Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Leo vertelt|| Leo vertelt nr 62 (Verticalen in de winter)
 

    
 
Leo vertelt nr 62 (Verticalen in de winter)


Mijn oogleden zitten aan mijn oogbollen gekleefd net als de ruitenwissers van mijn auto aan de bevroren voorruit zitten geplakt.
Dat komt door de tranen in mijn ogen, die ik kreeg en als vanzelf voelde lopen toen ik vol ongeloof naar de harde bevroren wateroppervlakte keek en staarde en ik uit ervaring weet, dat ik voorlopig niet meer kan verticalen op snoekbaars.
De gure ijskoude oostenwind liet de warme tranen op lichaamstemperatuur direct en dadelijk bevriezen en mijn ogen kregen een glazige bevroren uitdrukking achter mijn brillenglazen.



Sinds de koudegolf Nederland overspoelde en het wegennet in ijspistes werden veranderd, wist elke roofvisser met een visboot, dat het einde was genaderd om de favoriete en geliefkoosde snoekbaarsstekken te kunnen bezoeken.
Voorlopig althans.

Ik zit, net als alle andere snoekbaarsvissers, ineens met zeeŽn van tijd over en die weet ik niet anders op te vullen, dan het radeloos en desperaat tellen van de sneeuwvlokken die langzaam en stilletjes uit de wolken neerdwarrelen.
Er verschijnt zelfs geen lach op mijn gelaat, als ik een fietser door het spekgladde wegdek een doodsmak ziet maken en een kind met twee handen vol met sneeuw met een hondendrol er in tot een sneeuwbal ziet kneden.



Het doet mij niks, want ik heb geen schik en plezier meer en niets kan mij opvrolijken en troosten sinds de vlokken sneeuw op de aarde vielen en de vorst zijn intrede deed.
Ik wens elke weersvoorspeller op de televisie onherstelbare bevroren ledematen toe en die zijn in mijn gedachten en dromen al zes keer door het ijs gezakt en acht keer in een wak geschaatst.

Elke dag inspecteer ik mijn verticaalhengels, controleer mijn molens en reels op de juiste werking en functie er van, ik vet ze in tot ze bijna uit mijn handen glibberen van vettigheid en rangschik en order ik de shads in mijn visdozen op kleur en loodkop gewichten.
Met een oude tandenborstel borstel ik de loodkoppen schoon met een vloeibaar schuurmiddel (vroeger heette dat Vim) en vijl de punten van de loodkoppen messcherp als er een braampje aan mocht zitten.



Normaal doe ik die klere klusjes niet, maar ik weet niet anders de tijd op te vullen.
Al vier keer heb ik mijn autoís sneeuwvrij gemaakt en ik zie medelijden in de ogen van de buren als ze mij weer met een borstel en ijskrabber de deur uit zien lopen.
Mijn warmte- en winterkleding voor in de boot hangen doelloos in de kast en mijn warmtelaarzen staan leeg en ongebruikt in de gang, want aan mijn voeten zitten warme sloffen.

De ruiten van de ramen van mijn huis zijn elke dag op ooghoogte smoezelig door mijn vette neus als ik naar buiten kijk, aangezien ik elke keer hoop dat de sneeuw en vorst verdwenen is.
Nauwlettend hou ik de weersvoorspellingen in de gaten en switch telkens van tv-kanaal omdat ik verwacht dat er een weerman of weervrouw iets positiefs over het weer zal vertellen.



Van binnen ga ik elke dag een beetje dood en nu voel ik pas de eenzaamheid van een hobbyloze pensionado die zijn wereldje ineen ziet krimpen ter grootte van een notendop.
Elke dag zoek ik op internet naar mooie verhalen over roofvissen vangen en ik lees de frustraties van andere roofvissers over de vorst op talloze forums.

Ook zij hunkeren, verlangen en kijken reikhalzend uit naar een dooiperiode, want alleen dan worden deze dolende zielen weer actief en worden de kanalen, plassen en vaarten met dobberende visbootjes versierd.



Mijn lijf en ledematen worden stijver en harkerig en haast onbruikbaar en incapabel en als ik iets moet vasthouden dan moet ik veel meer kracht en werkvermogen aanwenden en gebruiken om het niet te laten vallen.
Mijn knieŽn kraken heviger en harder dan voorheen, mijn schouderpartij voelt aan of ik dagelijks en geregeld onder de zakken met eierkolen heb gelopen en het lijkt wel of de vorst en vrieskou in mijn lichaam is geslopen en elke bewegend deel heeft vastgezet en vergrendeld.

Ik lijd met een hoofdletter L en zelfs in het woord lijden (IJ) ontdek ik nog de naam van een prachtig roofviswater.

 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator