Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Meerval specials|| Pelletvissen op de meerval in Spanje aan de Ebro (deel 3)
 

    
 
Pelletvissen op de meerval in Spanje aan de Ebro (deel 3)


Van armoe maakte ik een meegenomen theedoek van thuis zeiknat met het 25 graden warme water uit de Ebro en legde deze opgevouwen op mijn hoofd, terwijl het overtollige water op mijn schouders drupte.
Het gaf verkoeling, maar de theedoek leek steeds sneller opgedroogd door de toenemende warmte van de omgeving en zeker door de verhitte keien waar we op zaten.

En natuurlijk was ik verbrand.
Sommigen gaan naar huis als een neger zo bruin, maar ik ga altijd als een roodhuid indiaan.



Je kon bijna geen steen meer als loodgewicht beetpakken, zonder derdegraads verbrandingen aan je vingers van je handen op te lopen en je postelastiek zou smelten als je die om de hete steen zou wikkelen.
Dus een geschikte steen moest in de schaduw van de omringende bosjes of boom gevonden worden.

Het wachten was moordend en stiekem hoopte ik op geen aanbeet van vis op mijn hengels.
Achterlijk plan natuurlijk, want we zaten voor groot wild, kneiters van meervallen en zware karpers en terwijl ik de loomheid in mijn lichaam peilde en moeilijk door de intense warmte door mijn neus ademde, werd ik door Nick opmerkzaam gemaakt, dat de top van een van mijn meervalhengels bewoog.



Ik aarzelde geen moment, sprong snel en elegant als een olifant die een muisje heeft gespot uit mijn karperstoel, rukte de hengel van de steun en sloeg ferm aan.
Onmiddellijk werd er zwaar aan de hengel en aan mij getrokken, want ik schoof met de voeten vooruit en de hengeltop wees resoluut als een beschuldigende wijsvinger naar de dader in het water.
Een flinke meerval had helemaal geen zin om uit zijn veilige omgeving op de kant en mat van de Ebro te belanden en trok met buitengewone kracht mij bijna van de oever naar het water toe.

De slip van de molen begon aan een nieuw hoofdstuk van dit verhaal en de dichtgedraaide slip gaf gierig en wat stoterig lijn van de spoel.



Nu gooide de meerval zijn gewicht in de strijd en de slip moest korzelig lijn meegeven en zong zijn hoogste lied.
Onverbiddelijk bleef ik stug de meerval het moeilijk maken om verder te vluchten naar de obstakels die op de bodem van de Ebro verspreid liggen en langzaam maar zeker kwam de onderzeeboot van visvlees in beweging.

Steeds trok de meerval de zingende hoofdlijn van mijn spoel, maar moest het telkens weer afleggen omdat ik de verloren lijn weer langzaam maar zeker in wist te halen.
Nick stond met een paraplu tegen de zon boven mijn hoofd en Rolf had een natte theedoek in mijn nek gelegd, mede omdat ze toch geschrokken waren van mijn lichamelijke reactie bij de meerval van 2.20 mtr.



Ik moest even lachen om die overdreven bezorgdheid, maar ik vond het een leuk gebaar en weldra voelde ik de kracht van mijzelf, maar ook van de meerval afnemen en kwam de visberg op de mat.
Rolf was bezig met het secuur opmeten en de meerval bleek 1.85 cm groot te zijn, net zo groot als de eerder gevangen meerval van Nick.

Het was weer een mooi exemplaar en ik tilde hem samen met Maarten op, want dat kon mijn lichaam net aan zonder dat ik met het tillen in de problemen zou komen.
Trouwens, Maarten droeg vrijwel het grootste gewicht, dus dat kon ik makkelijk aan.



Urenlang was er geen belletje van een hengeltop te horen en de zinderende hitte maakte ons loom en dorstig.
De vier bevroren flessen drinkwater hielden niet alleen de inhoud van de koelbox koud, maar leste ook onze eeuwige dorst als er weer een beetje ijs in de fles door de zon was ontdooid.
Ik gooide wat ijswater over mijn theedoek en plaatste deze op mijn hoofd en daar wordt je heerlijk koel van terwijl mijn ene hersencel krakend bevroor.

Een belletje op de hengeltop van een van de hengels van Nick begon te rinkelen op de maat van een aanbeet en snel rukte Nick de hengel uit de steun om de vis te drillen.



De meerval bleek aan de favoriete meervalhengel van Nick te hangen, die hoog op zijn verlanglijstje stond.
Een prachtige buiging was zichtbaar en de hengel bleek een goede aankoop te zijn geweest, want Nick stond verguld de meerval te drillen terwijl hij steeds naar de werking van de hengel keek.

Ook de slip van zijn molen draaide overuren en schreeuwde gillend om hulp maar de meerval hield het voor gezien en na een felle strijd gaf hij het gewoon op en liet zich met gemak over het water naar de mat glijden om van de haak te worden ontdaan.
Even een paar fotoís en Nick was weer een ervaring rijker aan de machtige rivier de Ebro in Spanje.



Rinus en Maarten maakten zich op voor de avond en nachtsessie, terwijl wij onze spullen gingen inpakken.
We lieten alles achter maar legden onze hengels en toebehoren op de kant tegen de bosjes aan, voor het geval de wind zou toenemen en boel in het donker in het water terecht zou komen.

Rinus zou ons met zijn eigen snelle boot wegbrengen naar de trailerhelling, waar Roxanne ons met haar auto op zou halen om ons naar het verblijf te rijden, waar we een hapje zouden gaan eten.



Rinus en Maarten hadden afgesproken, dat ze bijzondere vangsten direct telefonisch zouden doorgeven en onder het avondeten bij ons onderkomen werden we op de hoogte gesteld van de vangsten, tot we naar ons mandje gingen om te slapen en de rest van de vangsten bleken de volgende dag niet mis.

Er werden door Maarten vier meervallen gevangen en door Rinus drie, waarmee is gebleken dat een avond of een vroege sessie werkelijk vis op de kant kan brengen.
Een van 1.91, 2 van 1.81, een van 1.58, 1.55, 1.28 en een van 90 cm.



Maarten was zo blij, dat hij deze sessie had meegemaakt, maar had het ís nachts door de dalende temperatuur zeer koud gehad en voelde zich slachtoffer omdat hij door diverse muggen was gestoken en door het meervalvirus is besmet.

Maar voor geen goud had hij dit willen missen en was in de wolken van de vangsten.
Je kon het aan hem zien en vooral horen want hij raakte er niet over uitgepraat.
Deze man is compleet om en het meervalvirus heeft Maarten flink te pakken.

Die krijgt met zijn plakkerige lippen voorlopig geen zoen meer van Roxanne!

Er was zelfs een moment, dat allebei de hengels van Rinus een aanbeet hadden en Maarten bij moest staan om ook de vangst van de tweede meerval tot een goed einde te brengen.

Rinus was bezig met de avond maaltijd.
Maar rustig de avondmaaltijd gebruiken was er niet bij, want onder het bereiden van de maaltijd waren de meervallen ook aan het jagen en schreeuwden de beetverklikkers de beide heren toe, dat het uitgevaren aas opnieuw gevonden was.



Het werd uiteindelijk een rusteloze en zeer frisse nacht, waarbij de nachtelijke aanbeten uit bleven, maar ís morgens vroeg weer toenamen.

We werden ís morgens weer door Rinus opgehaald, toen we door Roxanne waren afgezet bij de trailerhelling.
Hij was te laat, maar dat bleek door een aanbeet van een meerval, net toen hij een stap in de boot had gezet om ons op te halen.
Zowel Rinus als Maarten zagen er vermoeid uit, of ze de avondvierdaagse hadden gelopen, maar hun enthousiasme verhalen rekten de rimpels in hun gezichten op en staken ons aan om met vereende krachten de dag aan te vangen.
Helaas was daarmee de laatste dag van onze meervalvakantie aangebroken.



Deze dag zou de rivier de Ebro (slootje, zegt Maarten steevast) ons niet teleurstellen.
Integendeel, deze dag maakte de eerste dagen van de week goed, door gul zijn schatten prijs te geven door meerdere vissen te laten snoepen van de pellets.
De eerste aanbeet mocht ik voor mijn rekening nemen en de tweede karper van deze week kreeg ik aan de haak.

Een mooie schubkarper van een kilo of 13 Š 14 keek na het drillen pienter de wereld in en na een foto mocht hij weer snel het nat in voor de karper door de hitte van de dag uit zou drogen.



Na een tijdje was ik als mazzelkont weer aan de beurt.
De top van een van mijn meervalhengels stond in morse de aanbeet uit te zenden en rap pakte ik de hengel uit de steun en voelde een andere weerstand op de top.
Nu was de aanbeet anders dan bij de karper en ik vermoedde een kleine meerval van nog geen meter.

De dril stelde niet veel voor en eigenlijk was het kleinood net zo snel op de kant als een ferme zeelt in Hollands water die met een feederhengel en voerkorf is gevangen.
Hij bleek 85 cm te zijn.



De meervalpuppie was echter van harte welkom en nu bleek ik de grootste en de kleinste meerval van deze week te hebben gevangen.
Maar de dag was nog niet om en kon nog veel verrassingen inhouden.

Nu bleek even later de topbel van de meervalhengel van Rolf te vertellen dat hij een aanbeet mocht verzilveren en Rolf overmand van puur geluk greep de hengel en begon met de dril.
De slip van zijn molen spinde als een tevreden kat en de top van zijn hengel boog met een grote souplesse om de uitvallen van de meerval op te vangen.



Weldra kwam de meerval in zicht en de meervalkop liet zich even zien voor hij weer onderdook om verder zijn kunstjes te vertonen.
De 1.18 mtr meerval moest even in de armen van Rolf liggen voor een foto voor hij het water in mocht en binnen de kortste tijd zwom de meerval weer naar de veilige diepten van de Ebro.

Het ijswater uit de bevroren flessen in de koelbox goot ik nog steeds over mijn opgevouwen theedoek op mijn hoofd en die deed zijn verkoelende werk uitstekend.
Ik keek helder uit mijn ogen naar de toppen van mijn hengels zonder bijna flauw te vallen van de hitte.



Het was 40 graden in de schaduw en er stond vrijwel geen windje, dan de scheten van de mannen en mijzelf, die waarschijnlijk veroorzaakt zijn door het heerlijke eten van Roxanne en het gulzige doorslikken daarvan en waarbij er veel lucht mee geslikt werd die er ook weer uit moet.

Ik kreeg weer een beuk op een top van een hengel en dook naar de steun om de hengel te pakken en gooide die bijna om.
Ben je een keer sneller dan vlug, dan ben ik nog in staat om de boel in de Ebro te smijten.



Er kwam weer een schubkarper op de kant van een kilo of 13 en ook deze vangst was zeker welkom.
Het zou echter mijn laatste vangst zijn voor vandaag en deze week.

Maar niet voor Nick, want hij zou deze weeksessie afsluiten met de vangst van een laatste meerval, die hij niet op de conventionele manier zou vangen met een haak in de bek, maar met de haak in een stuk touw waar de meerval mee was aangebonden.
Ruim 700 km lang is deze rivier en Nick vangt een meerval aan het meegesleepte touw, dat om de vis was geknoopt.



Dat was zeer triest om te zien en zwaar dieronvriendelijk.
Je zou degene wat aandoen, die dit op zijn geweten heeft, wisten een paar van ons te vertellen en met afgrijzen keken we naar het touw wat strak door de kieuw en de bek van de meerval was aangetrokken.

Het is net zoín onsmakelijk gezicht als de harige bilspleet van een van je vrienden in de sauna, die met opgetrokken knieŽn tot zijn kin een geanimeerd gesprek met je voert.
Het touw was met een flinke knoop verzekert en het lange stuk touw wat er ook nog aanzat en was waarschijnlijk gebruikt om het uiteinde aan een boomtak of een in de grond geslagen paal te binden.

Op deze manier blijft de meerval vers tot hij geslacht wordt ter consumptie en blijft hij goed door de vis levend onder water te bewaren .
We denken dat hij ontsnapt is aan zijn belagers, echter het vastgebonden touw heeft diepe sporen achtergelaten in de kieuw en de bek van de 1.40 mtr lange meerval.



Je maag draait om en je snapt de handeling wel, maar ook weer niet van degene die de vis heeft gevangen.
Het schijnt een normale handeling te zijn van vissers uit de Oostbloklanden en ze komen er nog mee weg ook omdat het nog niet eens is verboden.
Tja, wij vonden het wreed, maar dat zo aanbinden blijven ze toch doen en zeker als de meerval voor eigen consumptie is.

Toen het touw was verwijderd, zagen we pas goed de schade aan de meerval, maar we hebben de overlevingskansen goed ingeschat en we denken dat de beschadigde meerval er goed uit zal komen.





Het vervolg van dit spannende verhaal, speelt zich af in deel 4

 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator