Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Karperverhalen|| La Horre plek 11 in juni 2007
 

    
 
La Horre plek 11 in juni 2007


Mijn vismaat en ik werden overmoedig en we boekten een vistrip van een week naar een van de vele karpermeren in Frankrijk , namelijk Etang de La Horre. We boekten deze reis via www.fishermanholidays.com.

Dit specifieke meer staat bekend om zijn kapitale karpers tot 70 pond toe maar is ook berucht om zijn blanks en dat betekent niets vangen dus, want het is een van de moeilijkste meren om de karper aan de schubben te krijgen.
Eigenlijk is het niets voor beginners, maar daar kan je ons eigenlijk niet onder plaatsen als “oude rotten” in het vak, maar eigenlijk ook weer als nieuwelingen in deze eeuw.

Het meer is 110 hectare groot en herbergt ca. 2000 karpers van 6 tot tegen de 70 pond.


Het is voor ons de ultieme uitdaging en we zullen onze oude ervaringen en de nieuw opgedane kennis om karper te vangen eens in de praktijk gaan toetsen.
Al die mooie aangeschafte hengelspullen gaan we in de strijd gooien en het moet wel heel gek zijn als we daar geen karper zouden vangen.
Onze oude records moeten verbeterd worden, dus we moeten in dat meer in Frankrijk minstens karpers vangen van boven de 30 pond en wat duurt het verschrikkelijk lang voordat de weken en dagen om zijn dat we konden afreizen naar Frankrijk.
We kunnen de wijzers van de klok wel vooruit duwen.


Eindelijk was de dag aangebroken dat we op de bewuste zaterdagmorgen richting Frankrijk reden. De laatste dagen kon ik het alleen nog maar over karpervissen hebben en ik heb wekenlang bijna elke avond naar DVD’s gekeken over karpertechnieken en karpervangsten.

Ik kon en kan er niet genoeg van krijgen en helaas deelt mijn vrouw mijn passie niet, maar zij heeft het lijden van mij ruimhartig opgenomen en mij ruimschoots de ruimte gegeven om mijn obsessief gedrag te ventileren.
Aangekomen keken we naar het grote meer en nu moest het gebeuren. We moesten even slikken, want het meer was groot en ook bij ons onbekend, dus hadden we nog een hoop te doen.
Na het veelvuldig heen en weer sjouwen van onze hengelspullen vanuit de auto naar de plek 11, plaatsten we onze bivvy’s en je moet eens weten wat een karpervisser allemaal meesleept.


De rod pods werden in elkaar gezet, de hengels en molens in orde gemaakt en we begonnen de plekken in het meer met een float marker uit te peilen. De gemiddelde diepte was ca. 1.50 – 2.00 cm en we voerden met een spod de ontdekte schone plekken in het meer, installeerden onze hengels en de digitale beetmelders werden aangezet.
In de heerlijke luie karperstoel keken we naar de omgeving, de witte zwanen, de flauwe rimpel op het water en zagen in de verte enkele onbereikbare karpers uit het water springen.



Dit wonderschone plaatje van het karpermeer La Horre in Frankrijk, werd voor eeuwig vastgelegd.

Enkele kikkers begonnen brommend te kwaken en een heel koor van honderden kikkers antwoordden minutenlang terug. We keken elkaar verbijsterd aan, zoveel kikkers bij elkaar en met zo’n kwaakvolume hadden we nog nooit gehoord. Wel hadden we dit bij de Woerdense Verlaat in het plaatsje Noorden gehoord, maar nog nooit zo hard.
Het was een mooie dag in de tweede helft van juni en onze verwachtingen waren hoog gespannen, want we waren hier om zware karpers te vangen en deze vingen we inderdaad, naast een flink aantal andere karpers waren de zwaarste karpers 24, 25 en 28 pond.



Slechts 6 pond woog dit prachtig getekende spiegelkarpertje

Prachtige karpers met mooie schubben en door de natuur mooi getekend, dikke buiken en vechters van formaat. Helaas niet de gewichten waarover we eigenlijk gedroomd hadden en zo bijzonder waren om naar huis te schrijven, maar we waren toch wel heel blij met hun onvermoeibare vechtlust, want we moesten toch wel alles uit de kast halen om ze in het schepnet te krijgen.
En het heeft toch wel wat hoor.
Een week lang je eigen potje eten koken op je aangeschafte gasstelletje en kookpannetjes, in je eigen bivvy overnachten op je stretcher en warme slaapzak en maar wachten tot je digitale draadloze ontvanger in je bivvy een signaal ontvangt van de zender bij je beetverklikkers op je rod pod.


Gelukkig bracht de beheerder Rob Hunter van het meer elke ochtend een heerlijk vers Frans stokbrood naar elke visser op de 15 stekken en de heerlijke geur hangt nog steeds in mijn neusgaten en het water loopt weer uit mijn mond terwijl ik dit verhaal zit te schrijven. Voor deze service betaal je een euro voor elk stokbrood, maar het scheelt een lange rit om ze zelf te halen.

Bij het afgaan van mijn ontvanger in de eerste nacht, wist ik momentenlang niet waar ik mij bevond.


De ontvanger naast mij op een tas in mijn bivvy, was aan het gillen en ik zocht op de tast in het donker mijn bril, maar ook het lichtknopje van mijn bivvylight en mijn laarzen en ik had even later vreselijk veel moeite om de twee ritsen van mijn nieuw en nog onbekende bivvy open te ritsen.
Slaapdronken en onvast waggelde ik naar mijn hengels en pakte de karperhengel op van de blèrende beetverklikker.
Gelukkig zat de karper nog aan de weerhaakloze haak, maar er was zeker 100 meter nylon van mijn spoel afgetrokken.
Nog steeds slaapdronken en bij het flauwe licht van mijn voorhoofdslamp stond ik in het donker een karper te drillen en te turen in de nacht om maar een glimp van leven in en over het donkere water te ontdekken.

Het was een maanloze nacht en ik zag werkelijk geen hand voor ogen, maar ik realiseerde mij, dat ik in het buitenland midden in de nacht een knoert van een karper stond te drillen!
En dat was een onbeschrijfelijk lekker gevoel.
Wauw, de realiteit haalde mij in en overspoelde mij en inmiddels stond mijn vismaat Theo naast mij met verwarde haren, slaperige oogjes en met in zijn handen een vreselijk groot schepnet.
Hij had zijn waadpak intussen al aangetrokken en stapte zonder iets te zeggen alvast van de houten vlonder het water in, wachtend met het schepnet in de aanslag om straks mijn gedrilde karper te landen.

28 pond schoon aan ( van ) de haak. 1e sessie in juni 2007, La Horre in Frankrijk

Over zulke zaken hoef je met elkaar niets af te spreken, dat gebeurt en dat doe je eigenlijk vanzelf. Op een gegeven moment ben je gewoon op elkaar ingespeeld. Het duurde ongeveer een kwartier voor de spiegelkarper de strijd opgaf.
Theo moest toch nog de karperhengels van hemzelf en de twee overgebleven hengels van mij schuin van de steunen in het water steken, want de karper had het hele meer nodig om te strijden.
Ik stond te genieten en te neurien, want dat doe ik altijd als ik in mijn sas ben.

Toen Theo de karper schepte, slaakte ik een zucht van verlichting, want naarmate je met de strijd met een karper bezig bent, wordt je toch iets onzeker dat je hem ook werkelijk landt. Er kan van alles gebeuren en die onzekerheid groeit, naarmate de strijd langer duurt.



Het is wederom een spiegelkarper, geen grote maar wel een met vechtlust

Theo was eigenlijk wel een beetje teleurgesteld, dat we geen zware karper konden vangen. Ik deel zijn getemperde vreugde toch wel enigzins, omdat het moeilijker was, dan we van te voren bevroedden.
Elke keer als je beet kreeg, verwachtte je een massief gewicht aan de andere kant van de nylonlijn en dat lijkt in het begin ook zo, zeker als de karper ruim 100 meter van je afzit. De weerstand van de lijn in het water, het lood van ca. 100 gram, de boilie, het aanhangende wier en de lichte stroming zorgen er voor, dat je in de eerste instantie denkt aan een zware karper. Dat heeft gewenning nodig, om in te schatten of de karper net zo zwaar is als hij aanvoelt.



Ze blijven maar komen, al zijn ze nog niet aan de maat

La Horre herbergt elke week een grote groep karpervissers die allemaal even enthousiast zijn om grove karper te vangen en dat te delen met de rest van de vissers op de stekken. Het is eigenlijk een club gestoorde fanatiekelingen met een missie. Allemaal zitten ze op die ene klapper te wachten, die ene grove zware karper met een gewicht waar ze over gedroomd hebben en waarvan ze hopen die ooit in hun leven te vangen.
Thuis zitten vrienden, familie en mede karpervissers, die de reis niet konden betalen, te wachten op het verlossende woord van de karpervisser op La Horre. Voor de een is dat een vangst van een veertiger, de ander een vijftiger en voor de gelukkigen onder ons, een zestig ponder


Onze twee Engelse visvrienden waren enthousiast over mijn vangst

Er zijn ook karpervissers met weinig ervaring opgebouwd, die blanken in La Horre. Dat risico moet je in calculeren, omdat La horre nu eenmaal tot een categorie stekken behoort, die de karpers niet zonder meer aan elke karpervisser prijs geeft. Dat staat ook in de brochure en dat weet elke karpervisser die naar La Horre toe gaat om zijn geluk te beproeven. Tja, je zal toch maar de gelukkige zijn, die een van de zwaardere karpers vangt die het meer herbergt.
Daar kan je jaren op teren en je vrienden kijken dan tegen je op, omdat je naar hun gevoel een karpervisser bij uitstek bent.


Als je wilt, kan je een 25 tot 30 meter waden om je boilie in te werpen

Het is fijn om zeer verre worpen te kunnen maken. Over het algemeen gooit een gemiddelde karpervisser tussen de 60 en 80 meter uit de kant. Ze denken dat ze verder gooien, maar overschatten zichzelf. Niet met opzet, maar visueel lijkt het een hele afstand voordat het lood het water raakt, maar dat is gezichtsbedrog
Ook Theo wist zijn aandeel in deze sessie te behalen. Met elke karper waren we blij, want daar waren we voor naar La Horre afgereisd. Het zat er deze sessie gewoon niet in, dat we grove karper zouden vangen, terwijl elke vezel in ons lichaam er voor gereed was en elke aanbeet van een karper ons sterker en hongeriger maakte om er een te vangen.
Het begon weer te regenen en het hele landelijke karakter bood een troosteloze aanblik. Dat doet de spirit geen goed en de nood en aandrang om zware karper te vangen smolt met het uur.



Daar verdwijnt alle vrolijkheid van uit je ogen

Later klaarde het weer gelukkig weer op en de drang om weer een karper aan de haak te krijgen kreeg weer de overhand.
Het gevoel zou zo blijven tot de zaterdagochtend tot het moment van ons vertrek. Op vrijdagavond hadden we een mooi moment van de natuur gekregen en daar nam ik een plaatje van, die ik niemand wilde onthouden.



Soms is de natuur wreed, maar nu is het een plaatje dat een prijs verdient.


 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator