



Ik zag en voelde een ferme tik op de top van mijn hengel en dat is een hele belevenis kan ik je vertellen, omdat je er zo dichtbij en praktisch bovenop zit.
Een roofvis had mijn shad gelokaliseerd en brutaal in de bek genomen.
Het voelde massief aan en mijn verticaalhengel wees ineens zwaar naar rechts en door het rukken aan de top, bewoog zelfs mijn bellyboot heen en weer.

Door emotie overmand gaf ik een schreeuw van voldoening, die helemaal uit mijn tenen kwam.
Twee geschrokken eenden vlogen luid kwakend naar veiliger en rustiger oorden.

Had ik dat nu maar niet gedaan, want er kwam na een vijftal minuten een brute roverskop van een behoorlijk grote snoekbaars (80 plus)boven water en het kleine shadje leek wel een Haribo wijngummetje in zijn grove bek. Hij schudde vervaarlijk met zijn groteske kop, toen hij mij zo dichtbij gewaar werd en door het schudden schoot het kleinood plotseling met een boog uit zijn bek.
Een tweede schreeuw van mij vloog over het water, maar nu van ellende en pijn.



Ik verwachtte op zijn minst kramp in mijn benen of kuiten van het langdurig flipperen, maar als je rustig je zwemvliezen heen en weer beweegt en pauzes inlast, dan is er van overmatige spierinspanning geen sprake en krijg je niet het gevoel een duurtraining uit te voeren.

Dat heb je in het begin ook niet, maar na drie uur flipperen tegen een opkomende wind in, ga je daar anders over denken.
Je komt geen meter meer vooruit (= achteruit) en telkens probeert de wind je bellyboot om te draaien, zodat je met de wind in je gezicht over de plas wordt geduwd.
Dat wil je niet, dus je probeert krampachtig te keren en daar moet je veel kracht in je benen en kuiten voor ontwikkelen, want dat ging bijzonder moeizaam.
Door de inspanning van het geforceerd flipperen, schoof ik steeds langzaam naar voren in een halve ligstand.



Ik voelde me met recht in de zevende hemel en werd een beetje dromerig van het dobberen, als ik niet tegen de wind in hoefde te flipperen en in de luwte zat te verticalen.
Dit is echt iets voor de luie vissers onder ons, dacht ik nog, heerlijk in een zachte opgepompte stoel en het is dat je aan het vissen bent, anders kon je in je luie stoel nog een krantje lezen ook.

Helaas bleven vandaag de verdere echte aanbeten uit, op een paar nibbelende snoekbaarzen na, maar de zuivere vistijd vandaag was ongeveer drie uur en dat komt omdat ik pas om 12.00 uur ging verticalen.
Helaas, ben je met een harde wind meer aan het vechten met de elementen, dan dat je aan het verticalen toekomt.



Toen ik het water uitstapte, merkte ik aan mijn benen en buikspieren, dat ik vandaag een flinke prestatie heb moet verrichten en ik nam mij voor om groot water alleen te bevissen met weinig wind. (nu ben ik natuurlijk niks gewend)
Ik ga toch eens nadenken hoe ik mijn bellyboot met een elektromotor uit kan rusten, want dan kan je grotere afstanden afleggen om te verticalen en het scheelt een enorme krachtsinspanning om terug naar je opstapplek te flipperen.



Misschien is een klein klapankertje ook wel handig als je een partij aasvissen op een hotspot hebt gevonden, want dan kan je rustig verder verticalen zonder dat je steeds flipperend moet corrigeren en je de plek door de wind kwijt raakt.

 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator