Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Feedervissen op de brasem in de Zaan bij Wormerveer (27 stuks)
 

    
 
Feedervissen op de brasem in de Zaan bij Wormerveer (27 stuks)


Het voertje in mijn opvouwbare voederemmer, geurt en vult rijkelijk mijn neusorgaan.
Ik heb het een uur geleden samengesteld voor de brasem en andere witvis die in de Zaan rondzwemmen op zoek naar wat eetbaars.



Aan de haak heb ik een aantal maden geprikt en die liggen ongeveer 75 cm naast de gevulde voerkorf op de bodem van de rivier, omdat de onderlijn deze lengte heeft.
Elk moment verwacht ik dat de top van mijn feederhengel gaat trillen of uit zal slaan, wanneer een vis de kronkelende maden heeft gevonden en ze overmoedig in de bek neemt.

Het uitgeschoven schepnet ligt vlak naast mij, binnen handbereik, en ik tuur naar de top van mijn hengel.



Mijn zonnebril met donkere glazen, verzachten de felle omgeving enigszins voor mijn lichtgevoelige ogen, die door de warme zonnige zomerdag wordt veroorzaakt.
Het is broeierig en benauwd, maar dat deert mij niet, want ik zit op mijn gemak te feederen op de oeverkant aan de Zaan, terwijl ik de Zaan altijd met een verticaalhengel vanuit een visbootje bevis op snoekbaars.

De Zaan bezit een gigantische hoeveelheid brasems, die, als ze hongerig zijn en op de bodem naar voedsel zoeken, grote plakkaten met bellen veroorzaken en op die manier verraden waar ze aanwezig zijn.



Ik vis vandaag alleen, want Appie moet werken in zijn winkel en zijn hart ligt bij het verticalen en pennen op roofvis.
De top van mijn feederhengel sloeg prachtig uit en ik pakte de hengel van de steun en sloeg kort maar krachtig aan.
Een vis begon tegenstand te bieden en te vechten voor zijn vrijheid en dat zag je aan de prachtige kromming van mijn feederhengel.

Ik voel het stoten van de vis tot in mijn armen en langzaam nam het verzet en het krachtige weglopen af.
Daar kwam hij in zicht en ik schoof het schepnet onder de brasem om hem te landen en legde de vis in het net op het gras.



De brasem was te moe en uitgestreden om nog weerstand te bieden en liet mij geduldig het haakje in zijn bek verwijderen.
Even een foto voor het verhaal en in het net mocht hij verder bijkomen, voordat de Zaan hem weer opnam in haar overvolle bestand aan witvis.

Vergenoegd leunde ik achterover in de karperstoel, toen de vishaak opnieuw met maden was voorzien en ik de voerkorf barstensvol met een uitgelezen voer had gepropt en vrijwel op dezelfde plek had gedeponeerd.



Een ijsvogeltje vloog met zijn prachtig blauwe verenpak en oranje borst razend snel en laag over het water en tjilpte van genoegen.
Een blei hapte in de haak met maden en belandde ook vlak voor mijn voeten in het net.

En nog een, en nog een, volgens mij trok er een hele grote groep bleien over de voerplek en lieten zich gewillig vangen.

Een vis met een tongpiercing.

Het waren mooie gave exemplaren, zonder een enkele beschadiging en waarschijnlijk nog nooit gevangen, want ze toonden een enorme strijdlust.
Zowel de brasems als de bleien hadden weinig slijm op de huid en dat maak je alleen in de paaitijd mee, wanneer de mannetjes paaipukkels vertonen.
Maar dat is nu niet aan de orde.

In het net was ook maar weinig slijm te bespeuren en die bleef gespaard van een grote plakkerige bende.



Tot drie keer toe, kreeg ik een rafelig eindje aan mijn onderlijn terug na een felle aanbeet en een hevige korte strijd van iets massiefs.
Ik vermoed, dat het aanbeten van karpers waren en die trokken de onderlijn van 16 honderdste snel kapot tot mijn grote spijt.

Dan maar even improviseren en ik heb met de hand een tweetal onderlijnen gemaakt van 24 honderdste nylon (een reserve) en een daarvan aan mijn shockleader bevestigd.



De volgende brasem kwam binnen en nog een binnen een paar minuten daarna.
Het kon vandaag niet op en ik had al 15 brasems en bleien aan de haak gekregen en geland.

De maden waar ik mee vis, zijn al meer dan drie weken oud en er zijn zeer weinig poppen aanwezig.
Waarschijnlijk komt het door de gemalen kokos die ik ruim bij de maden meng en waardoor ze droog blijven en ook nog wat te nuttigen hebben.
Ze zijn ook wat steviger en iets anders van kleur en ruiken sterk naar kokosnoten.



Er begon iets meer wind op te steken, terwijl de zon aan intensiteit toenam.
De wind werkte heerlijk verkoelend en de hitte die in mijn huid aanwezig was, verdween langzaam maar zeker.

De brasems en bleien bleven maar komen en ik had er al 23 geteld.
Wat een water is de Zaan toch, verrassend in al zijn schoonheid aan zijn gevarieerde visstand en unieke vangsten.



Het viel even stil en ik zag zeker een half uur geen aanbeten meer.
Toch bleef ik na elke vijf minuten de lege voerkorf en aasaanbieding aan de haak binnendraaien en na het opnieuw vullen van de korf en nieuwe maden aan de haak, de hele hap weer op zijn plek in de Zaan te smijten.

De hoeveelheid voer die daarmee telkens uit de korf vrij is gekomen, zorgde er voor, dat de voorbijtrekkende vissen even halt hielden om er van te snoepen.



Bij 27 vissen ben ik gestopt en begonnen met opruimen van de visstek.
Ik had geen zin meer om de 30 vol te maken, want de tussenpozen dat er een aanbeet was te constateren werd te groot en dat zou betekenen, dat ik in de file naar huis terecht zou komen als ik langer zou blijven.

In mijn optiek was dit een zeer geslaagde dag en hier kom ik zeker vaker terug, niet alleen om te verticalen, maar ook om te feederen.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator