Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Feedervissen op de Boswetering bij de Woerdense Verlaat
 

    
 
Feedervissen op de Boswetering bij de Woerdense Verlaat


Vandaag ben ik een paar uurtjes aan de Boswetering gaan zitten om te vissen.
Op het plekje, waar ik vaak ga zitten, zat helaas al een visser te vissen, dus moest ik uitwijken naar een andere spot van de vele die de Boswetering rijk is.



Aan de overkant van de wetering zag ik telkens bewegingen in het water en dat duidt op kleine scholen ruisvoorns die spelenderwijs groter groeien.
De voerkorf aan mijn rubberen shockleader had ik tot de rand toe gevuld met overheerlijk lekkers en ik prikte vier maden aan het kleine haakje maat 18, die aan de gekochte onderlijn was bevestigd.

Terwijl de handel door de lucht vloog en de hoofdlijn afgestopt werd omdat de hoofdlijn op een bepaalde afstand om de clip van de spoel is gewonden, kan ik nooit in de bosjes of bomen aan de overkant vast komen te zitten.



Eigenlijk zit deze constructie permanent op deze hengel, aangezien ik altijd dezelfde hengels pak als ik ga feederen aan de Boswetering.

Massaal doken de ruisvoorns op de wriemelende maden aan de haak, die mede door het gewicht van de voerkorf naar beneden werden getrokken.
Zoals ik al eerder in de verhalen over de Boswetering heb verteld, hebben ze verschrikkelijke haast om de haak leeg te vreten , voor deze tussen de waterplanten op de bodem verdwijnt.



Op het moment dat de voerkorf in het water plonst en de maden diep adem halen voor hun zomerduik, worden ze direct aangevallen door gulzige mondjes en aan flarden getrokken.
Direct na de plons begint het tikken en getrek op de top van de feederhengel en bij elke ingooi wordt er een voorn gehaakt.

Tja, is dan de feederhengel wel het geschikte gereedschap voor dit tomeloze geweld?
Ik probeer weer in te gooien op een andere plek met in mijn achterhoofd het idee, dat daar misschien minder ruisvoorns actief zijn.



Vergeet het dus maar.
Hetzelfde ritueel als links en voor mij en dat betekent gewoon, dat de wetering afgeladen is met ruisvoorns die strak naast elkaar in het water staan.
Volgens mij kunnen ze nog niet eens zwemmen omdat het te druk is en als je het water induikt dan breek je je nek op de massieve massa vis.

Ik dacht het antwoord te hebben gevonden en ik maakte een onderlijn met aan de haak een hair.
Op de hair propte ik 4 maiskorrels en op de haak niks.
Hetzelfde geweld onder water en ik begon te vrezen, dat ze allemaal honger lijden en werkelijk alles aanvallen wat op voedsel lijkt.



Ik was haast van plan om mijn voerbak met voer in het water om te keren, maar ik kon me net inhouden.
Intussen had ik al 15 ruisvoorns gevangen en nog geen enkele brasem of zeelt had zich nog laten zien.
Maar ja, dat is niet zo gek, omdat een leeggegeten haak op de bodem niet attractief is voor een naar voedsel zoekende vis.



Ik pakte een pop-up en maakte die aan de hair vast en weer niets op de haak.
Plons en het bleef even stil.
Ha, dacht ik, dat is een goede zet en ineens boog de top van mijn feederhengel als teken dat ik een aanbeet had.



Wat denk je?
Een brasem of zeelt, nee hoor, weer een ruisvoorn waarvan de bek niet eens de pop-up kon bevatten, maar toch het even wilde proberen.

Daar bleef het niet bij, want er waren meerdere kamikaze vissen, die een verrekking in de bek best wel wilden trotseren en de pop-up met een ware doodsverachting door probeerden te slikken.
Eigenlijk hebben deze prachtige vissen een enorme moed en zo zie je maar wat voedselnijd doet.



Ik bleef maar weer doorvissen met maden op de haak en hoopte, dat de buikjes van alle ruisvoorns eens vol zouden raken en zouden stoppen met eten, maar dan moet ik enige kilo’s maden en voer in de wetering gooien om ze tijdelijk van het azen af te houden.

Flauwe kul natuurlijk, want volgens mij kunnen ze gewoon door blijven vreten en gaan hun spijsverteringorganen een tandje harder draaien.



Vandaag dus geen brasem en geen enkele zeelt aan de haak gehad.
Ik zag ook helemaal niks azen en ik speurde de wetering af of ik bewegende plompenbladeren zag, maar niets van dit alles.

Op een gegeven moment ben ik na dertig vissen opgehouden met tellen en kan ik dus niet vertellen hoeveel ik er gehaakt heb.
Het was toch weer een bijzondere dag, met een zonnetje, weinig wind en vele vangsten van ruisvoorn.








 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator