Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Even een paar uur er tussenuit. Op naar de Boswetering.
 

    
 
Even een paar uur er tussenuit. Op naar de Boswetering.


Morgen is er 97 % regen voorspeld, terwijl ik die dag had gepland om te gaan feederen en om nu de gehele dag in die pisregen te gaan zitten, dat zie ik even niet zitten.
Vroeger draaide ik daar mijn hand niet voor om, maar naarmate de leeftijd vordert, word ik wat selectiever.

Dan maar vandaag even naast de deur vissen en rond etenstijd (17.00 uur) smeerde ik een paar kadetten met rijk beleg en pakte ik mijn madendoos uit de koelkast uit de schuur.
Droog gemengd voer staat altijd in mijn auto en is zo aan de waterkant aangemaakt.



De rit naar de Boswetering is slechts een tiental minuten van mijn woning en binnen tien minuten lag mijn eerste voerkorf met voer en een onderlijn met een vijftal maden aan de haak op de bodem van de wetering.
Normaal werp ik altijd een aantal voerkorven met een uitgekiend lokvoer naar een vermeende voerplek, maar dat was nu niet nodig.
Voorvoeren heb ik dus niet gedaan, want het kolkte van de vis.

Ruisvoorns, welteverstaan, want de maden aan de haak werden aangevallen op het moment dat ze het wateroppervlak raakten.



Ik hoef de hengel na het inwerpen eigenlijk niet op de steun te leggen, aangezien ik het gulzige rukken en trekken van de vissen aan de maden op de haak tot in mijn pols en onderarm voel en de ruisvoorns zichzelf al bijna haken van hongerigheid.

Een klein rukje aan de top is al voldoende om een vis in de lip te prikken.
Dit heeft helemaal niks meer te maken met het vissen op grote vis, omdat de hele ruisvoorn gemeenschap in ploegendienst de maden aan het verorberen zijn.
Ze breken en kneuzen de vinnen om als eerste bij de kronkelende maden te komen.



Ik had beter een vlokhengel met een klein molentje mee moeten nemen en daar mee aan de slag moeten gaan, want deze vraatlust slaat helemaal nergens op.
Het is ook eigenlijk niet leuk om een klein voorntje aan een feederhengel binnen te halen, omdat je na de aanbeet het visje gewoon naar binnen kunt sleuren met de snelheid van een speedboot met een 60 pk buitenboordmotor, tenzij je aan het wedstrijdvissen bent en elke vis meeweegt in het totaal.

Nee, dan pak je een klein vlokhengeltje van 1.60 – 1.80 mtr, het kleinste molentje wat er te koop is met op de spoel 10 honderdste nylon opgespoeld, een vlokdobber met centraal gaatje, een stuitje, een paar loodkorrels onder de dobber en een langstelige blauwe Mustadhaak waar je twee maden of een vlok brood aan prikt.

De voorn liet van louter opwinding een nat scheetje.

Elke worp brengt dan ruisvoorn op de kant en zo kun je er honderd vangen binnen een zeer korte tijd.
Succes verzekerd en dat is veel en veel leuker om ruisvoorns te vangen, want dan zijn je hengelspullen op deze vissoort afgestemd en is elke aanbeet optimaal genieten.
Nee, dan zit ik nu met mijn feederhengel ruisvoorn te vangen, terwijl ik die hengel juist voor de zwaardere vissen, zoals blieken, brasems en zeelten heb ingezet.
Voor het ruigere zwaardere werk, zullen we maar zeggen.

Dat zware werk, dat zat er vandaag natuurlijk niet in, want het haakje bezet met 5 maden haalt gewoon de bodem niet door die kleine vreetmachientjes en belandt kaalgevreten op de bodem van de wetering.
Aangezien een brasem ook liever wat eetbaars op zijn bord heeft liggen is een kale haak totaal niet interessant.



Moet ik dan een grotere haak nemen met 10 maden, een die ze niet zo snel leeg kunnen vreten voor hij de bodem raakt en waardoor ik ook meer mis zal slaan omdat zo’n grote haak niet in een klein bekkie past.
Of helemaal geen maden, maar een tweetal maïskorrels of een kneedbaar voertje aan de haak?
Of zal ik een hele grote worm aan de haak punniken, waar ze heel lang mee bezit zijn om die er af te pulken en de brasem ook eens de kans krijgt om het restant op de bodem te nuttigen.

Nee, waarom geen kaas, niet al te jong want die happen ze er zo met kleine hapjes vanaf, nee, een beetje goed belegen stukje geurige kaas, een blokje waar je een haak in kan laten verdwijnen en die een stukje stugger is om aan te nibbelen.
Misschien wel een klein zoet gekookt aardappeltje, die vinden de ruisvoorns te groot voor een snelle snack en die zullen ze wel met rust laten.



Met al die mijmeringen ging het vangen gewoon door en ik had al 25 ruisvoorns geteld en het eind was nog lang niet in zicht.
De bodem van mijn madendoos die een half liter maden kan herbergen, trouwens ook niet.
Misschien liggen en schuiven er wel zwakke magere uitgehongerde brasems aan mij voorbij, met holle ogen en met lege magen en knokige ruggen op zoek naar een velletje van een made, die door een verkwistende ruizer is achtergelaten.

Ik zag dat helemaal voor mij en de tranen welden op in mijn ogen, want je moet niet aan mijn mooie slijmerige brasems komen, want dan krijg je mijn 110 kilo in je nek.
Maden is dus niet direct het superaas voor de brasems en eventueel de zeelten als er horden vraatzuchtige ruisvoorns in de buurt zijn, en ik zal ze wel gebruiken door het voer, maar maden ga ik voorlopig niet meer als haakaas inzetten.



Nee, laat ik het voortaan maar proberen met maïskorrels op de haak, extra aangezoet met honing of melasse en het maïs ook maar door mijn voertje mengen als lokkertje, want het overige zweefvoer in mijn lokvoer trekt ook ruisvoorns aan, die de grote jongens onder water de bron van het lekkers zullen wijzen.

Dat betekent, dat mijn vangsten niet meer in de tientallen stuks zullen lopen, want het vangen van brasems vereist meer wachttijd en geduld tot ze op de voerplekken zijn aangekomen.



Maar ja, als ik aantallen wil scoren, dan ga ik toch vlokvissen op de ruisvoorns, dan laat ik mijn feederhengel toch thuis.
Dat is het gemak van de wetering aan de Bosweg.
Je kunt vlokvissen, feedervissen, gewoon met de pen en een hengel vissen, baarspeuteren of op de snoek met een dood visje op de bodem vissen.

Bijna alle disciplines in een prachtig water naast de deur.
Wat ben ik blij, dat dit water een steenworp afstand van mijn woonplaats ligt.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator