Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Karperverhalen|| La Horre plek 11 in april 2008
 

    
 
La Horre plek 11 in april 2008


Wederom reden we in april naar Etang de La Horre, schuin onder Troyes in departement Champagne in Frankrijk. Dit was de derde keer, dat we naar dit betaalwater gingen.
Bij de vorige sessies wisten we prachtige en sterke karpers te vangen in juni 2007 tot 28 lb en in september 41 en 58 lb, waarvan de eerste spiegel van 41 lb door mij en de laatste spiegel van 58 lb door mijn vismaat Theo werd gevangen.

De auteur met zijn 41 ponder (links). Theo met zijn 58 ponder (rechts)



Dolenthousiast waren we toen. De euforie bleef lang nagloeien en de prachtige fotos van deze gave sportvissen werden en worden nog keer op keer bekeken.
Elke keer bij het bekijken van deze fotos stond je weer in gedachten met de kromme hengel in de hand de karpers te drillen. Machtig gewoon.

Om dit gevoel en het vlammetje weer aan te wakkeren werden er weer in 2007 afspraken gemaakt om de stekken 11 en 1 voor 2008 te reserveren ( www.fishermanholidays.com/ ) en nu zaten we dan eindelijk in de auto richting het meer van 110 ha met in ons achterhoofd het verlangen om deze machtige karpers weer aan de haak te krijgen.
De maanden werden weken en de weken werden dagen en er is nog nooit zo vaak naar de kalender gekeken als de laatste periode.
In die tussenperiode werd door mij steeds naar de site www.frenchcarpinguk.co.uk/ (Latest news) gekeken, waar de vangsten en bevindingen van dit meer werden vastgelegd en dat verzachtte een heel klein beetje het ongeduld in mij.

Maar nu was het dan zover.
Waarschijnlijk zullen we het gewicht van 58 lb spiegelkarper, die mijn vismaat Theo de Wit in 2007 heeft gevangen niet meer overschrijden, maar dat kan ons niet deren, want een veertiger of misschien een vijftiger aan de lijn is al uniek en onvoorstelbaar en dat mochten wij allebei gelukkig al een keer meemaken.
Nee, voor mijn gevoel was het gewoon mijn beurt om eens een 50+ karper aan de haak te krijgen en dat zou prachtig zijn om dat eens mee te maken.
In gedachten voelde ik al de krachtexplosie en het zingen van de nylonlijn in de wind, maar ook het spannende brommende geluid van de draaiende spoelen van mijn nieuwe aangeschafte molens.
Ditmaal had ik 31/100ste nylonlijn op mijn spoelen laten wikkelen om verder te kunnen werpen met mijn Shimano Longcasting Big Baitrunners en daar had ik het volste vertrouwen in.
Vorig jaar viste ik nog met 35/100ste en ik merkte dat ik daar minder ver mee kon gooien met een stevige wind.
De tijd die we hadden gekozen om een week in Etang de La Horre de karper aan de haak te krijgen, bleek niet zo erg gunstig te zijn. In de week ervoor was het beestenweer.
Slagregens, nachten onder het vriespunt en heel veel wind. Het vergde veel van de aanwezige karpervissers om door te zetten, maar de fanatiekelingen onder deze sportvissers is groot en hun kloppende harten zijn eveneens van formaat, zo niet groter en blijven warm kloppen voor de karper ondanks de barre weersomstandigheden.
Ze gingen er voor en dat gevoel deelden wij ook, want wij zijn uit hetzelfde hout gesneden.
Theo had al van een bevriende visser ( Ad Goossens ) gehoord, dat het terrein langs het meer zon beetje onbegaanbaar was geworden door de aanhoudende regen van de afgelopen weken en dat was nu goed te zien.
Het pad naar de stekken toe, was inderdaad volledig onbegaanbaar en zo modderig, dat je tot je enkels wegzakte in de prut en telkens je evenwicht dreigde te verliezen als je een stap verzette.
Onze gereserveerde stek 11 lag ca. 150 160 meter verderop van de weg en was alleen bereikbaar via dit pad.
Theo had ook van Ad gehoord, dat hij gebruik mochten maken van twee kleine roeibootjes van Rob de bailiff ( beheerder) van La Horre en ook wij mochten na het verzoek aan Rob gebruik maken van deze twee kleine bootjes om onze ( vele) karperspullen naar de ponton te roeien.

De eerste overtocht maakte Leo en ditmaal was het de beurt van Theo.


Dat hebben we in twee roeisessies kunnen bewerkstelligen en de berg spullen was zo overweldigend dat we ons af zaten te vragen hoe we dat in de auto hebben kunnen krijgen.
We moesten na het terug roeien wel via het drassige pad naar de stek teruglopen.

Even uitrusten van de overtocht.


De bivvies werden op de drassige grond opgezet en een geleend tentje van Ad op de ponton met schroefogen bevestigd, waar we de meeste tijd in zouden vertoeven.
In deze rechthoekige tent was zoveel ruimte, dat we daar met twee karperstoelen, een opklaptafel en wat karpertassen in konden staan, eten en koffiezetten. In een woord, ideaal en dit tentje zou een uitkomst blijken toen wat later in de week de hoosbuien uit de hemel op ons neerkwamen.

Wat waren we blij met deze tent van Ad.


Tussen de bivvies in lag een grote plas water en modder en we moesten er om heen lopen om op de ponton te komen. Op de dag was het al een hele tour, laat staan s nachts als je beetverklikker af ging. Een misstap en je stond tot je enkels in de prut.

De plek nr. 11 lag er troosteloos en modderig bij na hevige regenval van de weken daarvoor.


De rodpods werden opgebouwd en de karperhengels opgetuigd en mijn eerste worp was naar links, ca. 100 meter ver en zon 50 meter van de rietkraag vandaan. Het aas en lood plonsden in het water.
Ik was nog bezig met de andere hengels, toen mijn beetverklikker een constante toon liet horen.
Beet!
Nu al na ca.15 minuten, dacht ik nog, dat beloofde veel goeds.
Ik nam de hengel van de rodpod en draaide enkele slagen aan de slinger van mijn molen. De hengel neeg naar voren en een zwaar gewicht trok aan de lijn.
De vooraf ingestelde slip begon te lopen en te lopen en te lopen en het hield niet op.
Ik gaf de hengel aan mijn vismaat Theo om mijn lieslaarzen aan te trekken en ook hij kon zijn reactie niet voor zich houden.
Jeetje.dat is een dikke vijftiger hoor en misschien nog wel zwaarder, voel dan!
Je kan beter je waadpak aantrekken Leo, dat lijkt mij verstandiger, zei hij nog.
Doe het nou!

Deze mascottes hebben hun werk uitstekend verricht. Dank aan Ap en Wil.


Maar nee, ik had mijn lieslaarzen al aan en had alleen maar oog voor de prachtige vis en ik nam de hengel van hem over en stapte het water in.
Nog steeds trok de karper lijn van de molen en ik stelde de slip iets strakker af.
In de verte zag ik mijn lijn door het water klieven en de karper week niet van zijn ingenomen route.
Hij versnelde niet, nam geen run, hij zwom gewoon weg en ineens stopte hij. Ik voelde het zware stompen van zijn kop en lichaam voor een aantal minuten, die uren leken te duren en toen zwom hij gewoon naar de rietkraag toe.
Ik probeerde het te forceren en probeerde hem mijn kant op te krijgen, maar nee, hij zwom onverstoord naar de rietkraag waar hij nu ongeveer 15 meter van af was.
Ik kon doen wat ik wou, niks hielp en hij dook de rietkraag in.
Een koud stroompje liep langs mijn rechterbeen omlaag en ik wist dat ik te ver het water in was gelopen, want het water lekte over de rand van mijn rechterlieslaars.
Even sloeg de paniek toe dat ik deze karper zou verspelen en ik haalde de druk van de hengel om de karper het idee te geven dat hij niet meer aan de haak was geslagen.
Dat hielp, want hij kwam even later weer uit de rietkraag en wilde naar het midden van het meer zwemmen. Ik zette weer druk op de lijn en haak en begon de lijn naar binnen te draaien.
Dat lukte en de lijn begon te zingen in de wind.
Weer ondernam hij een poging om naar de rietkraag te zwemmen en tien meter van mij af schoot hij inderdaad weer in het riet en met een grote kolk in het water schoot de zwaargewicht van de haak.
Nee h, dacht ik nog verbijsterend, hij is toch niet los en dat vlak voor mijn voeten?
Even sta je zonder woorden en in gedachten draai je het filmpje opnieuw af wat er mis gegaan zou zijn.
Zie je nou wel, schreeuwde mijn vismaat, ik zei toch dat je je waadpak aan had moeten trekken in plaats van je lieslaarzen.
Beteuterd keek ik naar mijn lood, rig en haak.
Waarschijnlijk was de haak iets uit de bek gekomen, op het moment dat ik de druk eerder van de lijn had gehaald en had daarna te weinig vlees gepakt toen hij uit de rietkraag kwam.
Dat kan gemakkelijk gebeuren met weerhaakloze haken en daar viste ik mee omdat het verplicht is in Etang de La Horre.
Mijn eerste 50+ of zestiger verspeeld en dat deed even ongelofelijk veel zeer.

Het zou ruim drie dagen duren voordat er weer een aanbeet plaats zou vinden en dat is een lange tijd wachten, kan ik je verzekeren.
Het weer draaide volledig om en de regen en windvlagen beukten 20 uur achter elkaar tegen onze geleende keukentent.

Wat een treurig plaatje. Het leek wel een natte moesson.


Links en rechts, aan de overkant, maar ook voor onze voeten waren de karpers aan het paaien en dat was een indrukwekkend gezicht en gehoor.
Machtige plonzen, grote draaikolken en grote Vs in het water verraadde de plekken van de paaiende karpers.

De auteur moest nog even de laatste hand leggen aan de opstelling van zijn hengels op zijn rod pod.


Geen geluidje kwam van onze beetverklikkers, nog geen piepje, totdat op dinsdagmorgen om half zes in de ochtend mijn beetverklikker af ging.
Verdwaasd keek ik naar mijn verlichte krijsende draadloze ontvanger op mijn tafeltje in mijn bivvie.
Slaapdronken zocht ik op de tast mijn bril en laarzen en vond toen het knopje van mijn ledlampje.
De constante toon van mijn beetverklikker verraadde een krachtige wegzwemmer en strompelend, slippend en struikelend door de modder pakte ik de hengel uit de steun en draaide aan de hendel van de molen.
De slip zong nog steeds zijn eigen lied en ineens leek het te stoppen.
Ik voelde zware beuken op de top van mijn hengel en ik tuurde in het donker in de verte, maar zag helemaal niks. Het miezerde enigszins.
Mijn hoofdlamp richtte ik op mijn top en ik zag dat de karper naar rechts was uitgeweken en ik begon lijn binnen te halen.
Ik denk dat er wel zeker 100 meter lijn van mijn molen was afgetrokken, maar dat kon geen kwaad want er zat genoeg lijn op de spoel.
Bij elke omwenteling van mijn slinger spoelde ik 116 cm lijn op de spoel en na een flink aantal slagen ging de karper er weer vandoor.
Tot drie keer toe trok hij vele tientallen meters lijn van mijn spoel en leek onvermoeibaar.
Hij leek net zo massief en zwaar als de verspeelde karper van de eerste dag en dat voelde zo vreselijk goed aan, dat ik in mezelf begon te neurin.
Theo, mijn vismaat stond al met een groot schepnet startklaar om de karper te scheppen, maar moest met deze handeling daar toch een twintigtal minuten op wachten.
Weer probeerde de karper de rietkraag in te zwemmen, maar daar had ik nu op gerekend en ik gaf geen haarbreed toe.
Even stokte mijn adem, toen de verspeelde karper in mijn gedachten kwam, maar dat zou nu echt niet gebeuren.

De karper gaf de strijd uiteindelijk op en op zijn zij trok ik hem de laatste meters naar het klaarstaande schepnet in het water.
"Jh Theo", zei ik nog, dat is geen karper, moet je die grote buik zien! Ik had mijn hoofdlamp op de vis gericht, maar zag meer contouren dan het hele overzicht omdat ik wat verder op de ponton stond.
"Allemachtig!, wat een bak", zei Theo, "het is wel een karper hoor".

Ik liep na het scheppen van de karper naar de waterkant en keek naar de inhoud van het schepnet.
"Wat een kneitebijter!", riep ik.
Theo probeerde het schepnet met de karper uit het water te tillen en slaakte een kreet van verbijstering. "Leo, ik krijg hem niet uit het water, hij is veel te zwaar!".
Ik schoot te hulp en met zijn tween keken we met grote ogen en verbazing naar het omvangrijke lichaam van de spiegelkarper op de onthaakmat.
"Grote genade", konden we alleen maar binnensmonds mompelen en daarna ontstaken we in gedeelde vreugde.
Dat is een zestiger, dat kan niet anders, moet je die buik eens zien..ik kon mijn geluk niet op, zou ik mijn PB ( Personal Best) binnen hebben? Zou het werkelijk een zestiger zijn?

Wat een imposant gezicht. Nog nooit hadden wij een karper met zon dikke buik gezien. Fantastisch gewoon. We waren er stil van.


In allerijl werd de haak verwijderd van de enorme spiegel en we schoven hem/haar voorzichtig in de weegzak en met zijn tween tilden we de weegzak op en de hengsels van de zak werden voorzichtig aan de haak van de weegschaal gehangen.
We keken gespannen naar de naald, terwijl we langzaam de weegzak lieten zakken en deze ging van 30 naar 40, naar 50, naar zestig en bij 63 lb knapte er iets in de weegschaal en hij sloeg verder door.
Het gewicht van de karper had de limiet van de weegschaal bereikt en door het zwaardere gewicht van de karper brak er iets in het weeggedeelte en konden we niet exact meer het gewicht van de karper bepalen.
We keken elkaar aan en onze ogen verraadden onze gemengde gevoelens en gedachten. Deze karper had door zijn gewicht de weegschaal vernield en was dus niet te wegen op onze weegschaal.wat nu?
Laten we maar snel fotos nemen van deze dikke dame en hopen dat Rob de bailiff haar zou herkennen.

Wat een gewicht! En wat was ik trots op mijn enorme vangst. Heerlijk.


Na een vijftal minuten stond ik gebukt in het water met de spiegel tussen mijn voeten te wachten tot ze weer zelfstandig naar de diepte kon zwemmen.
Er speelden verschillende gedachten door mij heen, ik werd heen en weer geslingerd tussen teleurstelling vanwege het weeg incident, maar ook het immense rijke en intense gevoel eindelijk een vreselijke grote en zware karper geland te hebben.
Die laatste gedachten kregen toch de overhand, want ik vond het toch minder belangrijk het exacte gewicht te weten, omdat we wisten dat de karper minstens 65 lb moet zijn geweest en misschien nog wel zwaarder om mijn weegschaal te vernielen.
Ik had mijn persoonlijk record binnen een paar maanden verbeterd en had het persoonlijk record van Theo met minstens 7 lb voorbij gestreefd. Hoera voor mij en jammer voor Theo.

Nou ja, wat zeg ik.jammer?

Welk stel oude karpervissers vangen er nu een 58 en 65 lb karpers in een paar maanden tijd.
Wij dus en ik zat te genieten, zoals Theo vorig jaar eindeloos zat te genieten van zijn kapitale vangst.
Niet dat wij competitief aan het vissen zijn hoor, integendeel, maar het houdt je scherp.

Rob de bailiff ratelde s morgens, na het brengen van twee knapperige stokbroden, zijn standaardzin af, namelijk de vraag of we afgelopen dag of nacht nog wat gevangen hadden. Hij luisterde naar mijn kapitale vangst en hoorde zijn oren doof vanwege het weegschaal incident.

Heb je fotos van de vangst, misschien herken ik de karper, vroeg hij enthousiast.
Ik liet ze op het schermpje van mijn digitale camera zien en hij dacht eerst de karper te herkennen, maar was daar even later toch niet zo zeker van.
Hij vermoedde ook dat het zeker een 65 lb karper zou zijn en vertelde mij tussendoor, dat er die nacht twee andere karpers van 61 en 67 lb waren gevangen, naast twee 50 plussers.
Drie karpers van 60+ en twee 50+ in een nacht, dat is toch ongelofelijk?
Als je eventueel weer een karper vangt die je niet kan wegen, zei hij nog, dan bel je me maar, al is het midden in de nacht, want dan kom ik met een weegschaal die dat wel kan. Had me maar verwittigd.
Tja, dat doe je toch niet direct, dacht ik nog.
Vele karpervissers van het meer die langs liepen feliciteerden mij met mijn vangst en sommigen kwamen het ponton op en gaven zelfs een stevige handdruk.
Ik groeide elke keer een beetje na die felicitaties en dat was een fijn gevoel, maar ik wist ook dat er een flink aantal vissers bij waren, die nog steeds geen aanbeet hadden gehad.
De vangsten worden s morgens door Rob tijdens het rondbrengen van de stokbroden aan de andere vissers medegedeeld en zo blijft iedereen op de hoogte van de vangsten uit het meer.

Met een schroevendraaier heb ik mijn weegschaal uit elkaar gehaald en zag wat er gebeurd was tijdens het wegen.
Een plat rechthoekige plaat met tanden aan de zijkant, waarvan de tanden precies passen op de tanden van het middenrad wat de naald liet draaien, had een beperkte lengte.
Als door een gewicht het einde van deze tanden was bereikt, dan gaf de weegschaal 63 lb aan en door een grotere kracht uit te oefenen van tussen 2 en 5 lb schoot de plaat voorbij het laatste tandje en was het verder wegen onmogelijk.
Dat betekende in ieder geval dat de spiegelkarper tussen de 65 en 68 lb moet zijn geweest en nu pas was ik gerustgesteld dat de vangst minstens op 65 lb kon worden gesteld.

Ik hoorde een piepje en nog een.
Weer hoorde ik een piepje en zag de waker van een hengel van Theo omhoog gaan en weer zakken.
Je hebt een aanbeet hoor Theo, maar hij keek mij een beetje glazig aan.
Weer was het piepje te horen en de waker bewoog weer. Straks pak ik je hengel uit de steunen, als jij hem niet pakt, zei ik nog.
Maar Theo reageerde niet helemaal zoals het hoorde en zat een beetje te mijmeren in zijn stoel.
Je hebt beet! zei ik, toen de beetverklikker begon te gillen en Theo veerde met jeugdige elan uit zijn makkelijke stoel.
Hij was weer alert als voorheen.
Theo ving even later een schub van 22 lb en 5 oz en was toch wel reuze blij met zijn aanbeet, al had hij een zwaardere karper verwacht door de enorme vechtlust die de karper gaf.

Een prachtige schubkarper met een uitgesproken mooie kleurstelling.


Maar hij was welkom na zon lange periode van afwezigheid van aanbeten.
De schubkarper was mooi van kleur en zag er stevig uit en na het maken van een paar fotos zwom de vis weer in het meer.

De volgende ochtend om 04.30 uur was weer Theo aan de beurt en landde na een korte strijd een spiegel van 16 lb en leek daar een beetje ontevreden mee, want hij wilde er eigenlijk geen foto van, die ik toch op mijn aandringen heb genomen.
Die vind ik te klein om daar een foto van te maken, was zijn antwoord, maar ik antwoordde hem dat we elke vangst zouden fotograferen, ondanks het geringe gewicht.
Het is toch een karper en zelfs een karper met een mooi schubbenpatroon, die best gezien mag worden.

Klein maar fijn, met een fraaie tekening.


s Avonds om 22.30 uur begon mijn beetverklikker te piepen en veranderde ineens van piepen naar een constante toon.
Nog geen vier meter zat ik van mijn hengels af en voor ik het wist had ik de hengel met de aanbeet al in mijn handen en begon genoegzaam de karper te drillen.
Ik wist dat het geen zware karper kon zijn, dat voelde ik aan het gewicht, maar zijn vechtlust was onbeschrijfelijk. Wat een strijd leverde deze vis en die had echt geen zin om geland te worden. Een fraaie graskarper van exact 32 lb landde in het net en de regen striemde in onze ogen.

Fatsoenlijk poseren liet deze graskarper niet toe. Stijf tegen mijn borst aan, was de enige oplossing om een foto te maken.


Het was een bijzonder levendig exemplaar en was op de onthaakmat net zo wild als in zijn element.
Hij liet zich bijna niet fotograferen en was enorm bewegelijk in mijn handen.
Een prachtige vis met veel pit.
Ik genoot met volle teugen van de vangst.
Het was toch wel een zware week en dat hebben we aan ons lichaam gemerkt.

Theo zat, net als ik, overdag te dommelen in de karperstoel in de geleende tent van Ad.


Helaas zouden de vangsten niet meer veranderen en daar zou het bij blijven.
De aanbeten bleven verder uit.
Slechts twee karpers de man in een week en dat is weinig op La Horre.
Het vreselijke weer was daar zeker debet aan en niet het paaimoment van de vele karpers wat sommige vissers denken.
Want elk jaar worden er zware karpers geland tijdens de paaiperiode, dus daar ligt het niet aan. We hoorden van Rob de bailiff dat er veel karpervissers geblankt hadden en dat betekent helemaal geen vis in het landingsnet.
Dat is toch wel triest omdat iedereen maandenlang naar deze visvakantie uitkijkt en de verwachtingen toch wel hoog gespannen zijn om de kapitale karper van je leven te vangen en die zitten er echt, zoals u hebt kunnen lezen.

Per jaar groeit de grotere karper ca. 4 lb in Etang de La Horre en er kunnen volgend jaar dus al 70+ karpers gevangen worden.
Daar heb je wel een week ontberingen voor over en het risico om te blanken, want als je er een aan de haak krijgt, dan kan je daar voor de rest van je leven op teren.
Een week later zouden we leren wat er in de week n ons bezoek aldaar gevangen was.
Het waren ook de middennummers 2, 3, 4, 5, 6 en 8 die geen aanbeten hadden gezien, stek 7 had 4 karpers geland, stek 9 een graskarper van 62 lb ( lake record), stek 10 een paar karpers waaronder een 62 lb en 8 oz.
Stek 11 wist door de grote hoeveelheid gevangen karpers niet meer hoeveel stuks, maar had wel een van 54 lb, stek 13 liet het afweten en dat betekent dat de karper slechts op bepaalde plekken in het meer actief is geweest.
Er waren in onze week slechts 45 karpers geland en de week daarvoor 101 stuks.

Zo., vertelde een enthousiaste karpervisser op een karpersite, jij bent klaar Leo, jij hebt je persoonlijk record nu al gehaald.
Met andere woorden, moet ik nu stoppen op mijn vermeende hoogtepunt?
Nou, ik dacht het niet.
Misschien vangt Theo of ik straks in september 2008 of volgend jaar wel die 67 lb of misschien nog zwaarder en dat is een rele gedachte, daar kan je niet omheen.
Misschien pakken we ook die graskarper van 62 lb, die het weet mag het zeggen.

Een fraai plaatje na een lange twintig uur durende onweersbui.

In ieder geval gaan we er in september a.s. weer naar toe, maar nu naar stek 1 en ik heb voor volgend jaar 2009 al stek 1 geboekt voor mei.
Wat mij wel is opgevallen, zijn de volgende zaken:
De eerste aanbeet na 15 minuten, kwam niet van een plek die van te voren was gevoerd met boilies of ander aas.
Ik viste met een steen als wartellood ( Stonze System) en met een korte rig van zon 8 cm met een Fox karperhaak serie 2B ( Barbless) maat 6 en een knotless knot. Aan de hair van drie cm. had ik een enkele bodemboilie van 20 mm bevestigd in de smaak Royal Honey van Buzzbait van Berkley, ondanks het advies van Ad ( Theos buurman) om twee kleine boilies van 12 mm te gebruiken.
Het safety leadclipsysteem en de rig tube waren van de kleur Gravel van Korda, bijna hetzelfde als de kleur van de bodem van het meer. Een perfecte aanbieding naar mijn smaak. Die kleuropstelling heb ik ook doorgaans op alle hengels in de hele weeksessie gebruikt.

Mijn tweede aanbeet van de 65 lb karper, kwam eveneens van een plek die niet van te voren gevoerd was.
Wel moet opgemerkt worden, dat deze aanbeet op een afstand van ca. 120 meter kwam (recht vooruit als je op de ponton staat) en zeker 50 meter over de voerplek was geworpen.
Blijkbaar voelt de karper zich veiliger in deze zone, omdat deze afstand niet door iedereen wordt gehaald.
Ook ditmaal was het Stonze system gebruikt, met dezelfde kleur rig tube en safety leadclipsysteem als boven, echter met een langere rig van 15 cm met als boilie een 20 mm in de smaak King Crab/Mussel van Berkley.

De graskarper van mijn derde aanbeet, kwam slecht 40 meter van de kant en daar lagen boilies geworpen met de werppijp door ons en uitgestrooide Monkey Sick van Rob.
De graskarper vergreep zich aan een zoete boilie

Tijdens de zware regenval werd er niet door de karpers geaasd, maar ook niet gepaaid. In die 20 uur met zware windstoten en hevige regenval zag niemand een aanbeet. Pas na drie dagen slecht weer werd er weer voedsel door de karper opgenomen en het paaien weer gestart. Dat leverde wel gelijk 3 vissen van boven de 60 lb en twee karpers van boven de 50 lb op.

Stek 1 ving het meest in die periode. Degene die rechts stond opgesteld ving al 10 karpers, terwijl zijn vismaat die links opgesteld stond nog geen aanbeet had gezien. Toen Theo daar een opmerking over maakte om eens om de beurt met elkaars hengels te gaan vangen, werd dit niet door de vanger gehonoreerd. Later in de week bleek dat hij 12 karpers had geland en zijn vismaat nog helemaal niks en nog geen piepje had gehoord. Je bent gezegend met zon vismaat.

De karpervissers van stek 7 verhuisden naar stek 12, omdat ze daar al vier dagen niks hadden gezien. Op deze stek vingen ze wel enkele karpers tussen de 20 en 30 lb en kregen veel beet op karpertjes van ca. 6 lb.

Er blijkt een uitstekende verbinding voor je gsm te zijn, want je kon rustig naar huis of vrienden bellen om je vangsten door te geven.
Rob de bailiff strooit op verzoek met een bootje je grondvoer over je stek uit. Deze service kost 5.- euro per dag. Ook kan je zijn emmers Monkey Sick bestellen voor 15.- euro en deze emmers bevatten gekookte mais, hennep en vogelzaad. Je kan natuurlijk ook je eigen boilies aan hem geven en dan strooit hij die over je voerplek uit.

Ondanks de zware regenval strooit Rob rustig door. Deze verregaande service is toch in deze barre weersomstandigheden opmerkelijk.



Ik hou jullie verder natuurlijk op de hoogte.

 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator