Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Karperverhalen|| Karpers en steuren. Een avontuur op een Frans betaalwater. Deel 2
 

    
 
Karpers en steuren. Een avontuur op een Frans betaalwater. Deel 2


Nick kreeg in de ochtenduren een aanbeet, die resulteerde in een fraai getekende spiegelkarper van 8.1 kg.
Het kleinood bleek puntgaaf en dat waren praktisch alle karpers en steuren van dit water.

Pas laat in de avond bleek een aanbeet op de hengel van Paul een brasem te zijn.
Helaas kreeg ik op de dag, avond en nacht geen enkel piepje uit de beetverklikkers en ik controleerde telkens of de batterijen misschien leeg waren.



Paul werd s nachts om 04.00 opgeschrikt door een volle fluiter.
Aan zijn kromme hengel te zien was het minstens een 25 ponder en na een aantal slagen aan zijn molenslinger gedraaid te hebben, had de karper zich vast gezwommen in het wier.

Weer speelde het wier parten om een vis normaal te landen en samen met Nick stapte hij in de boot om de vis af te drillen en dat lukte gelukkig.
Het bleek later een spiegelkarper te zijn van 12.8 kg.



Paul wist met zijn boot en elektromotor door mijn uitstaande lijn te varen en dat resulteerde in een gebroken lijn, dus moest ik de boel weer opnieuw opbouwen.
Later in de week gebeurde mij hetzelfde bij hem.
Het lijkt wel met opzet, maar dat was het natuurlijk niet, anders trek ik er wel een gemene bek bij.

Het was een geknoei om de hoofdlijn en rigtube van de schroef te krijgen, maar na het verwijderen van de schroef lukte dat wel met de hulp van Nick en een waterpomptang.



Inmiddels was het zondag geworden.
Om 08.15 kreeg Nick enkele piepjes te horen en hij rende met de draf van een jonge gazelle naar zijn karperhengels en sloeg aan.
Hangen!
Na een redelijke korte strijd kwam een spiegelkarper in het net en bij weging woog de karper precies 12 kg, dus net geen 25 pond.

Ok, het was weer geen kneiter, die het meer rijk is, maar ook deze karper was zeer welkom.



Paul haakte deze dag twee zeelten van rond de 50 cm en verspeelde op een gegeven moment een joekel van een spiegelkarper, die tijdens het drillen vanuit de boot van de haak los schoot.
De karper had zich ook in het wier vast gezwommen en als de spanning op de hoofdlijn wegvalt, kan de karper wat makkelijker de haak lossen.
Daar krijg je toch even wel de pee over in en wens je luidruchtig alle vissen het hubuskulubus toe.

Hij maakte het even later weer goed, door een diamantsteur te haken, die zo sterk was, dat hij met Nick in de boot het hele bovenstuk van het meer doorgetrokken werd.



Het leek wel een herhaling van de dril die ik met Nick had meegemaakt.
Ze verdwenen met zijn tween telkens in het donker omdat ook hun boot door de diamantsteur voortgetrokken werd.

Dan zag ik de twee flauwe hoofdlampjes schijnen in de verte en dan waren ze niet meer te zien, omdat ze om de bosjes langs de kanten van het meer waren verdwenen.
Door de ferme uithalen van de steur tijdens de dril, brak spontaan de top van de Fox karperhengel, de Warrior 2 lb en moest met de rest van de gebroken hengel de steur afgedrild worden.

Zijn gebroken hengel leek wel een swingtip hengel

Gelukkig lukte dat met het overgebleven stuk hengel en de prachtige diamantsteur bleek naderhand dezelfde lengte te hebben als mijn gevangen diamantsteur van 145 cm, maar vreemd genoeg iets lichter van gewicht nl. 22 kg.

Wat een prachtdieren zijn dit toch en wat een krachtige uitstraling hebben ze.
Ook Paul zat even te hannesen, hoe de steur beet te pakken, want een onwillige steur van 44 pond is geen harinkje met ui en zuur en zeer bewegelijk.
Voorlopig was dit zijn tweede persoonlijk record (PR) en nu was die grijns om zijn mond helemaal niet meer om aan te zien.



Maar ook Paul kwam glansrijk door zijn vuurdoop heen en weldra lag de diamantsteur als een wassen beeld van Madame Tussauds in zijn handen en liet zich gewillig fotograferen.

Het duurde zeker tien of twaalf minuten voor de steur zelfstandig naar de diepten van het meer kon zwemmen en al die tijd werd hij door Paul in zijn recuperatietijd gesteund in het water.
Maar daar ging hij dan met een aantal ferme slagen van zijn staart en Paul dolgelukkig met zijn PR.



Nick kreeg een aanbeet, die hem nog lang zal heugen.
Hij stapte met Paul de boot in, om een aanbeet van een karper af te drillen en vertrok met een uiterst kromme hengel richting de overkant van het meer.
Ik volgde het hele proces en zag dat de hengel plotseling nog krommer ging staan als een gespannen boog en een harde zweepslag vulde de ruimte op het meer.

Draadbreuk!
Nick was zo gefrustreerd, dat hij zijn hengel met de volle lengte op het water sloeg en stond met gebogen hoofd verslagen en aangeslagen in de boot.
Iets later hoorde ik, dat de enorme spiegel en waarschijnlijk de zwaarste van deze week, rustig in het water lag te wachten op zijn komst en een enorm schot gaf, toen het er werkelijk om ging spannen.



De karper zwom immens snel om een boomtak heen en zorgde daardoor dat de al zwaar aangespannen hoofdlijn spontaan brak voor de slip van zijn molen zijn werk kon doen.

s Avonds was het mijn beurt.
Even voor middernacht ging de pieper af en kwam een tijdje later de schubkarper op het droge.
Hij bleek 20.4 kg en was deze week de zwaarste en prachtigste veertig ponder die het meer prijs heeft moeten geven.
Wat een massieve karper was dat.



s Nachts werden er geen aanbeten gehoord en pas om 08.00 uur bleek een brasem aan de hengel van Paul de pieper telkens af te laten gaan.
Ik kreeg zelf een aanbeet van.een stoere eend!
Een van de twee rondzwemmende eenden, had aan de overkant mijn pop-up op de bodem gevonden en haakte zich in haar bek.



Ik geef je het te doen, als je een eend helemaal van de overkant moet halen en dat is ongeveer 120 meter, die totaal niet mee wil werken om losgehaakt te worden.
Omdat ik de eend van zover moest halen, haakte ze zich ook nog eens een keer in een van de vleugels en verzoop bijna.

Gelukkig was de haak eenvoudig te verwijderen en het dier vloog luidkeels kwakend naar de overkant van het meer.
Wat een avonturen hebben wij toch meegemaakt vandaag.



Nick kreeg s avonds om 21.30 uur nog een aanbeet van een spiegelkarper van 14 kg en ik raakte mijn onderlijn en een stuk van mijn hoofdlijn kwijt op een gigantische run, die waarschijnlijk zijn einde vond bij een paar boomtakken onder water.
Dan staar je als een wezenloze naar het eindje gekrulde hoofdlijn en moet je nog even verwerken wat er precies gebeurd is.

Toen ik de lijn had binnen gedraaid, voelde een stuk van ongeveer 8 meter hoofdlijn heel ruw aan en dat kon niet anders zijn dan van een tak onder water waar de karper naar toe was gezwommen.



Dat was voor mij de laatste aanbeet op de laatste dag van de karpersessie.
Er zouden geen enkele aanbeet meer voordoen en dat vond ik niet erg, want ik had een mooie week gehad met een paar mooie vissen.
Paul haakte nog een kleine schubkarper van 6 kg in de nachtelijke uren, maar mocht daarna ook geen enkele aanbeet meer constateren.



Bij Nick zat de frustratie van de gemiste zware spiegelkarper er nog lang in, getuige dat hij zijn hengels op de dag van vertrek tot op het laatste moment nog uit had liggen, in de hoop, dat hij tijdens het afbreken van het kampement nog een mooie karper zou vangen.

Helaas bleven de aanbeten uit.



Laten we alle vangsten even op een rijtje zetten.
MAARTEN
Een steur van 10.3 kg en 109 cm (PR) en een steur van 9.8 kg van 119 cm lang.
PAUL
Een diamantsteur van 22 kg en 145 cm lang (PR), een spiegelkarper van 12,8 kg en een schubkarper van 6 kg en een van 20.2 kg (PR).
NICK
Drie spiegelkarpers van 8.1 kg, 12 kg, 14 kg en een schubkarper van 13.8 kg.
LEO
Een diamantsteur van 23.2 kg en 145 cm lang (PR), een spiegelkarper van 13.6 kg en een spiegel van 14.8 kg en een schubkarper van 20.4 kg.



Dat zijn al 4 persoonlijke records, die deze week zijn gevallen en daar zijn we zeer blij mee.
Met zijn vieren hebben we 10 zeelten en een aantal brasems op de kant gekregen, en waarbij opgemerkt moet worden, dat geen van de heren de brasems in de handen hebben gehouden vanwege het slijmbare karakter van deze vissoort en als rechtgeaarde brasemvisser doet mij dat een beetje pijn.

De brasems van 50 cm en meer werden door de mannen in het water onthaakt met een onthaaktang, zodat er geen spoortje slijm aan de vingers of handen zou komen.
Watjes!



We hebben met zijn allen zeker 15 missers gehad, door loslaters of draadbreuk en dat zijn er best veel.
Het wier hielp ook al niet mee om een aanbeet van een karper op een veilige manier binnen te krijgen en was een boot met elektromotor een must.

Gelukkig waren er op de plekken boten aanwezig, weliswaar klein maar effectief, maar Nick en Paul hadden hun eigen rubberen boten en elektromotoren en accus meegenomen.



Ikzelf had mijn eigen elektromotor, accu en acculader meegenomen, zodat ik de elektromotor aan de aanwezige boot op de plek kon bevestigen.

Zeker drie steuren hebben zich vals gehaakt aan de voorvinnen tijdens het struinen over de bodem naar voedsel.
Ze tillen de uitstaande lijnen op en blijven haken aan de haken van de rigs, met als gevolg dat de beetverklikkers korte bliebjes geeft en je versteld staat van de plotselinge run van een vals gehaakte en enorme krachtige steur.



s Nachts, dus in het pikkendonker de lijnen uitvaren over een afstand van meer dan 150 meter is voor mij geen optie meer.
Ik kan mij visueel niet goed orinteren in de zwarte nacht, ondanks mijn sterke hoofdlamp van Led Sensor, die een machtige lichtbundel laat zien, maar toch is een rechte lijn van de overkant naar het kampement een regelrechte crime.

Na een nachtelijke aanbeet laat ik de hengel dus verder ongemoeid en vaar deze pas weer in de ochtenduren uit.



Ook merk ik, dat ik bij een nachtelijke aanbeet net zo snel ben als een schildpad met reuma en met een aambeeld op zijn rug.

Voor ik mijn bril in het donker heb gevonden, mijn klaarstaande sloffen heb aangetrokken, mijn lichaam uit de stretcher heb gekregen, de hoofdlamp en de rits in mijn handen heb om de tent open te ritsen, zijn we al vele kostbare seconden verder.

Een van de jongens heeft dan al de hengel van de steun gehaald en staat met de kromme hengel op mij te wachten.



Dat schiet niet op en voortaan zet ik mijn bivvy maar zo dicht mogelijk bij mijn hengels om wat sneller na een aanbeet de karperhengel van de steun te kunnen halen.

Niet, dat ik de hulp van de jongens af wijs en ik toch blij ben, dat ze zo behulpzaam zijn, maar dat zou mij enkele jaren geleden niet gebeurd zijn toen mijn lijf, motoriek en ledematen nog snel aangestuurd konden worden door mijn hersens.



Het lijkt wel of mijn leeftijd (bijna 65 jaar) mij steeds meer parten speelt tijdens de buitenlandse karpersessies en dat onderga ik maar tandenknarsend.
Alleen groeit bij mij wel het besef, dat die hulp een keer teveel is, irritant wordt en over zal gaan en ik meer tot last ben en niet meer een evenwaardige vismaat kan zijn en dat moment zit er in de nabije toekomst in.



Zolang ik niet het gevoel krijg een blok aan het been van mijn karpervismaten te zijn, ga ik gewoon door met mijn sessies en hoop dat ik nog vele zware karpers mag landen.

Als het aan mij ligt, mogen ze mij tijdens het uitvoeren van mijn hobby levenloos vinden, met mijn hengel stijf in de handen en met een kapitale vis er nog aan.
Ok, het is misschien een morbide gedachte, maar het geeft wel aan hoe ik over mijn hobby vissen denk.









 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator