Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Feedervissen aan de Heinoomsvaart
 

    
 
Feedervissen aan de Heinoomsvaart


Uitgerust met twee fijne feederhengels, ondersteunende steunen, uitgekiend voer en heerlijk aas, was ik op weg naar de Heinoomsvaart.
Dit prachtige water lonkte weer en dan pak je de visspullen uit de schuur en ga je op pad.

Theo arriveerde op het afgesproken tijdstip (07.00 uur) en weldra lagen de eerste voerkorven met een heerlijk ruikende aassamenstelling in het water.



Mijn top trilde al een mooi deuntje en gaf in morse aan, dat een vis het aas had gevonden.
Ik neeg de hengel schuin omhoog en de shockleader rekte even uit en de vis werd zich er van bewust dat hij gehaakt was.
Hij verzette zich hevig spartelend tegen zijn onvrijwillige gevangenneming, maar mocht alweer snel van zijn vrijheid genieten, toen ik hem na het onthaken had teruggezet in het water.

Dat is nummer een, zei ik tegen Theo en ik keek hem met een schuin hoofd aan en ik snoof de verse geuren op van het landelijk karakter van het gebied.



De volgende gevulde voerkorf landde bijna precies op de plek in het water, waar ik even van te voren de vis had gehaakt.
Door de hoofdlijn aan de clip van de molenspoel te bevestigen, kun je pijnlijk precies dezelfde plek aanvoeren en wordt het vangen van de vissen op je voerplek een stuk eenvoudiger.

Vis nummer twee maakte via de gevoelige top van mijn feederhengel kenbaar, dat hij snoepte van de kronkelende maden aan mijn haakje en voor hij het wist, zat de haak in zijn lip vastgeklonken.



Nummer twee Theo, riep ik en terwijl ik de vis terug in het water liet plonzen, nam ik mij gelijk voor dat niet meer te zeggen.
In stilte genieten, dat is veel beter, dacht ik nog, maar soms wil je je kennis en kunde wereldwijd bekend maken en dan roep je het hardop tegen je lotgenoten. Hahaha.



Intussen sloeg ik weer aan en de volgende vis kwam spartelend naar de kant.
Het was fris in de ochtenduren, maar je voelde aan de omgevingstemperatuur, dat de wereld om ons heen begon op te warmen.
Ik zou weleens een mooie sterke zeelt of een knappe brasem aan de haak willen krijgen, sprak ik tegen Theo, die met gesloten ogen zat te mijmeren in zijn stoel.

Voor een moment dacht ik, dat hij in dromenland was verzonken, maar toen hij zijn ogen open deed en mij wazig aankeek, wist ik gewoon dat hij het verzoek niet had verstaan.
Ik raakte in gevecht met een mooie vis, die al mijn aandacht opeiste.



Het was een sterke brasem en deze brasem moest geschept worden, want hij was een beetje te groot om uit het water te tillen.
Theo schepte de brasem uit het water en legde hem op de graskant.
Mooi exemplaar, mompelde ik binnensmonds en na het onthaken van de brasem gleed hij weer in zijn natte wereld op zoek naar een veilige plek om van zijn avontuur te bekomen.

De voerkorf met zijn geurige inhoud vloog alweer met een sierlijke boog door de lucht en na de landing in het water draaide ik aan de slinger van de molen om de overtollige lijn binnen te spoelen.



Theo, die nog geen vis op de kant kon brengen, besloot er om 12.00 uur mee te stoppen en maakte aanstalten om zijn plek op te ruimen.
Vandaag ving ik in totaal 18 vissen en daar zat slechts een brasem bij.
Niet te geloven!
Slechts een brasem?, waar zijn die slijmjurken gebleven, wanneer komen die gladde glibbers tevoorschijn.
Vandaag vond er slechts een brasem het nodig om te laten zien dat de Heinoomsvaart heus wel een brasemstand herbergt, maar zijn broertjes en zusjes en de rest van de familie moesten thuisblijven.







 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator