Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Meerval specials|| Drie weken vissen op meerval en karper op de Ebro in Spanje (1)
 

    
 
Drie weken vissen op meerval en karper op de Ebro in Spanje (1)


In ons allerlaatste hemd zitten nog steeds geen zakken, ook niet in de mijne , dus ik kan mijn zuurverdiende spaarcentjes niet meenemen en laat ik het geld in de komende weken maar weer rollen richting Spanje.
Drie weken lang ga ik vissen op meerval en karper en ik heb mij er helemaal op voorbereid, want niet alleen gaan de nieuwe aangeschafte meervalhengels en Fin-nor molens mee, maar ook mijn karperhengels en molens.



Van mijn twee zoons heb ik een behoorlijke bijdrage gekregen voor mijn 65 jarige leeftijd en die gift kan ik mooi gebruiken voor deze lange meerval/karpersessie.

We gaan met twee auto’s op pad en vrijdag 7 juni vertrekken wij uit Nederland om ca. 15 uur later het huis van Rinus en Roxanne Houtkooper ( http://ebrowhoppers.com/) in Playas de Chacon te betreden.
Ik ben hier al een aantal keren geweest, zoals trouwe lezers weten en ik moet de lezers er op attenderen, dat niets, maar dan ook niets te veel is gevraagd en dat de service van deze twee mensen ongehoord ver gaat.



Sommigen zijn verbaasd omdat de vele service handelingen zo volkomen vanzelfsprekend zijn en waar je niets extra’s voor hoeft te betalen en zowel Rinus of Roxanne zijn uitermate vriendelijk en zorgzaam naar alle cliënten toe.

Het was gelijk weer druk in huize Houtkooper, want we kwamen met vijf mensen vissen op meerval en karper en enkelen van ons zijn hier, in Playas de Chacon nabij Caspe, al een paar keer eerder geweest.
We kennen de weg, ook de weg naar de koelkast, die ze gelukkig niet verplaatst hebben, voor een lekker koud biertje en natuurlijk de rivier voor een groot gedeelte waar we straks zullen gaan vissen.



Vorig jaar wist ik een meerval van 2.20 mt uit de Ebro te sleuren en probeer dat maar weer eens te evenaren.

Ik ga er ook van uit, dat het niet zal gebeuren, want de kans dat ik een grotere meerval zal vangen is al uiterst gering, maar ik gun liever mijn vismaten de vangsten van een of meerdere tweemeter meervallen en de krachten die vrijkomen als zo’n monster geenszins van plan is om zich te onderwerpen aan een visser
En dat is in deze drie weken een keer gebeurd en Maarten was de gelukkige die een meerval van exact twee meter mocht vangen.



De Rio Ebro is een rivier met zeer onverwachte problemen.
Laag water, hoog water, smeltend sneeuwwater uit de Pyreneeën, te warm of te koud water, snel afkoelend water, ineens troebel water, complete voorbij drijvende bomen en struiken en onnoemelijk veel los hout, maar ook ineens snelle stromingen boven en nog meer over de bodem, zodat markeerboeien niet meer op hun plaats blijven liggen met de zwaarste aangebonden stenen of onder water verdwijnen door een snelle stijging van de rivier.

Je krijgt soms het gevoel dat je op uiterwaarden aan het vissen bent.



En dan heb ik het nog niet eens over de weersomstandigheden.
Zo zit je met 30+ graden te puffen in je stoel in de schaduw onder je paraplu, met een toenemende wind tot stormachtig, regen die met vlagen je oogballen geselen, ineens dalende temperaturen die een vest of trui aan je lijf verlangen en een toenemende zwarte wolkenlucht, waar alleen maar herfstachtige ellende uit wil komen.

Ik zal je vertellen, dat alles hebben we in die drie weken in juni meegemaakt en dat daarmee de vangsten werden beïnvloed zal iedereen duidelijk zijn.



Zo sta je met droge voeten en zo staat ineens je rodpod met hengels in het water.
Het hoge water van de Ebro brengt ook vele vissers en gidsen in verlegenheid, aangezien de vele mooie visplekken gereduceerd worden ondanks de 925 km lengte van de rivier.

Stekkennijd onderling treedt dan op en vele Oostblokkers beschikken over een feilloze intuïtie om de schaarse plekken te bemannen met een flink aantal familieleden, tentjes, stoelen en rodpods.



Wie het eerst komt, heeft de beste overgebleven plekken bij hoog water en die later komt moet het maar met een veel minder goede plek doen met schuine kanten, flinke half onder waterstaande struiken en verborgen rotsen onder water.
Ook wij moesten het met een aantal mindere plekken doen, omdat de plekken die we eerder hadden bezocht onder water stonden en er geen plek meer over bleef voor ons vieren of vijven en we door het hoge water werden opgesplitst in twee groepen.

Heeft ons humeur daar onder te lijden gehad?
Bij een aantal van ons helaas wel, want die vroegen later in de week aan Rinus of hij “vangstgarantie” wilde geven.



Dat betekent, dat als er door hun geen meerval werd gevangen er een compensatie werd verlangd en er een week gratis vissen tegenover moest staan.
Ja hoor, Roxanne en Rinus zijn voorover op hun achterhoofd gevallen, want die toezegging alleen al zorgt voor een snel faillissement en dan kan je als visser net zo goed “stekgarantie” vragen of “mooiweergarantie”.

Dat deze vraag een eigen leven is gaan leiden, kwamen we pas achter toen na een week door verschillende vrienden vanuit Uithoorn werden gebeld, waarom er geen garanties werden afgegeven.
Hahaha.



In de eerste week werd er geen enkele meerval gevangen, terwijl ze opgestapeld lagen op de bodem en we ze zelfs op de fishfinder zagen azen.
Ga mij dus niet vertellen, dat een grote rivier als de Ebro niet onderhevig zou zijn aan dressuur, want daar zijn we achter gekomen.

De voorzichtige aanbeten die we de eerste week kregen, kwamen van de karperpopulaties af en daar hebben we slechts elf karpers van mogen haken, die zich vrijwillig aanboden om een aasje tot zich te nemen.







We kregen woensdag ook te maken met een behoorlijke stroming, die werd veroorzaakt door een overstroming bij Pamplona en waardoor de rivier het uiterlijk kreeg van een grote bak slecht gezette koffie met zure melk en als koekjes toe, heel veel takken van bomen en struiken.

Het water steeg ons werkelijk tot aan de lippen, want telkens moesten we een meter hoger gaan zitten, wilden we niet onvrijwillig meegenomen worden door de kolkende rivier.
Hebben wij dat?, ja, dat hebben wij weer.



De ruimte die er over bleef om te vissen werd nihil en wilde je er toch een hengeltje uitgooien, dan kon dat alleen met een vastgeketende bellyboot en een snorkel met bril.

Rinus kreeg hem zitten en misschien was ik de enige die dat opmerkte, naast zijn trouwe partner en metgezel.
Als gids, als stoere karpervisser, als een patriarch aan de kop van de tafel, als vader en als een waakzame geleidehond, die zijn meerdere baasjes tevreden wilde stellen, want hij stelde alles in het werk om het ons naar de zin te maken, maar hij kon helaas niets aan de gezwollen en kolkende rivier doen.
Gelukkig wist hij een paar plaatsen aan de Ebro uit zijn korte mouwen te toveren, waar we tijdelijk konden gaan zitten, voordat die plek later in de week ook verzwolgen zou worden.



Met een meegenomen schep, stond Rinus te graven als een ervaren begrafenisondernemer en creëerde een fantastische plek voor zichzelf en voor mij.

We lieten het gespannen zeiltje tegen de zon na de vissessie gewoon tussen de struiken en boompjes hangen, zodat een ander de plek met rust zou laten en niet het vlijtige en noeste arbeid van Rinus ongedaan zou maken door er zelf te gaan zitten.



Er lag wat twijfel in de ogen van Rinus, want sommige vissers met minder goede bedoelingen pakken vaak ongestraft een plek van een ander af.
Het viel in het begin niet mee met de aanbeten.
Je moet dan gewoon de tering naar de nering zetten en er voor zorgen, dat je de dagen op kan vullen met gein, roddels en achterklap.

Daar hebben sommigen van ons helemaal geen moeite mee, zij het, dat een enkeling zich niet over de beperkingen heen kon zetten.
Op de laatste dag van de week een, bleek Zaragossa ook te kampen met wateroverlast en verderop in de regio zijn hele stukken weg weggespoeld.
Nick en Marco zijn al op vrijdagavond naar Nederland vertrokken, want die wilden niet wachten tot hun vertrekdag op zaterdagochtend.



Zaterdag ving Maarten als enige geluksvogel twee karpers op de heetste dag van de week, n.l. 35 graden.
Zondag werd Seth door Maarten naar het vliegveld Reus gebracht, waar de rest van de fam. Steenbergen stond te wachten om de lege (slaap)plaatsen bij Rinus en Roxanne in te nemen.

De rest van week twee bleek in het teken te staan van een rumoerige familieweek, met hoge stemmetjes van jonge kinderen op vakantie met soms taferelen aan de eettafel, waar geestelijk gevoelige naturen last van kon krijgen.
Jonge of juveniele kinderen kunnen best druk zijn, rumoerig en gesticuleert een gesprek voeren, waarbij soms per ongeluk met eten wordt gestrooid of de lange hoofdharen in de spaghetti terecht kunnen komen.



Marit vierde deze week haar vijfde verjaardag.
We werden met zijn allen door Maarten en Astrid uitgenodigd om deze heugelijke dag mee te vieren in een Bowlingcentrum, waar je naast de ballenbak voor de kleinere dreumesen ook een hapje kon eten.



Deze week was voor sommigen de slechtste visweek als herinnering opgetekend.

Vier dagen op rij werd geen enkele aanbeet van een vis geconstateerd, tot het grootste ongenoegen van Rinus, die het liefst elke karper of meerval in de Ebro met een knuppel in de hand zou willen leren pellets eten en bij uitblijven er van mores wilde leren.




Nog steeds sloeg de radeloosheid bij mij niet toe, want ik wachtte gewoon af wanneer de meerval de pellets aan mijn hair zou gaan eten, want ik had toch tijd en pellets genoeg.
Intussen was de structuur van de stof van mijn karperstoel permanent in mijn achterwerk geperst, want ik geef het je te doen als de hele dag op je billen in een stoel zit en daar een beetje in zit te luimen.

Maarten wist deze week met Tommie een karper van 34 pond te haken en te landen en ik wist gelukkig ook drie karpers op rij te vangen.



De dinsdag van deze week was een hopeloze dag met lange regenperioden, zodat we deze dag rond hebben gereden om stekken te bezoeken om niet de hele dag met een wijsvinger in een neusgat te zitten op zoek naar makkelijk verwijderbare natte pulken.

In Mequinenza hebben we een van de vele hengelsportzaken bezocht en wat geld uitgegeven, maar diep in mijn hart, zat ik liever langs de waterkant.



Op de laatste vrijdag van deze week werd er weer gewisseld van een nieuwe aanvoer van meervalvissers, waarbij drie leden van de familie Steenbergen hun bedden verruilde met een zitplaats in het vliegtuig naar Nederland.

Rolf en Joost kwamen de Spaanse regio onveilig maken en bezwangerde de omgeving met moppen en andere flauwekul, waar Maarten en ik gul aan meededen.



De stroming in de Ebro was nu zo sterk geworden, dat zelfs stenen als loodgewicht de tien kilo gingen benaderen en nog van hun plaats op de bodem bleken weg te rollen.
De postelastieken braken spontaan bij het bevestigen aan de stenen, aangezien de rek van het elastiek tot het uiterste werd gevergd.

Rinus had een plek aan de overkant, aan de kant van Chiprana gevonden, waar we in de luwte zaten en geen last van de stroming hadden.



Schaduw moesten we met eigen paraplu’s creëren.
Af en toe voelde ik mij net als een afbakbroodje, te gaar en te droog door een te hete oven, met een krokant verbrand korstje.

Ik heb de huid van een pasgeborene die nog nooit zon heeft gezien, de witte billen en benen van een non en een steeds weer verbrande neus of ik in een crematorium werk en regelmatig door een glazen ruitje kijk of het product al tot as is vergaan en daarbij met mijn neus tegen de hete ovendeur leun.



We moesten tegen de eigenlijke afspraak in gebruik maken van twee boten, met de 40 pk en de 13.5 pk buitenboordmotoren.
De beide boten werden afgeladen met hengelspullen, die een enkele boot nooit kon dragen en zeker niet als de boot ook nog eens vier volwassenen moest herbergen.

Dan waren we na het traileren op de schuine helling, gewoon schuin verder doorgeschoven naar de bodem van de Ebro en nooit meer boven gekomen.



Vooral toen er besloten werd, dat er een nacht doorgehaald zou worden om deze extra visuren te benutten om enig teken van leven aan de hengels te zien.
Dan gingen de stretchers en slaapzakken, tentjes en geurkaarsen mee om vervelende steekmuggen op afstand te houden.

Dat daarmee de expeditie ernstig gevaar liep om voortijdig in een ramp te eindigen, kwam door het enorme gewicht in de boot, waardoor de waterspiegel slechts een enkele decimeter van de rand van de boot aanwezig was.



In deze week was Roxanne jarig en een week later Rinus.
Dit gegeven heeft er toe geleid, dat we Tapas gingen nuttigen in een heuse Tapas gelegenheid.

Geen heerlijk avondeten van Roxanne, maar nuttigen van kleine lekkere hapjes en halve liters bier, die op het punt stonden om te bevriezen en waarvan de glazen zo koud waren, dat je eigenlijk niet je lippen zonder vriesschade aan de rand van het glas kon zetten.
De volgende dag kon ik bij beiden geen enkele jaarrimpel extra in het gezicht ontdekken, maar daar heb je pas last van als je mijn leeftijd begint te benaderen.



Er werd naarstig nagedacht over een ander aas, die we de meervallen konden aanbieden, want aan de pellets werden alleen karpers gevangen.
We hebben wormen aan de haak geregen om de aantrekkelijkheid van het aas te verhogen, maar een van ons kwam op het sublieme idee om Calamaris aan te schaffen.

Lees snel deel 2 van dit verhaal!



 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator