Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Ruizers, ruizers en nog eens ruizers.
 

    
 
Ruizers, ruizers en nog eens ruizers.


Een ijsvogeltje scheert langs de bomenrij aan de overkant van de wetering.
Zijn felle blauwe kleur valt direct op en zeker tegen het groene gebladerte.
Het gepiep van twee jonge futen bereikte mijn oren en ze riepen de vader en moeder om eten, die verderop in de wetering allebei bovenkomen met een klein visje in de bek.



Vlak voor mijn voeten springt een klein visje uit het water en belandt precies op een groot plompenblad.
Waarschijnlijk werd hij door een baarsje achterna gezeten en nu was het kleine ding aan het trampoline springen om weer in het water te geraken.
Dat lukte pas na vijf keer springen.

Je hebt het waarschijnlijk al door, ik zit weer aan de wetering aan de Bosweg.
Zover ik kan beoordelen, zit ik helemaal alleen aan het water.



Vandaag heb ik een andere plek uitgekozen, dan de plek die ik gisteren met Theo had en hoop dat ik daar geen spijt van krijg, omdat ik daar al twee dagen op rij aan het voeren ben geweest en de vis misschien ligt te wachten op een lekkere hap.
Aan de overkant is een doorgang naar een meer en voor de ingang ligt een plompenbladveld en een dikke rietkraag.

Die plek is altijd goed geweest voor brasem en zeelt.
Dat zat er vandaag helaas niet in, geen brasem en geen zeelt, maar dat kon ik nu, op dit tijdstip niet weten.



De eerste voorns en ruisvoorns, gulzig als ze altijd al geweest zijn, kwamen even sabbelen aan de maden, die ik ze presenteerde.
Ze zogen de maden gelijk leeg, want na een paar keer mis geslagen te hebben, kreeg ik steevast lege omhulsels aan de haak terug.

Die arme drommels kregen eerst een ruggenprik en daarna werden ze door een stel vampieren leeggezogen.
Wat een triest leven hebben maden toch.



De een na de andere ruisvoorn kwam bij mij op bezoek en dartelend werden ze onthaakt en terug gegeven aan de wetering.
Ik sloeg ook regelmatig mis.

Net ingegooid en gelijk beten en trokken die kleine mormels de maden van de haak en dat in zon rap tempo, dat als ik dan twee seconden daarna aansloeg er gewoon geen maden meer aan de haak zaten.



Over voedselnijd gesproken.
Ik heb nog bij de gevangen voorns in de bek gekeken of ze misschien een gebit van een piranha hadden aangeschaft, want dit vond ik niet meer normaal.
Wat een stel hongerlijders waren dat.

En dat bleef gewoon maar uren doorgaan, of er elke keer een nieuwe golf voorns met lege magen langs kwamen zwemmen.



Ik keek naar mijn maden en voerbak en ik dacht nog, als dit tempo zo door blijf gaan, dan ben ik over twee uur uitgevist.
Dan is mijn voer op, maar ook mijn maden, die gewoon geen kans krijgen om in de madendoos te verpoppen en waar moet ik dan mee vissen?

Eigenlijk moet ik geen vijf maar drie maden aan de haak doen en de voerkorf maar half vullen, dan kan ik tenminste het tijdstip om verplicht te stoppen uitstellen.
Hahaha.



Ik besloot om weer een pop-up aan een hair te fabrieken en daarmee de kans op een brasem te vergroten.
Die grote jongens liggen op de bodem op mijn heerlijke voer te wachten en als toetje een paar lekkere vette maden en misschien een rood/oranje pop-up.

Vergeet het maar.
Die flitsende rode rijders schieten als levende kanonskogels op die rood/oranje vuurtoren af omdat ze weten dat onder die felle kleur een bosje dikke vette maden hangen.



Truck mislukt.
Uit louter balorigheid gooide ik een paar keer in zonder een enkele made aan de haak, dan alleen de pop-up en ik zag al in gedachten al die kleine teleurgestelde gezichten als ze de lege haak ontdekten.
Hahaha.

Ik had een schik in mijn eentje, dat wil je niet weten.
De teller bleef staan op 33 voorns en al eerder gezegd, geen enkele brasem of zeelt.
Geef niks, ik heb een leuke middag gehad en handenvol pret aan die rode rijders gehad.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator