Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| De Woerdense Verlaat herbergt een prachtige wetering
 

    
 
De Woerdense Verlaat herbergt een prachtige wetering


Tja, dat is natuurlijk de wetering evenwijdig aan de Bosweg, de zogenaamde Boswetering.
Een dagvergunning om te vissen kost 2.50 en een jaarvergunning 21.- euro en dat is weinig voor een prachtig stukje water met veel, heel veel vis.

Ik kom daar graag, want je hebt er geen recreatieverkeer op het water, want dat is verboden, je zit aan de wetering op open plekken tussen de rietkragen en het water kun je bijna drinken, zo helder en verfrissend dat het er uit ziet.



Het water zit ook vol leven met ouderwetse watervlooien en op het wateroppervlak schieten de schaatsenrijders heen en weer.
Tussen de plompenbladen spelen de ruisvoorns hun spel, dat af en toe onderbroken wordt door een jagende snoek of (zonne)baars.

Grote schimmen zwemmen alleen of in groepen over de bodem van de wetering, karpers, graskarpers, zeelten en fraaie brasems.
Ik hou maar op, want ik word er een beetje lyrisch van, je komt zelf maar eens kijken, dan kan je het zien.



Ik had om 08.00 uur afgesproken met Theo en ik arriveerde een kwartier vroeger op de plek die ik twee dagen geleden ook had bezocht en waar ik 10 mooie brasems mocht landen, naast een flink aantal ruisvoorns en blieken.

Mijn feederhengel had ik al opgetuigd en de steunen in de grond gestoken.
Mijn auto staat een paar meter achter mij geparkeerd, dus mocht het gaan regenen, dan is mijn paraplu zo gepakt en opgezet.



Terwijl ik mijn voerkorf vol met grondaas aan het proppen was, kwam Theo aangereden.
Ik prikte snel 4 maden aan de haak en wierp de combinatie naar de kruising van de wetering en na het zinken van de korf draaide ik net zo lang aan de slinger van de molen tot de hoofdlijn strak stond en de top van mijn feederhengel gekromd naar de wetering keek.

Theo was inmiddels bezig om zijn hengelspullen uit de auto te halen en was binnen enkele minuten op zijn plek ge´nstalleerd.
Hij vindt het vissen met een dobber veel leuker en spannender dan op de top met een voerkorf vissen en ook vandaag week hij daar niet van af.



Ik vind dat ook spannend, om een dobber traag omhoog te zien gaan, horizontaal op het wateroppervlak te zien liggen voor hij de diepte inglijdt, maar het vissen met een voerkorf geeft veel meer mogelijkheden.
Je kunt een groter deel van wetering afvissen en de overkant bereiken, waar soms de grotere schuwe vissen langs zwemmen.

Kan je Theo niet wijsmaken, maar voorlopig pakte hij een mooie ruisvoorn.
Bij mij ging gelijk de beuk er in.
De top van mijn feederhengel kreeg een oplawaai van jewelste en dat kan alleen een brasem veroorzaken.



De eerste kneitebijter kwam binnen en niet zonder slag of stoot.
Hij draaide zich een keer of drie in het net om en klapperde met zijn staart, zodat hij alle slijm op zijn lichaam in de mazen van het net achterliet.
Brrr.

De haak was ook uit zijn bek gevlogen en zat muurvast in de fijne mazen, dus de onderlijn bij de haak losknippen was de enige optie.
Lekker dan.
Theo riep, dit is een grote Leo en hij toonde de kromme top van zijn matchhengel.



Het bleek een paling te zijn en Theo keek een beetje beteuterd.
Ik maakte een nieuwe onderlijn van 22 honderdste nylon en bevestigde een hair aan de bocht van de haak.
Net zo als bij het karpervissen, als je een boilie of pop-up gebruikt.
Mijn vermetele plan was, om met een kleine pop-up van 12 mm de brasem aan de haak te krijgen en ruisvoorn uit te sluiten, want die kun je doorlopend vangen aan een paar maden.



Ik wierp de pop-up, nadat ik een loodkogeltje 5 cm vanaf de haak op de onderlijn had geplaatst, en de hele combinatie met een welgevulde voerkorf naar de overkant.
Er gebeurde helemaal niks, zeker een half uur.
Ik haalde boel maar in en voor alle zekerheid, deed ik toch maar een dotje maden aan de haak en opnieuw plonsde de hap in de wetering.

Tik, tik, zei het topje van mijn hengel en begon te trillen.
Ik nam de hengel uit de steun en gaf een hengst, dat de slip zich het hubeskulubes schrok en een meter lijn af gaf.
Wat denk je?



Een mooie ruisvoorn had de pop-up en de maden ontdekt en had deze combinatie zich eigen gemaakt.
Het was ook een koddig gezicht, dat verraste koppie met die bungelende pop-up naast zijn bek.

Ik had er vertrouwen in gekregen en nadat ik de voerkorf weer had gevuld, wierp ik de aasaanbieding weer naar de overkant.
Daar kreeg ik me weer een ram op de top, dat de hengel bijna van de steun afgetrokken werd.



Deze keer was de brasem ook geen makkie, want hij knokte tot zijn laatste snik en na zijn vechtpartij gleed hij op zijn zijde het gereed liggende schepnet in.
Wat een mooi exemplaar was dit weer en wat een mak schaap bleek hij na het knokken, want een foto werd moeiteloos gemaakt.

Werkt goed, die pop-up, zei Theo bewonderend.
Helaas had Theo nog geen brasem aan de haak kunnen krijgen, dan alleen maar ruisvoorns, de paling en een heel klein baarsje.
Je raadt het al.



Weer kwam een brasem naar de pop-up kijken om er nieuwsgierig als hij was, aan te sabbelen door hem in de bek te nemen.
Theo keek verbijsterend naar mijn kromme hengel en snapte er helemaal niets meer van.

Wat een bak van een brasem was dat weer, en ook deze brasem was dik over de 50 cm.
Ik zal die groep eens even uitdunnen, nam ik mij voor en hoppa, daar ging de combinatie het luchtruim in kwam pijnlijk precies op dezelfde plek neer waar ik de vorige brasem had gevangen.
Rang!, daar ging de top weer na een vijftal minuten.



Ja hoor, bevestigde ik de aanbeet auditief en Theo keek even over zijn schouder naar mij en de kromme hengel.
Als je maar weet, dat ik geen foto meer maak van jou en een vis, beet hij mij toe.
Geintje, liet hij er op volgen.

Ik zou daar als vismaat mij ongelukkig bij voelen, want je vismaat vangt alleen maar grote bakken van brasems en jij krijgt er geen enkele aan de haak.
Theo ruimde zijn spullen op en maakte aanstalten om naar huis te gaan.
Ik ga lekker de Tour de France bekijken op de tv, zei hij nog en weg was Theo.
Ik besloot nog een uurtje te blijven en na een tijdje niets gezien te hebben, kreeg ik toch weer een aanbeet.



Het was weer een mooie brasem en dat zou mijn laatste zijn voor vandaag.
Ik kreeg nog controle van een wat oudere man, die zich legitimeerde als een controleur en naar mijn visdocumenten vroeg.
Hij zag mijn vele vergunningen in het plastic mapje en zei daar iets leuks over.

Alles was natuurlijk in orde en ik ruimde mijn spullen verder op.
Deze dag was voor mij geslaagd en voor Theo wat minder, maar Theo heeft ook zijn visje gevangen en we hebben samen een fijne visdag gehad.

Ik overweeg om morgen weer naar de Boswetering te gaan, want ik raak daar niet uitgevist en nu wil ik weer eens een zeelt aan de haak krijgen, aangezien dat een behoorlijke lange tijd geleden is.
We zullen het zien.








 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator