Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| De Woerdense Verlaat. Een paar uur feederen in de regen.
 

    
 
De Woerdense Verlaat. Een paar uur feederen in de regen.


Nederland laat zich weer op zijn mooist zien, met buien, harde wind en een koud voorjaar.
De hele natuur is zeker een maand verlaat en niet alleen aan de Woerdense Verlaat, want zodra er een warm zonnetje om de hoek komt kijken schiet alles uit de grond en kleuren de bomen en struiken groen, maar krijg je weer een week of twee voorjaarsbuien en koude nachten, dan stopt de groei weer subiet en neemt een afwachtende houding aan.



De wind staat schuin vanuit het westen op de Boswetering en is koud en onaangenaam.
Met regelmaat kletteren de regendruppels tegen de schuin opgestelde paraplu aan en stoppen dan weer even plotseling.
De top van mijn feederhengel beweegt op de maat van de windvlagen en ik bespeur af en toe een tikje op de top van een visje, die de moeite wil nemen om een made van de haak op te peuzelen.

De plompenbladeren liggen nog half ontvouwen onder het wateroppervlak, want de koude dagen en nachten houdt hun groei tegen, terwijl ze zich zo graag willen ontplooien.



Het deprimeert een beetje, want ik verlang stilletjes naar een zonnige wetering aan de Bosweg, aangezien juist de zonnige dagen zo in mijn geheugen staan gegrift.
Ik wil het riet wel elke dag tien centimeter uit de grond trekken, om de groei te bespoedigen, maar de natuur bepaalt, wikt en weegt, wanneer de tijd daarvoor gekomen is.

De spelende ruisvoorns vertonen zich niet aan de oppervlakte en blijven diep.
Ik zie ook nergens een jagende baars of snoek en geen bewegende rietstengels die door paaiende vissen worden bezocht als ze hun hom en kuit aan de stengels onder water afzetten.



Regendruppels in verschillende afmetingen liggen als doorzichtige parels op de bladeren en grassen en de oeverkanten zijn zompig nat en mijn gewicht drukt de grond bij elke stap verend in.

Een enkele fietser heeft de moed gevonden om ondanks het slechte weer zijn dagelijkse ronde te fietsen, maar dat kan ik van mijzelf ook zeggen, want niet elke visser is bereid om een paar uur in dit waardeloze weer te gaan zitten om te vissen.


.
Af en toe wordt het beaasde haakje door een ruisvoorn in de bek genomen en snoept en smult van de lekkere maden, maar ze moeten het vaak bekopen met een vastgeklonken scherpe haak in de bek.

Een meneer in een auto stopte even om een praatje met mij te maken en informeerde naar mijn vangsten.
Hij had een huisje aan de Nieuwkoopse plassen gehuurd en was niet zo tevreden over de vangsten van de laatste drie dagen met de vaste stok.
Deze kwieke man liep al naar de tachtig en dat had ik hem nooit gegeven, want hij had de houding, de helderheid van een dikke zestiger en reed nog auto.



Ik reikte naar voren om de onderlijn te pakken, die ik binnen had gedraaid en haalde een visje van de haak.
Met een klein plonsje gleed de voorn terug in het water en schoot met een paar slagen van zijn staart naar de diepte van de wetering.

De brasems laten zich weer niet zien, mompelde ik voor mij heen, maar ook de zeelten worden door de wetering vastgehouden en kunnen niet vrijelijk hun zeeltgangen nalopen op voedsel.
Het begon weer te druppen in het water en het geluid van het tikken van de regendruppels werd steeds harder op het opgespannen doek van de paraplu.



Ik was het ineens zat.
Zat van de steeds weer terugkerende regen en zat van de windstoten en zat van de magere vangsten van vandaag.

Het kleine beetje voer in mijn voerbak was net genoeg om nog een voerkorf te vullen en ik gooide voor de laatste keer in en wachtte een klein beetje ongeduldig op een rukje aan de top van mijn hengel.

Die bleef uit en na een tiental minuten maakte ik aanstalten om naar huis te gaan.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator