Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Karperverhalen|| Karpers en steuren. Een avontuur op een Frans betaalwater. Deel 1
 

    
 
Karpers en steuren. Een avontuur op een Frans betaalwater. Deel 1


In april 2012 was ik op hetzelfde water van CarpaSens aanwezig, met Nick, Sander en Bart, alleen zijn nu twee meegaande vismaten veranderd, want Bart en Sander gaan dit keer niet mee.
Naast Nick zijn Maarten Steenbergen en Paul Claessens op deze karpervakantie de “nieuwelingen”.

Paul is een echte Limburger en komt uit het dorp Ysselsteyn, waar iedereen dus ook iedereen kent en is een goede vriend en vismaat van Nick.

Paul en Maarten


Met Maarten heb ik al kennis gemaakt op de Ebro, waar hij voor de eerste keer meeging om op de meerval te vissen en plukte voor deze eerste keer een grote meerval van 191 cm uit de Ebro en wil nu eens wat uitgebreidere kennis aan het karpervissen opdoen.

Een van de wateren van CarpaSens is daar een uitstekend water voor en wat is een beter water om eens een karperhengel uit te leggen, waar zware veertig en vijftig pond karpers rondzwemmen, maar ook steuren van meer dan 55 pond.



We zouden maandagnacht Paul net over de grens van België opwachten, maar we kregen een verontrustend telefoontje.

De linkerband van de bagagewagen was spontaan geklapt en voor de helft ingescheurd, waardoor je volop zicht kreeg op het staal van de staalgordel radiaalband.
Daar helpt geen plug tegen om hem te plakken.



Tot overmaat van ramp, schoot ook nog eens de krik onder de bagagewagen vandaan tijdens het verwisselen van de band, zodat de ANWB er bij te pas moest komen om de zware beladen bagagewagen op te krikken met een professionele krik en de as, die zwaar op de grond leunde, te redden van vervorming.
Door deze ellende kwam Paul een uur later aan dan gepland en dat was een mooie binnenkomer voor de roodharige Limburger.

Na een bak koffie voor de schrik, reden we met drie auto’s verder en na een rit van ca. 6 ½ uur kwamen we op onze bestemming aan.



Maarten had Sara, een van zijn drie prachtige Bordeaux Doggen meegenomen en die heeft een aantal dagen medebepaald, welke viskleding ik zou dragen.

Vier dagen hetzelfde dus en dat zal ik even toelichten.
De hond Sara van Maarten en Astrid is een echt gezelligheidsdier en een goedlobbes, maar daarnaast een kwaaie partner als je als vreemde slechte dingen van plan bent.
Als ze je beter kent en je mag, dan vraagt ze constant je aandacht en ook om geknuffeld te worden.

Bruno van den Doggenhoeve op latere leeftijd

Ik was al vrij snel vriendjes met haar omdat ik Sara veel aandacht gaf, zoals ik dat ook deed toen mijn Duitse Dog nog leefde.

Grote zware honden zijn voor mij niet vreemd en voelen zich bij mij zeer snel op hun gemak.
Constant kwam ze bij mij een knuffel halen als teken dat ik ook bij haar leven werd betrokken en dan had het helemaal geen zin om een schone visbroek of visvest aan te trekken als ze even langs kwam (20 x per dag).



Met haar vaak natte bek, waar de slijmdraden aan haar mondhoeken hingen na het eten of water drinken, schoof ze met die grote muil over mijn broek of vest als ze een knuffel kwam halen.
In het begin probeerde ik haar grote slijmkop weg te duwen, maar dat is geen eenvoudige opgave als je in je karperstoel zit en mede door haar enorme gewicht en zij zag het als een dubbele knuffel, waardoor ze nog meer kracht zette om verder geaaid te worden.

Haar speekselklieren waren het productiefst na het verorberen van een maaltijd en dat heb ik geweten en mijn kleding ook.
Toen Maarten eerder vertrok (vrijdagavond) met Sara, miste ik die goedlobbes toch al na een uur.



Toen Maarten en ik waren geïnstalleerd, mochten we dezelfde dag al twee mooie vissen vangen, naast een viertal missers, die we door het aanwezige wier kwijt raakten door lijnbreuk.
Maarten ving een prachtige steur van 10.3 kilo en bleek 109 cm lang.

De vorige keer had ik ook al kennis gemaakt met een steur en ik zag dat Maarten ook moeite had om de boel heel te houden.



Zijn hengel stond zo krom als een hoepel en de steur bleef maar gillend lijn van zijn spoel aftrekken.
Tot twee keer kwam hij uit het water gesprongen, net als een snoek, en bleef gelukkig aan de haak van de onderlijn zitten.

Het was een wonder dat zijn 2 ¾ lb karperhengel heel bleef en ongeschonden en na een twintig minuten kon de steur, moegestreden, geland worden.



Na een mooie fluiter kreeg ik een behoorlijke weerstand op de top van mijn karperhengel en na een liter adrenaline en een poosje drillen kwam er een spiegel van 14.8 kg op de mat.
De eerste “bijna” 30 ponder lag voor mijn voeten en dat was een mooi begin van de eerste dag vissen van een week karpervissen op een van de meren van CarpaSens.

Helaas miste ik nog twee aanbeten evenals Maarten, die ook twee aanbeten loste en het zou daarna vandaag verder rustig blijven.



De volgende dag stond in het teken van steuren.
Vandaag kreeg Maarten weer een prachtige aanbeet, die alle behendigheid van hem opeiste om de steur op de kant te krijgen.

Met zijn tong tussen zijn tanden streed hij als een volleerd karpervisser voor de winst en nadat de steur in de weightsling was neergelegd om gewogen te worden, zakte zijn adrenaline aanmaak.

De steur bleek 10 cm langer na het opmeten ( 119 cm) dan de steur van gisteren, maar zijn gewicht was een pond lichter, namelijk 9.8 kg.
Maar dat pondje lichter merk je niet als je de vis aan het drillen bent, want de krachten die vrijkomen bij het drillen zijn fenomenaal.



Wij waren beiden in euforie, want het was weliswaar geen karper, maar toch een mooie aanbeet, die gehonoreerd werd met een krachtige en prachtige gezonde vis.
Ik kreeg me toch ineens een aanbeet, die mijn beetverklikker liet gillen als een geschrokken keukenmeid die een rat in de keuken had gezien.

Een loeizwaar gewicht aan de andere kant van de lijn beloofde veel goeds en toen het wier in de weg zat en het drillen van de vis sterk benadeeld werd, stapte Nick, die net even op bezoek was, en ik in de boot om de vis verder af te drillen.



Het bleek weer een steur, maar ditmaal een diamantsteur van 145 cm, die op zijn dooie gemak de boot met ons beiden voorttrok door het water als een koppel Noorse sledehonden.

Wat een kracht en wat een oneindige power zat er in dat lijf en de film bleef maar doorgaan, want we hebben het halve meer gezien.



We zijn 25 minuten bezig geweest om de diamantsteur moe te krijgen, zodat hij in een weightsling naast de boot in het water vervoerd kon worden naar de oever waar de onthaakmat en de weegschaal opgesteld stonden, want een dergelijke vis kan je en wil je niet scheppen met een karper schepnet.

Dat gaat gewoon niet en dat wil je niet, want zo´n stijve vis kan je niet buigen in een net, zonder hem te beschadigen.



Op de kant gekomen woog deze prachtig getekende diamantsteur 23.2 kg en de eerste jetser van een steur boven de 45 pond was een feit.
Met deze vangst wist ik mijn PR aan te scherpen.

Er zat nog een haak met een boilie van mij aan een van zijn voorvinnen en die was waarschijnlijk eerder tijdens het zoeken naar bodemvoedsel er achter blijven hangen (dinsdagnacht) en is gewoon door gezwommen en daardoor lijnbreuk veroorzaakt.



Ik ondersteunde de steur in het water en toen hij weer sterk genoeg was, schoot hij snel met slechts een snelle staartslag naar de diepte van het meer.
Heerlijk, ik rondom blij en ik prees mij gelukkig met de vangsten van een spiegelkarper en een diamantsteur in twee dagen.
Dat voorspelde wederom veel goeds voor de rest van de week en deze knappe jongens had ik in ieder geval al binnen.

De volgende aanbeet kwam van een zeelt en na het binnen takelen bleek deze zeelt 56 cm groot.
Een zeelt is natuurlijk geen partij voor een karperhengel, maar wat een mooie dikke bak was dat en word door mij graag gezien en in de handen gehouden.



’s Nachts brak de hemel open en de regenval was immens en kletterde de hele nacht op de bivvys.
Met zo´n geweld op je tent is de slaap moeilijk te vatten en ik bleef ook maar kleine hazenslaapjes doen om telkens weer wakker te schieten.

Het zeil op de vloer van de tent van Maarten was ondergelopen en toen hij ’s morgens van zijn stretcher opstond, voelde hij het koude water door zijn sokken heen sijpelen nadat hij zijn beetverklikker hoorde afgaan.
Het bleek een zeelt van 55 cm.



Weer een zeelt van over de vijftig centimeter en deze mooie kneiter was iets lichter van kleur en zijn rode oogjes priemden je vriendelijk aan.
De hele dag werd er door ons na de nachtelijke regenval geen enkele aanbeet geregistreerd.
Het water was een paar graden afgekoeld en de zon zou de temperatuur van het water weer snel op moeten warmen, om de karper weer te bewegen om verder te azen.



Paul en Nick hadden het op de andere plek aan het meer er niet beter op gedaan en vingen op de plek schuin tegenover ons, tot nu toe een spiegelkarper van 13.8 kg (Nick) en 6 zeelten in totaal voor hun beiden.

Achteraf bleek deze plek niet ideaal te zijn voor het vangen van grove karpers of steuren.
Dat blijkt aan het aantal zeelten en de enkele karper, die zich aan het bodemaas vergrepen.
De zorgvuldig uitgestrooide boilies waren op de strategische plekken toch verdwenen, maar resulteerde in slechts een enkele aanbeet van een karper.



’s Nachts kregen Maarten en ik op donderdag op vrijdag een aantal plaag aanbeten van brasems en voorns en ik haakte weer een steur in een van zijn voorvinnen, die na een korte maar hevige strijd van de karperhaak losschoot, net voor hij in de weightsling plaats kon nemen.
Jammer, want het was weer een steur van ca. 130 cm en rijp gedrild om gewogen te worden.

Hij draaide zich in het water op de rug en tegelijkertijd schoot de haak, die waarschijnlijk net vast zat, uit zijn vin.



De vrijdag was aangebroken en dat is de dag dat Maarten rond 18.00 uur naar huis zou gaan met zijn hond Sara.
Dat werd uiteindelijk 19.00 uur, want Maarten zocht duidelijk een aantal redenen om nog niet naar huis te hoeven.
Tja, gezelligheid kent geen tijd en daar had Maarten duidelijk last van.

Nick en Paul hadden besloten om naar onze plek toe te komen, omdat hun plek niet de nodige aanbeten van grote vis kon bewerkstelligen, zodat we later op de dag met zijn drieën tot volgende week dinsdag verder zouden gaan vissen.



Helaas voor Maarten mocht hij in de afgelopen vier dagen geen enkele karper haken, maar ging toch met foto’s van twee gevangen steuren terug naar huis.

Om ca. 19.30 uur, net nadat Maarten een half uur onderweg naar huis was gereden, kreeg ik een mooie aanbeet en kwam er een spiegel van 13.6 kg op de kant.
Het was de tweede spiegelkarper voor mij en bleek iets minder zwaar dan de spiegel van afgelopen dinsdag (14.8 kg)



Ook deze karper werd door mij met open armen ontvangen en ik was verheugd over de sterke vis.
Paul deed het vandaag echter beter en hij pakte zijn eerste schubkarper van 20.2 kg.
Hoera!, de eerste karper, een echte veertig ponder en ook gelijk zijn eerste persoonlijk record (PR) lag op de mat en het werd tijd ook.

Trots als een rode Limburgse pauw liep hij lichtvoetig door het kampement en hij bleef maar naar de foto’s van de karper op zijn camera terug kijken, die door Nick waren gemaakt.
We hebben de rest van de vissessie naar zijn grijns op zijn gezicht moeten kijken.
Daar moet op gedronken worden, hi ha ho! Daar moet op gedronken worden, hi ha ho!!!!



In de nacht van vrijdag op zaterdag kregen we het alle drie zwaar te verduren.
Paul moest twee lossers constateren, waarvan een steur, die ook gehaakt was in een van zijn voorvinnen.

Nick moest ook een losser van een zware vis meemaken en helaas had ik net als Paul ook twee nachtelijke lossers.
Daar wordt je humeur niet beter van en daar ga je over dromen in afgrijselijke nachtmerries.





Deze spannende vissessie wordt vervolgd in deel twee en dat wil je niet missen, want in dat deel worden de mannen van de jongens onderscheiden!

 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator