Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| De Heinoomsvaart. Waar blijft de brasem?
 

    
 
De Heinoomsvaart. Waar blijft de brasem?


Al enkele dagen is het weer zwaar waardeloos.
Regen, harde wind en waterkoud en dat nodigt je echt niet uit voor een paar uur vissen op de brasem.
Vandaag zou het in de morgen zonnig zijn en later op de dag regen met misschien wel onweer, vergezeld van natte sneeuw.



De Heinoomsvaart ligt praktisch naast de deur, dus mijn hengelgerei gepakt en om een uur of negen s morgens, net toen de zon even tevoorschijn kwam naar de vaart gereden.
Ik was alleen.
Niemand die op deze dag aan de waterkant wilde zitten om een visje te vangen.
Nu zitten er meer vissers in het weekend aan dit water en natuurlijk minder in een werkweek, tenzij je na je pensionering op je dood zit te wachten achter de geraniums, dan kan je beter de resterende tijd opvullen door een hengeltje uit te leggen.



Ik koos een plekje, die een beetje uit de wind lag door de bomen achter mij en dat ik direct wat zonnestralen op mijn bast kon vangen, als de zon gelegenheid kreeg om te schijnen door de voorbij schuivende wolken.
Na twee keer lopen van mijn auto naar de waterkant met handenvol hengelmateriaal, kon ik mij installeren en een voertje maken.



Later bleek, dat ik een beetje te veel voer had aangemaakt, aangezien de vangsten van vandaag behoorlijk tegenvielen.
Na een paar voerkorven vol smakelijk voer op een plek in de vaart te hebben geworpen, pakte ik een verpakt kant en klaar onderlijntje, bevestigde deze aan de speld van de shockleader en drie pinkies (kleine maden) vonden kronkelend hun einde aan een zeer scherp haakje 16.



Ik was zo scherp van zinnen als een kat met een lange staart in een kamer vol met schommelstoelen, maar ik zag geen nibbeltje aan het gevoelige topje van mijn feederhengel.
Na een tiental keren ingehaald en weer uitgeworpen te hebben, verplaatste ik het aas meer naar links om daar een nieuwe plaats delict te creren.

Ook hier bleef de honorering van de genomen moeite uit.
Zo ging er weer een uur visloos voorbij.



Een stelletje eenden kwamen mij gezelschap houden.
Niet omdat ik zo aardig ben, want ik ben gek op knapperig geroosterde eendenborst, maar waarschijnlijk zijn ze door andere vissers regelmatig met een paar vlokken brood verwend.

Ik werd door hun gekwaak toegezongen voor wat eten, maar het enige wat ik ze kon geven waren een paar stukjes ontbijtkoek.
Mijn hengeltop trilde niet, maar stond ineens krom of er iemand aan de hoofdlijn trok.
Beet!, schalde luid door mijn hoofd.



Een mooie brasem begon terug te vechten met hevige kopstoten, toen hij merkte dat hij gehinderd werd om door te zwemmen met zijn soortgenoten.
Hij kwam in zicht en ik genoot intens van de helaas korte strijd.

Mijn schepnet lag al uren werkeloos naast mij en nu mocht hij eindelijk zijn werk doen waar hij voor was gemaakt.
De brasem gleed glibberig het net in en na een foto mocht hij weer zwemmen.



Het weer sloeg om.
Zachtjes begon het te miezeren en dat gegeven was voor mij voldoende om de spullen in te pakken en naar de auto te dragen.
Slechts 1 brasem na 3 uur fanatiek voeren en vissen en dat is wel heel karig vanuit de diepten van de Heinoomsvaart.
Af en toe kwam er een koude windvlaag over de landerijen en de vaart waaien, die best wel beaufort 5 had kunnen zijn.

Volgens Ron (Schwegler Hengelsport) bijten ze s morgens vroeg tot een uur of tien en dan kan je inpakken, aangezien ze dan niet meer willen bijten.
Je kunt er dan best een stuk of tien vangen voor tien uur, was zijn verdere verhaal.
De volgende keer kom ik wat eerder, want de Heinoomsvaart herbergt mooie vissen, maar dan moeten ze s morgens wel honger of trek hebben in een versnapering.











 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator