Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Leo vertelt|| Leo vertelt nr 57 (Verticalen met je ogen dicht)
 

    
 
Leo vertelt nr 57 (Verticalen met je ogen dicht)


Dat gevoel krijg je als je in het donker op snoekbaars aan het verticalen bent.
Je tuurt met samengeknepen ogen naar de top van je verticaalhengel, maar deze is nauwelijks scherp waar te nemen en je gaat volkomen op je gevoel af als je straks een aanbeet krijgt.

In de avond verticalen heeft iets heimelijks, iets stiekems, iets ongeoorloofd, waarbij je telkens het gevoel krijgt om over je schouder te kijken of je niet wordt bespied en of je zonder een vispas zit te vissen.



Het lijkt of je de snoekbaars besluipt als een eenzelfde predator in de donkere sterrenloze avond en nacht en waarbij je muisstil in de boot hebt plaatsgenomen om vooral zonder enig lawaai naar je stekken te varen om je sport te beoefenen.

Je begint zelfs tegen je vismaten te fluisteren en je bent blij, dat de shads van zacht rubber zijn gemaakt en niet van jankhout.
Zachtjes probeer je de shad rimpelloos het wateroppervlak te laten doorbreken en via het zachte snorren van je spoel, weet je dat hij lijn afspoelt, totdat de shad de bodem van het kanaal heeft bereikt en een zwakke tik op de top van je verticaalhengel je daarop wijst.

Ik duik met mijn hoofd iets dieper in de kraag van mijn jas, want ik voelde de frisse avondwind rondom mijn nek draaien.
Door het plotseling schommelen van de boot, weet ik, dat Marco of Mike heeft aangeslagen en het zachte licht schurende geluid van een gevlochten hoofdlijn, die bij elke slinger langs de beugel van een molen wrijft, bereikt mijn trommelvliezen.

In gedachten zie ik de kromme verticaalhengel in de handen van een van de twee vismaten, want die heb ik al honderden keren op mijn netvlies gehad.
Toen ik de gehaakte snoekbaars in het wateroppervlak hoorde ik spetteren, draaide ik mij om en vroeg of de snoekbaars geschept moest worden.



Nee, torrebakkie, hoorde ik zeggen en daarmee wordt de geringe lengte van de snoekbaars mee bedoelt.
De plons die de onthaakte snoekbaars maakte, toen hij geretourneerd werd in het water, verscheurde de stilte en het leek wel een kanonslag in je oren en zacht kabbelden de ontstane rimpels in het water tegen de kiel van de boot aan.

Een heftige ruk aan de top van mijn verticaalhengel deed mij volkomen automatisch aanslaan en die handeling zit er gewoon ingebakken.
Mijn vrijwel onbewegelijke shad werd vlak boven de bodem door een roofvis weggekaapt en voor hij zich kon ontdoen van deze rubberen namaakvis, werd de haak of staartdreg door mijn ophaal in zijn visvlees getrokken.

Het was een klassieke aanbeet.
Loeihard werd de namaak prooi in de bek genomen en door de vaart waarmee het schot met de staart werd gegeven, schoot de roofvis nog minstens een meter door het water en trok daarmee met een ruk de top van de hengel omlaag.



Door de aanslag van de hengel werd de snoekbaars gestopt in zijn snelheid en zijn kop schuin omhoog getrokken door de rekloze hoofdlijn op de spoel van de molen.
Dat pikken de leden van de snoekbaarsfamilies niet en daarmee wordt de vechtmachine die in elke snoekbaars huist, gestart.
Met het grootste plezier drilde ik de snoekbaars af en mijn verticaalhengel dempte de heftige stoten van de vechtende vis en reduceerde deze tot aanvaardbare rukken.

Ik ben geen ichtyoloog (visdeskundige), maar ik kan met een gerust hart zeggen, dat de snoekbaars niet blij was toen hij boven water kwam.
Hahaha!

Het flitslicht van mijn fototoestel verlichtte de snoekbaars slechts een gedeelte van een seconde, maar dat is genoeg voor een fraaie foto van een vangst van een flinke snoekbaars voor dit verhaal.








 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator