Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Karperverhalen|| Carpa sens. Karper en steur. Karperen in Frankrijk (21 tot 28 april 2012)
 

    
 
Carpa sens. Karper en steur. Karperen in Frankrijk (21 tot 28 april 2012)


Het is weer zover.
Nick, Bart, Sander en ondergetekende gaan ditmaal naar Carpa Sens in Frankrijk, van 21 tot 28 april 2012.
In het prachtige Bourgogne, 80 km ten oosten van Parijs, ligt Carpa Sens.
16 hectare groot en gelegen in een prachtig gebied tussen de bergen. Het meer is eigendom van het vriendelijke echtpaar Olivier en Nicolle.

Een week met grote verrassingen, want we hebben helaas niet allemaal een paar prachtige stoere karpers in het net kunnen brengen.
Ook door de vangsten van (grote) steuren zijn sommige van ons afgebeuld.



Maar, laten we bij het begin beginnen, aangezien we natuurlijk voorbereidingen moesten treffen en een paar zondagen kwijt zijn geweest aan het vervaardigen van boilies (20 en 14 mm) van eigen fabricaat.
Ongeveer 100 kg boilies hebben we gedraaid, gekookt, in droogzakken verpakte en later ingevroren.

Ik heb nog nooit zoveel eieren kapot geslagen voor het boiliedeeg tijdens de Paasdagen, dan voorheen en het struif van de eieren zat dagenlang vastgekoekt onder mijn horlogeband en als ik mijn haar waste, dan bleef mijn haar als een helm op mijn hoofd zitten of ik gel gebruikte om een coup te creŽren.
Voorlopig hoef ik geen roerei meer.



Ik droomde ís nachts van overwerkte kippen met permanent uitgerekte anaal spieren en over het spermazaad van de bronstige hanen, dat vanuit hun ruggenmerg tot stof was verworden.
De kippen liepen met platvoeten en steunzolen vanwege het gewicht van de zware eieren met dubbeldooiers en hun elastische poepertje bleven als een tochtgat openstaan en veroorzaakten telkens vreemde geluiden als de kippen probeerden te kakelen, aangezien de valse winden vanuit hun tochtgat blijvend resoneerden.

De hanen werden afgemaakt omdat hun piemels zover waren afgesleten en als een tumtummetje hun werk niet meer konden verrichten.
Het droge stoffige zaad was ook al niet levensvatbaar, dus de boer probeerde het zelf nog bij de kippen te doen, maar daar kwamen alleen kikkervisjes met een snavel van.
Toen werd ik wakker.



Ik hoefde slechts vijftien kilo eigengemaakte boilies te hebben, want ik was ook van plan om de karpers met pop-ups en met de Method Feeder te belagen.
Overigens had ik nog een aantal Halibut pellets met voorgeboord gaatje van vorig jaar op de meerval in de Ebro, die nog steeds heerlijk en penetrant van visgeur waren, en die zou ik eveneens inzetten voor de steur.

Wij waren tot de tanden gewapend met hengels, onderlijnen en in gedachten met geraffineerde aasmethoden bezig, zodat we straks het aanwezige bestand aan vis de stuipen op de schubben zouden kunnen jagen.
In de goede zin van het woord overigens, want weidelijk vissen staat bij ons alle vier hoog in het vaandel.



Alle hengelspullen van Sander en mijzelf, duffels met kleding, tenten, stoelen, stretchers en partij eetgerei, maar ook een jerrycan met 20 liter water en tevens een heuse koelbox op 12 volt kregen een plek in mijn pas aangeschafte Renault Kangoo.
De hengelfoedralen werden boven op de imperiaal vastgesjord, want daar is plaats voor minstens drie schoonmoeders.

Wat een zee van ruimte heeft die Renault, ongelofelijk en mijn eigen opvouwbare poepdoosje kon ook nog mee ( zie Leo vertelt nr. 35)
Over de rit deden we ongeveer 6 Ĺ uur en was ongeveer 600 km lang.
Het had geen zin om heel vroeg weg te gaan, want je kunt pas rond 12.00 uur het terrein op om je bij je plek te installeren.
Aangekomen kochten we in een naburig dorp nog wat boodschappen bij een of andere super, vooral bier en wat kleinigheden om het begin van de week door te komen.



Wat doe je het eerst, als je op je plek bent aangekomen, juist, eerst de bivvy op zetten (i.v.m. regen), dan de rodpod op de plek plaatsen en opbouwen en de hengels in gereedheid brengen.
Vroeger keek ik eerst rond, bekeek de plekken en schatte mijn kansen in, maar toen ik tot twee keer toe in de plotselinge langdurige zeikregen mijn bivvy op moest zetten en mijn stretcher en karperstoel dagenlang vochtig bleven, ben ik daar van af gestapt.
Dus eerst de handel in orde maken en dan fourageren rond het meer of plas.
Maar het weer zat ons niet mee, want we stonden in de plots opkomende regen toch nog onze bivvyís op te bouwen, terwijl de rest van de uit de auto gehaalde spullen langzaam maar zeker nat werden.

Het is een heerlijk gegeven, dat je de auto bij je plek kunt parkeren, want dat scheelt heen en weer lopen met al je rotzooi naar je plek, aangezien die je gelijk uit de auto kunt pakken.
Hengelspullen die je niet direct gebruikt kunnen in de auto blijven liggen en liggen veilig achter je op slot.



Je zou eigenlijk selectief je meren of betaalwateren op willen zoeken met deze mogelijkheid.
Er was wel ergens een toilet langs het meer aanwezig, maar ik neem altijd mijn eigen pleetje mee, aangezien ik heerlijk privť een boutje wil en kan produceren op welk tijdstip wanneer ik wil en niet met een rolletje toiletpapier onder de arm en met samengeknepen billen de wc op het terrein op moet gaan zoeken.

Mijn nieuwe Fox Euro Warrior Hood Bivvy is groot, wat zeg ik, absurd groot.
Ik kan er met mijn 1.80 mtr makkelijk in staan en nu hoef ik niet meer op mijn knieŽn naar binnen en buiten te kruipen met een modderige deurflap in mijn nek als ik ís avonds of ís nachts naar buiten moet om een aanbeet te verzilveren.
Door de grootte heb je binnen gewoon een plattegrond nodig om de weg te vinden.



De zaterdag dat we aankwamen, hadden we niet alleen regenbuien, maar ook een flinke neerval van hagel als knikkers zo groot.
Af en toe liet de zon zich zien en daar deden wij ons voordeel mee om zo snel mogelijk de boel op de plekken in orde te maken.

Sander nam het op zich om de lijnen van de hengels uit te varen.
Na inspectie van het meer op vermoedelijk vangende plekken en na het laten zakken van de beaasde hairs, rigs en onderlijnen werden er nog wat extra pellets en boilies aan de plekken toegevoegd.



De steile graskant van ruim een meter dertig hoog waar wij vanaf moesten vissen, was vol met slik en verraderlijk glad en nadat ik bijna twee keer in het meer ben gegleden, kon Sander het blijkbaar niet meer aanzien en nam de taak van schipper en het roer over.
Dat was toch wel een opgave voor hem, maar Sander deed het graag voor zijn vismaat op leeftijd.
Gelukkig hadden Bart en Nick nog een elektromotor en accu over, zodat we zonder te peddelen de lijnen van onze hengels uit konden varen.

ís Nachts, van zaterdag op zondag om 03.00 uur was het raak en wist Sander een schubkarper van 13.8 kilo te vangen.
Een prachtig gaaf exemplaar en na een paar fotoís mocht hij weer terug in het meer.
Sander brak zijn PR met 2 pond en was er zichtbaar gelukkig mee.

13.8 kg Schub

De kop was er af.
Nu was ik aan de beurt, aangezien we van te voren hadden afgesproken dat we om beurten een aanbeet zouden drillen, ongeacht aan welke hengel.
Nick en Bart hadden blijkbaar dezelfde afspraak gemaakt.

Helaas bleven ís nachts verdere aanbeten van karpers uit en toch bleef de diepe slaap weg door de spanning van het drillen, scheppen en verzorgen van de eerder gevangen schubkarper.
De zondag stond in het teken van zon met bewolking en om 17.45 uur kreeg ik eindelijk een aanbeet.

10.3 kg Steur

Het bleek geen karper, maar een heuse steur te zijn die ik nog nooit eerder heb gevangen en ik was zeer blij dat ik deze 10.3 kilo steur uit het water mocht halen.
Voor mij een PR en dat beloofde veel goeds.
Om 18.30 uur begon het te regenen met hagel en dat zou een paar dagen aanhouden.
Later kwamen er nog zware windstoten met een bak regen er bij waar je u tegen zegt.

Als je buiten met je mond open naar de hemel had gekeken, dan was je binnen 3 minuten met volgelopen longen verzopen, want het water wat er uit de hemel viel kon je gewoon niet wegslikken.
In onze paraplutentje zaten we te vernikkelen van de kou en te vechten met nog een grote paraplu om droog te blijven en het was hooguit een graad of 9.



Later in de week zagen we dat Nick en Bart er warmpjes bij zaten.
Met een brandende dubbelpits gastel en een grote gasfles er op aangesloten zaten ze in een T-shirt in een voortent van 30 graden, terwijl wij zaten te blauwbekken in dikke kleding in de eerder genoemde paraplutent.

De boilies en grondvoer die we eerder op de stekken hadden gedeponeerd, lagen nog steeds onaangeroerd op de bodem van het meer.
De karpers en steuren lagen dus niet op onze zes plekken te azen.
Niet op de dag en ook niet in de avond en nacht en we begrepen, dat de vis liever op de diepere plekken van het meer bleef liggen.



Intussen begonnen mijn 14 en 20 mm boilies te schimmelen van ellende en het uithoudingsvermogen van Sander en mij werd zwaar op de proef gesteld en zeker toen we na een paar dagen er achter kwamen dat Nick en Bart de een na de andere karper of steur uit het meer hadden getrokken.

De vissen lagen duidelijk op dieper water en over die diepte konden wij niet beschikken op onze plekken.
De Fransman aan de overkant had in drie dagen ook slechts 2 steuren kunnen bemachtigen en verhuisde in het midden van de week een eind verderop naar een andere stek.

Regen, regen en nog eens regen

De toestand werd nu een beetje zorgelijk, aangezien de zon zijn best deed om niet meer te schijnen en de regen en motregen een blijvend natuurverschijnsel bleek.
Op deze manier zouden de ondiepere plekken van dit meer niet kunnen opwarmen en zou de karpers en steuren het grote gedeelte van het meer waar Sander en ik visten mijden.

Je kon een ei in mijn kont gaarkoken, want ondanks dat ik teleurgesteld was over het miezerige koude weer, kookte ik over van enthousiasme om deze tegenvallende week toch nog tot een goed einde te brengen en misschien een paar mooie aanbeten te kunnen verzilveren.

8.8 kg Koi

Bart bleek een prachtige Koi aan de haak te hebben gekregen en werd bijna lyrisch van geluk.
De fotoís die we later onder ogen kregen waren ook een lust voor het oog.

Het kon ook niemand aan het meer zijn ontgaan dat deze Koi werd gevangen, want de kreten van verbazing en ongeloof, maar ook van enthousiasme vlogen als superlatieven door de ijle lucht en dreunden tegen onze trommelvliezen, terwijl we er minstens 250 meter van af zaten.

27.2 kg Schub

Toen de immens grote schub door Bart werd gevangen, konden de omringende dorpen van de feestvreugde van de beide heren genieten en de honden op de erven van menig boerderij in de omgeving hielden voor de rest van de week hun blaffende koppen niet meer dicht.

Je zou bijna jaloers worden op zoveel ďbeginners gelukĒ, hahaha.
We hoorden deze kreten ook met dezelfde vreugde aan, maar hadden die liever zelf geslaakt met dezelfde vangsten.

29 kg Diamant steur

Het lawaai aan vangstvreugde kreeg opeens een waarlijk hoogtepunt, toen Nick een Diamantsteur van 29 kilo aan zijn hengel kreeg.
Na deze rauwe keelklanken van Bart en Nick die zuiver van geluk hun kelen schor riepen, scheen de huidige visstand in hun omgeving dit als normaal te beschouwen, aangezien geen enkele karper of steur er aanstoot aan nam en zelfs niet onze kant op wilde vluchten om van dit auditief lawaai weg te vluchten.

Ik keek Sander aan en we doken met onze hoofden wat verder weg in onze opstaande kragen van onze jassen en hoopten stiekem op een aanbeet van een vis, die maar uitbleef.

26 kg Schub

Nick pakte nog een schub van 26 kg en dat werd weer een van de hoogtepunten in hun visweek.
Bijna 30 karpers en steuren waren deze week hun deel en Sander en ik bleven ver achter met slechts 1 karper en 1 steur.
Wat een mager resultaat van Sander en mijzelf, maar geloof me, dat we alles op alles hebben gezet om nog een aanbeet te bewerkstelligen.

Maar het zat er gewoon niet voor ons in.
Slechts een paar piepjes van onze beetmelders in de nacht hielden ons alert, maar bleken telkenmale lijnzwemmers te zijn.



We waren deze week zo scherp als de gestreken vouwen in de pijpen van een oude spijkerbroek en nog nooit zijn we zo teleurgesteld in de vangstresultaten geweest.
We zijn deze week in zwaar weer gekomen en onze egoís hebben het ook zwaar te verduren gehad, maar we kunnen alleen het weer en de verkeerde plekken aan het meer de schuld geven, want aan onze kennis en kunde lag het niet.

We zaten vol met ideeŽn hoe we de karper feilloos het aangeboden aas konden laten nemen, maar dan moet er wel karper rondzwemmen op de plekken waar we zaten.
Later in de week bleek de boot waar we onze lijnen mee uitvaren, voller met hemelwater te zijn dan de ideeŽn die we eerder in onze hoofden hadden.



Ik merkte aan Sander, dat de spanning in zijn getergde lichaam begon toe te nemen en soms moest hij zich drie keer ontladen op een dag omdat de spanning op zijn poepertje te hoog werd.
De rollen toiletpapier werden talrijker in gebruik en het overgebleven drielaagspapier steeds dunner op de rol na elke toiletgang.

Zaterdagmorgen werden de bivvyís, natuurlijk weer in de regen, afgebroken en alle spullen zeiknat in de auto opgeborgen.
De ramen van mijn auto besloegen direct door de permanent aanwezige vochtigheidsgraad in de auto, die veroorzaakt werd door alle natte spullen.

Zeelt 57.5 cm

Ik vergat nog te vermelden, dat Bart nog een lap van een brasem en een fraaie zeelt had gevangen, die in Nederland zeker bij de betere vissen behoren.
Een paar uur later reden Nick en Bart, Sander en ik, ieder met zijn eigen gedachtegang naar huis en reken maar dat het in de andere auto in een feestelijke stemming was.








 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator