Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Meerval specials|| Rammen en beuken op meervallen ( Vijf meervallen in vijf sessies)
 

    
 
Rammen en beuken op meervallen ( Vijf meervallen in vijf sessies)


Sessie 1. (5 maart)
Marco en ik gebruiken de nachtelijke deken om de jagende en wakkere meervallen aan de haak te krijgen, want die niet op tijd waagt, die niet wint.
Vorig jaar hadden we pas met de derde meervalsessie succes met een meerval van 100 cm en op dezelfde avond nog een meerval van 143 cm.



We begonnen toen in april al op meerval te vissen, omdat de watertemperatuur tussen de 13 en 14 graden was, maar toen hadden we gewoon tijdens de eerste en de tweede sessie de schaarse aasmomenten gemist en dan zit je voor niks te hannesen.
Pas begin mei (derde sessie) werden de eerste meervallen gevangen, maar daar hebben we ook een stuk nachtrust voor ingeleverd, aangezien die na 00.00 uur pas gingen azen en wij rond 04.00 uur weer thuis waren.

Het is net vissen op karper, je legt alles uit en je wacht op de begeerde aanbeet van de vis.
Omdat wij visueel op de meerval vissen en met verlichte dobbers aan de gang gaan, kan je niet even een oogje dichtknijpen.
Zo staat je dobber nog parmantig te stralen en zo is hij door een meerval onder de rietzudden getrokken en dat in slechts een paar seconden.



Ik heb in ieder geval de gewoonte tijdens het vissen op meerval, om voor mij uit te blijven kijken als ik tegen mijn vismaat praat, net zoals ik dat doe als ik een auto bestuur, maar het zijn juist de momenten van onoplettendheid als je een bak koffie inschenkt of wat te eten zoekt in je vistas.

Vanavond is het 5 maart en de watertemperatuur bedraagt ca. 8 graden en het is nog maar de vraag of de meerval los wil gaan.
Aan ons aas kan het niet liggen, want dat is vers, geurig en heel aantrekkelijk voor hongerige grote muilen die op zoek zijn naar lekkere hapjes.
Als straks de gesloten tijd voor de roofvissen is aangebroken, dan gebruiken we weer grote wormen als aas, die ik dip in sterke visolieŽn of ik gebruik de vetste halibutpellets.
Helaas hadden we vanavond geen enkele aanbeet.




Sessie 2. (2 april)
Vanavond zijn we met zijn drieŽn, te weten, Marco, Rob en ik.
Omdat Rob een nieuweling is met het vissen op meerval en dit nog nooit eerder heeft gedaan, leent hij twee hengels van een bevriende vismaat.

Al een paar dagen schijnt de zon ( ca. 20 graden) en we verwachten dat de meerval wat meer zal azen omdat de watertemperatuur een stuk hoger is (14 graden), dan de vorige keer in maart.
De buitentemperatuur is gezakt naar 10 graden en er staat een noordoostenwind.
Maar je weet het nooit, want ook de meerval is een vis met een grillige natuur, want zo denk je ze hebben en zo ben je ze kwijt.



Rob heeft enige uitleg nodig voor het aanbieden van het aas en het gebruik van de verlichte dobbers, maar als allrounder heeft hij maar een paar woorden nodig om met ons mee te doen.
Weldra liggen de zes verlichte dobbers verspreidt op het stuk water waar we vissen en is het weer afwachten op een aanbeet van zoín gladde rakker.

De muggen zijn gelukkig nog niet actief en daar ben ik blij mee, aangezien die plaaggeesten altijd mij moeten hebben.
Straks komen de stekende murzels en knutten en die zijn zo klein en nietig, dat je er een miljoen dood moet slaan en dan nog maar een klein bodempje in een vingerhoedje hebt.
Het liefst zitten die krengen achter je bril rond je oogleden of net tegen de rand van je petje aan en steken je zo rauw als een biefstuk.



Na twee weglopers en bij het aanslaan niets voelen (waarschijnlijk een paling), krijg ik een heuse aanbeet van een klein meervalletje.
Met zoín pook van een hengel is het natuurlijk geen kunst om een klein, uit de kluiten gegroeid kikkervisje in de boot te krijgen, want die til je er zo in.

Rob kreeg ook een prachtige aanbeet, waarbij zijn dobber onder water versnelde en na het aanslaan boog zijn meervalhengel onmiddellijk in de vechtstand.
Hij stond snaarstrak in de boot de meerval te drillen en volgens ons was hij groter dan een meter en toen hij naast de boot nog zijn vechtkunsten vertoonde leken Marco en ik gelijk te krijgen.



De eerste gevangen meerval van over een meter ( 129 cm) is voor Rob een feit.
Het leek een beetje een herhaling van een paar jaar geleden, toen ik bij Ruud in de boot mijn eerste meerval ving en ook over een meter was (130 cm)
De dril was mak, niet voor Rob, want die stond met trillende knietjes de gladde breedbekkikker te drillen, maar Marco en ik vonden dat de meerval, en zeker van dit formaat, veel meer in huis moest hebben om een fellere strijd te leveren.

Maar het plezier van de vangst was er niet minder om en trots, maar ook een beetje huiverig om zo maar een duim of een paar vingers in de bek van de meerval van 129 cm te steken en hem omhoog te houden, was voor Rob even wennen.



Het meeste plezier hadden wij nog, toen Rob wat later zijn kleding bekeek en rook.
Het afgezette slijm van de meerval zat overal (ook bij de behulpzame Marco) en onderweg in de auto meurde de cabine als een visafslag waar drie weken niet is schoongemaakt.
Hahaha.

Sessie drie. (4 april)
Vanavond zijn we alle drie paraat om weer eens een gooi te doen naar een of meerdere sterke meervallen.
De buitentemperatuur is ca. 11 graden en de temperatuur van het water rond 14 graden met een zuidzuidwestenwind Beaufort 3 met kans op een bui, dus hele andere condities als een paar dagen geleden.



We beginnen nu op hetzelfde stuk waar we de vorige sessie een paar aanbeten kregen.
Dit gedeelte lijkt ons ideaal voor de warmteminnende gladjakkers en eventueel een verdwaalde snoekbaars, die zelfs voordat de schemer invalt al op zoek gaan naar wat eetbaars.

De verwachtingen van Rob, maar ook die van Marco en mij, zijn hoog gespannen, aangezien we de vorige sessie met twee meervallen hebben afgesloten.
Misschien zijn de snoekbaarzen bereid om ook van het aas te proeven en dan hangen ze er aan, want die mogen ten alle tijden even nibbelen, ruiken en proeven.



Het wordt een taaie avond.
Geen enkele meerval, maar ook geen enkele snoekbaars steekt zijn nek uit om van zes hengels het aas te proeven.
Onze ogen deden gewoon zeer van het staren naar de verlichte dobbers, en slechts een krab wist het aas van Rob te vinden en speelde een beetje met de lekkernij.
Zijn dobber verraadde het speelse karakter van de krab, maar na een paar spannende minuten liet de krab het aas verder ongemoeid.

Na een paar uur werden we het zat en nadat we de hengels binnen hadden gedraaid besloten we te verkassen.



Ook bij de nieuwe locatie bleek geen enkele meerval interesse te tonen voor de aasaanbieding, dus werden de hengels wederom binnen gedraaid en besloten we de ondiepte op te zoeken.
Slechts 90 cm diep bleek de laatste locatie te zijn en wij waren in de veronderstelling, dat dit stuk wat de hele dag in de zon heeft gelegen, de meerval waarschijnlijk wat actiever de warme ondiepte af zou romen.
We kregen gelijk.

Mijn dobber verdween even onder water en kwam weer boven, maar na een paar zenuwslopende minuten verdween hij voorgoed onder water.



Het duurde slechts een tiental minuten voor de meerval zijn strijd moest opgeven en we zaten al van tevoren te gissen welke lengte hij zou zijn.
Ongeveer een meter werd er al op voorhand vermeld en later bleek dat de krachtpatser 103 cm lang was.
Hoera!

Eindelijk weer een meerval tijdens deze sessie.
Helaas bleek geen enkele andere meerval of roofvis interesse te hebben in de aasaanbieding dus rond 03.00 uur besloten we de sessie te beŽindigen.




Sessie vier. (8 april)
De wind is alweer een paar dagen aan het draaien van zuidzuidwest, naar het noorden en het oosten.
De dagtemperaturen zijn maximaal 12 graden en dat is een stuk lager dan vorige week en door de zware onweersbuien van gisteren en vandaag is de watertemperatuur gezakt naar 12.3 graden.

We hebben het gevoel, dat we opnieuw de meervallen moeten gaan zoeken, terwijl we weten waar sommigen hun jachtterrein hebben.
Meervallen blijken ook een beetje honkvast te zijn en opereren vaak in dezelfde buurt.
Het is dan zaak, dat wij hun eetmomenten niet mogen missen, aangezien deze wat schaarser worden naarmate de watertemperatuur zakt.



Het tijdstip dat ze het aas willen nuttigen is ook wat later in de avond en nacht geworden, maar dan schijnen ze wat minder kritisch naar de voorgeschotelde hap te kijken en vallen ze direct aan.
We zijn vanavond met zijn vieren in twee boten, Marco en Rob, Ruud en ondergetekende, en om je eerlijk de waarheid te zeggen, verwacht ik persoonlijk niet veel van vanavond, maar dat komt door de striemende hagel en regenbuien eerder vandaag.

Het is een stuk kouder (6 Ė 8 graden) en knap winderig dan een sessie terug, maar een extra dikke trui en regenpak doet wonderen.



Het riet staat helaas nog veel te laag om de wind een beetje tegen te houden en op de plekken waar we zitten zijn toevallig geen luwteplekken, dus we zitten vol in de wind.
Na een paar uur zijn we weer van plek gewisseld, want geen enkele vis toonde interesse in ons aangeboden aas.

Marco was de eerste die zijn hengels indraaide en wij, zo volgzaam als we zijn, volgden zijn voorbeeld.
Marco en Rob voeren naar een ons aller bekende plek, maar Ruud en ik zagen een andere plek als een potentieel vanggebied.



Daar hebben we goed aan gedaan, want Ruud kreeg eerst een stuiterende aanbeet, die meestal van een paling afkomstig is, miste de vangst door een loslater, maar nog geen tien minuten later was ineens zijn linkerdobber verdwenen.
Dat ging zo geniepig en razendsnel, dat Ruud een heel eind uitstaande lijn in moest draaien ( de snoodaard was naar hem toe gezwommen), voor hij contact met de meerval had.

De kleine meerval van ca. 50 cm werd het water uitgelepeld, want van een echte strijd kon je natuurlijk niet spreken.



Voor de rest van de overgebleven avond (en stukje nacht) bleven de aanbeten helaas uit.
Toen we in de verte de kerkklok 00.30 uur hoorden slaan, besloten we om de sessie te beŽindigen, aangezien het traileren, de reis terug naar huis en het stallen van de boot ook nog meer dan een uur in beslag zou nemen en Ruud morgen weer vroeg uit de veren moet.
Marco en Rob bleven nog een half uurtje rondhangen, in de hoop nog een aanbeet te krijgen.
Helaas voor hun bleven verdere aanbeten uit.

Sessie 5. (12 april)
We dachten even, dat de westenwind wat zou afnemen, maar af en toe blies hij toch een stevige ribbel op het water.
De watertemperatuur was hetzelfde als een paar dagen geleden (12.3 graden) en we verwachten vanavond een of meerdere aanbeten van meervallen, alhoewel de bijna volle maan roet in het eten zou kunnen gooien.



Zachtjes kwam er een bootje aangevaren, toen we aanstalten maakten om naar een van onze plekken te varen en het bleek Stephan met een vismaat te zijn.
Een paar dagen geleden ving hij nog een meerval van 140 cm en hij kon zijn geluk niet op.

Wij (Marco, Rob en ik zaten even dik twee uur op dezelfde stek die we altijd in het begin aandoen, maar we besloten toch om te verkassen naar plekken, waar we eigenlijk nog nooit zijn wezen vissen op meervallen.
Gek eigenlijk, dat je steevast naar de hotspots gaat waar je eerder een meerval hebt gehaakt en daar niet van af pleegt te wijken.
Met het verticalen zoek je toch ook de vis op, dus waarom eigenlijk niet met het vissen op meerval.



Voorzichtig voeren wij naar veelbelovende stekken, waar we bijna op zeker een of meerdere meervallen zouden kunnen vangen.
De haken werden van aas voorzien en met kleine plonsjes daalden de beaasde haken naar de bodem, wachtend op hongerige gladde deugnieten.

Na ongeveer een kwartier dook een verlichte dobber van Marco naar de diepte.
De dobber was ook helemaal niet meer van plan om boven water te komen en dat was de reden waarom Marco ferm aansloeg.
Aan de stand en kromming van zijn hengel te zien, was het ongetwijfeld een meerval en toen hij even naar de wateroppervlakte kwam, werd ons vermoeden bewaarheid.



Eindelijk had ook Marco een meerval van 103 cm aan de haak en werd de vijfde sessie in zijn voordeel afgesloten.
Nu hebben we alle drie een meerval boven een meter gevangen, waarbij Rob koploper is met 129 cm en Marco en ik volgen met allebei een 103 cm meerval.


We hadden nog een paar weglopers, maar dat zouden krabben of kleine palingen geweest kunnen zijn.
Vijf meervalsessies zijn afgesloten met vijf meervallen, te weten; 129 cm, twee keer 103 cm, en twee keer 50 cm en daar zijn we best tevreden mee.







 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator