Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Meerval specials|| Monsters van meervallen in Loch Ebro (deel 2)
 

    
 
Monsters van meervallen in Loch Ebro (deel 2)


Maarten kreeg een aanbeet om 13.15 uur en daarbij schoot zijn hengel zwiepend uit de steun en werd het water in getrokken door de vluchtende meerval.
Ternauwernood kon hij de achterkant van zijn hengel te pakken krijgen, maar daar moest hij tot over zijn knieën het water in en dat ging maar nipt.



Helaas schoot de meerval van de haak maar Maarten was blij zijn hengel gered te hebben.
In de hilariteit die daarop volgde kreeg ik tien minuten later eindelijk mijn eerste aanbeet van een knappe meerval.

De aanbeet was zo hard en fel, dat de gehele steun omver werd getrokken en de twee meervalhengels in het water belandden.
Ook ik moest een duik nemen om de hengel, waar de meerval aan vast zat, te redden om hem niet in de diepte te zien verdwijnen.



Tijdens de dril zag ik dat de slipknop van mijn Black Cat meervalmolen niet meer vast bleef zitten, aangezien deze los op de bovenkant van de spoel bewoog.

De slip werkte wel perfect maar de bevestiging van de aandraaiknop leek wel defect.
Misschien kwam het door de val van de hengel op de rotsige grond, maar dat weet ik niet zeker.



Het was weer een ouderwets gevecht, waarbij ik alle zeilen bij moest zetten om de meerval te drillen.
Bij elke paar slagen die ik binnen kon draaien, trok de krachtpatser weer vijf slagen van de spoel af en er leek geen eind aan te komen.



Ondertussen werd ik aangespoord door de rest en ook ik kreeg na een kwartier een beetje last van mijn rechterarm, omdat ik de hengel in mijn rechterhand hield en links de slinger van de molen bediende.
Langzaam trok ik de meerval dichterbij en ik moest knokken voor elke meter, aangezien de beul niet van ophouden wist.

Alles was in gereedheid gebracht en een flinke meerval met een buik, die groter was dan de mijne, werd de kant opgetrokken.



Hij bleek 1.97 mtr lang en na weging 55 kilo zwaar.
Vandaag wist ik de grootste meerval op de kant te krijgen, maar dat zou spoedig veranderen.

Rolf kreeg om 17.45 uur nog een aanbeet van een meerval en je weet nooit van te voren hoe groot deze meerval zal zijn.
Ik zat met stenen en postelastiek die als loodgewicht dienden en de rest zat met een vastlood montage (250 – 350 gram) aan de hoofdlijn.
Het is dan ook een beetje vertekend hoe groot de gevangen meerval zou zijn, aangezien je met de dril ook rekening met het loodgewicht moet houden.



We zaten dan ook langs de kant al te schatten hoe groot de meerval zou kunnen zijn en de kromming van de hengel was een duidelijke indicatie.

De meerval van Rolf bleek 1.33 mtr groot te zijn en sommigen van ons werden steeds beter in het schatten daarvan.
De rest van de mannen mochten vandaag geen enkele aanbeet meer registreren.



De volgende dag was het alweer woensdag en het weer was vandaag zonnig en heet.
Mijn opgezette paraplu bleek niet overbodig en ik was blij dat ik hem had meegenomen voor de regen en zon.
Ik had een zeer stevige RVS steun voor de paraplu laten maken, door Frank Lust uit België, want anders kom je gewoon de keiharde rotsige grond niet in.

Rolf maakte de visvakantie compleet door om 12.10 uur een knoert van een aanbeet te mogen ontvangen.



We zaten allemaal een beetje te kletsen en weg te dromen in onze stoelen, toen het belletje als een beetverklikkertje aan een van de hengels van Rolf zijn deuntje liet horen.
Rolf twijfelde nog een beetje, maar schoot uit zijn stoel toen de top van een van hengels naar voren boog en het belletje luid aan het klingelen was.

Onmiddellijk stond de hengel in gevechtsstand, maar ook het lichaam van Rolf, want er werd door de meerval aan de andere kant van de hengel grof geweld gebruikt om los te komen van de haak in zijn bek.



Het warme jasje ging uit en er was geen houden aan en de meerval vervolgde gewoon zijn weg, waardoor de slip van de meervalmolen luid aan het protesteren was en gierde van ellende.

Maar de boel bleef heel, ondanks het getrek van de spartelaar onder water en Rolf kon niets anders doen, dan krom blijven staan en dom uit zijn ogen blijven kijken.
Hahaha.
Maar aan het getrek en geruk kwam op een gegeven moment een eind en slag voor slag aan de molenslinger werd de woesteling binnen gedraaid.
Hij werd duidelijk moe en na een strijd van 25 minuten kwam hij in zicht.



Vakkundig werd de meerval het zeil opgetrokken door Maarten en na meting en weging bleek hij 2.10 mtr groot en 60 kilo zwaar te zijn.
Hoera, weer een PR, maar nu voor Rolf.

Die kon zijn geluk niet op, maar het lot had meer voor hem in petto en bracht een nog grotere verrassing op de mat.
De rest van de mannen mochten geen aanbeet meer krijgen en dan duurt een dagje meervallen wel heel lang.





Deze donderdag begon met veel mist en je zag door de mistflarden soms nog geen 20 meter ver.
We hadden al een beetje moeite om de plek aan de Ebro te vinden, want door de mist wordt je wereld wel heel erg klein.

Gelukkig bleek de zon sterk genoeg om de mist in de ochtend te verdrijven en toen de flarden waren opgelost, kregen we te maken met temperaturen van 34 graden.



Pas om 17.15 uur kreeg Mark als enige vandaag een aanbeet van een meerval en de rest mocht de hele dag op een houtje bijten.

We hadden eigenlijk vandaag de moed al opgegeven, maar daar bracht het belletje aan een van de hengels van Mark verandering in.
Met een sprintje rende hij naar de hengel waar hij de aanbeet had gezien en trok hem uit de steun.



Hij kon gelijk de handschoenen aantrekken, want de meerval stompte onder water om los te komen en het gevecht om zijn vrijheid werd direct aangevangen.
Mark, die door een paar stevige meervallen was gesterkt, had iets meer spiermassa opgedaan en de bloedtoevoer naar zijn spieren in zijn arm stroomde op volle sterkte.

Na een vermoeiend gevecht kwam ook deze meerval in zicht en ik bleek bijna de juiste lengte te hebben geraden, namelijk 1.78 mtr schoon aan de haak.





Het had geen zin meer om de hengel opnieuw uit te varen, want we visten tot 18.00 uur waarna we de spullen inpakten om dan weer naar de trailerhelling terug te varen, waar Rinus op 18.30 uur op ons stond te wachten.
We hadden nu dertien (13) meervallen op het droge gekregen en het eind was nog niet in zicht.

Het was vandaag al weer vrijdag, de laatste dag dat we konden vissen op meerval.
Het zou de dag van de vele missers worden (5 stuks) maar ook de dag waarop de meeste meervallen en een karper werden gevangen.



De dag begon bewolkt maar later op de dag werd het zonnig en de temperatuur liep op naar 35 graden.

Om 10.00 uur kreeg Maarten zijn eerste aanbeet.
Omdat de strijd en dril anders was dan anders, vermoedde Maarten dat hij een karper aan haak had gekregen.



Hij had gelijk, want het bleek inderdaad een schubkarper te zijn van 19 kilo.
Maarten blij, wij blij, want we hadden deze week nog geen karper aan de haak gekregen en hier lag gelijk een fraai exemplaar van 38 Nederlandse ponden op de mat.

Precies een uur later kreeg Mark een aanbeet van een meerval en die bleek “slechts” 1.30 mtr groot.
Maar hij stonk naar vis.
Nog geen kwartier later (11.15 uur) kreeg hij weer een aanbeet, maar nu van een meervalletje van 65 cm.

Dat was tot nu toe de kleinste van de week en het kleinood werd zo snel mogelijk teruggezet in het warme (24 graden) water van de Ebro.





Rolf kreeg een zware beuk op zijn hengeltop te verduren.
Het belletje dat aan zijn hengel was bevestigd kon gewoon niet harder klingelen en gaf de aanbeet bijna schor door.

Je zag aan de houding van Rolf, dat hij een beetje paniekerig reageerde toen hij de hengel in zijn handen had.
In zijn zenuwen pakte hij de spoel van zijn molen beet om de vluchtende meerval tot stoppen te bewegen, maar Maarten trok snel zijn hand van de spoel weg om insnijden van de vingers door de gevlochten lijn te voorkomen.



Met zware stoten trok de bruut vele meters lijn van de spoel en Rolf moest dat radeloos toezien, want er leek geen einde aan de run te komen.
Gelukkig zat er genoeg hoofdlijn op de spoel van de molen, want anders had hij de boot in gemoeten om de geweldenaar tot stoppen te dwingen.

De schattingen van de lengte van de meerval vlogen door de lucht en diep in onze harten wisten we allang dat dit weer een tweemeter plus meerval moest zijn.
In de run wist de meerval om het touw van de marker (ruim 180 meter afstand) te vluchten, maar wonder boven wonder schoot het touw van de zware steen op de bodem los, maar bleef wel aan zijn hoofdlijn verankerd.
Rolf moest nu niet alleen vechten met de meerval, maar ook met het loodgewicht aan zijn hengel, het gewicht van het touw van de marker en de houten marker zelf.



Maar alles bleef heel en onderweg schoot toch nog het touw van de marker los en na een half uur kwam de onverlaat in zicht.
Een imposante kop kwam boven water en het was zo klaar als een klontje dat dit weer een nieuwe PR voor Rolf zou zijn.

Vaardige handen trokken de gigant op het zeil en het meetlint werd er bij gehaald.
Het lint werd uitgetrokken en het werd ons steeds duidelijker dat dit de grootste meerval van de week zou zijn.
Het meetlint stopte bij 2.20 mtr en we stonden te juichen als een stel kleine kinderen.



Rinus, die vandaag met ons mee was gegaan om te karperen, stopte samen met ons de reus in de weegzak en de meerval bleek na weging 58 kilo zwaar te zijn.
Wat een bak van een beest was dat en in allerijl werden er foto’s gemaakt voor dit verhaal en voor het nageslacht.

Moet je nu ook deze knoert van een meerval de hersens inslaan?
Dat kun je toch nooit als weldenkend mens over je hart verkrijgen en dat kan toch niemand van je verlangen!
Dus ook dit prachtig exemplaar kreeg zijn vrijheid terug en we stonden hem nog na te zwaaien toen hij zich langzaam omdraaide om naar de diepte te verdwijnen.



We kregen ook met een flink aantal missers te maken.
De aanbeten waren krachtig genoeg maar de haken kregen geen contact met het visvlees.

Vooral de circlehook haken met de ingedraaide punt pakte niet voldoende visvlees en schoten uit de bekken van de meervallen.

In allerijl werden de haken vervangen, want na vijf missers achter elkaar hadden we er genoeg van.



De laatste meerval van deze visvakantie zou ik aan de haak krijgen.
Om 17.15 uur kreeg ik de aanbeet en na een vrij kort gevecht kwam een kleine bullebak op het zeil terecht.

Het meetlint was lang genoeg, aangezien de lengte stopte bij 1.44 cm.
Weliswaar geen jetser van een meerval, maar het was toch de vijfde vis van vandaag die we op de kant mochten krijgen.





In totaal kregen we 19 vissen op de kant, waaronder een (1) karper en 18 meervallen met als kleinste 65 cm en de grootste meerval van 2.20 mtr, gevangen door Rolf.

Twee PR’s zijn er door Mark en Rolf gevangen, maar zoals Rolf al terecht opmerkte, welke lengte meerval moet ik de volgende keer aan de haak krijgen om mijn PR van 2.20 mtr te verslaan.
Ook daar had ik over nagedacht, toen ik twee jaar geleden ook een 2.20 mtr meerval uit het nat sleurde.

Je moet al een mazzelpik zijn als je zo’n lengte meerval vangt, maar een nog grotere mazzelaar zijn als je daar over heen komt.



Ze liggen daar in de Ebro en dat weten we zeker, want er zijn al meervallen van over de 2.40 gevangen van zo’n 100 kg zwaar, maar het is de vraag of ze juist onze twee of drie vispellets op de bodem kunnen vinden, als we weer de Ebro gaan bezoeken.

Je weet het niet, je weet het nooit, maar ik heb al voor volgend jaar geboekt om het opnieuw te proberen.
Wat weerhoudt jou, als lezer, om het ook eens mee te maken?








 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator