Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Karperverhalen|| Dramatische ontmoeting met Etang de La Horre in Frankrijk
 

    
 
Dramatische ontmoeting met Etang de La Horre in Frankrijk


Nick en ik vertrokken in mijn bus op zaterdagmorgen 16 mei om 06.45 uur, richting Frankrijk.
We kwamen daar rond 14.00 uur aan en we hadden er ruim zeven uur over gedaan om daar te komen.
Rob Hunter en Allen stonden ons op te wachten en na betaling van de rest van de hoofdsom en de borg, reden we naar de parkeerplaats om de auto uit te laden.

We hadden ruim een jaar geleden plek 2 gereserveerd en het kostte mij 5 keer lopen met een volgeladen kar om de hengelspullen op de plek te krijgen.
We begonnen gelijk met het inrichten van de plek en rond 18.30 uur waren we gesetteld en konden we genieten van een bakkie koffie voor de bivvy’s.



Van de vijf zwanen, die er de laatste keer waren, was niets meer over aangezien er nu zo’n 70 aan de overkant van het 110 Ha aan het fourageren waren.
Het begon te regenen en het was gelijk fris aan het worden, maar we zaten tenminste droog in onze extra meegebrachte brolly’s, die we naast de bivvy’s hadden opgezet.
We vingen die zaterdagavond en nacht niets.

Op zondagmorgen was het fris en zonnig, maar er stond een harde wind, die een beetje schuin van het westen naar onze plek waaide.
Het vele wier wat op het meer dreef, kwam massaal onze kant opzetten en bedekte met regelmaat onze uitstaande lijnen.
We vingen ook op deze dag, avond en nacht niets.



Op maandag hadden we door de harde wind nog veel meer last van het drijvende wier, dat niet alleen onze lijnen bedekten maar ook onze hengeltoppen.
Bij het binnendraaien van de uitstaande lijnen bleek het wier en een slijmerige wiersoort gelijk het topoog van de karperhengels te verstoppen en moesten we om de meter de binnengehaalde lijn en het topoog ontdoen van het wier.

Daar waren we beiden soms een kwartier of langer mee bezig om slechts een (1) hengel van die troep te ontdoen.
Je zal maar een aanbeet krijgen op je pop-up aan de hair van de weerhaakloze haak.
Dan krijg je met geen mogelijkheid de karper in het net, omdat je gewoon de hoofdlijn niet binnen kunt draaien.
We vingen die maandag helemaal niets, we kregen zelfs geen enkele aanbeet.



Op dinsdag was het gemeen koud en bleek de wind aangewakkerd tot 6 – 7 Beaufort.
Het wier van praktisch de hele plas had zich bij ons verzameld en het bleef maar komen.
Een kleuter had zo het water ingelopen, want het leek wel een grasveld voor de deur en de laag werd steeds dikker en groter.

De hengeltoppen hadden we uit voorzorg zo hoog mogelijk op de rodpod geplaatst om te proberen om contact met het wier te vermijden, maar de hengeltoppen wezen diep naar beneden omdat er steeds meer wier op de uitstaande lijnen verzamelde en door het gewicht ervan bogen de toppen ritmisch naar beneden.



’s Nachts werden we ook constant wakker gehouden door het gepiep van de beetmelders, die door de buigende hengeltoppen werden geactiveerd.
Op plek 4 en 6 werden de eerste drie karpers gevangen, maar wij moesten het met nul (0) vissen doen.

We leerden van Allen, dat Rob naar Engeland was vertrokken en Nick en ik met de gebakken peren zaten, aangezien er ook niet gemaaid kon worden door de harde wind.
Op onze plek 2 was het wier drie weken geleden gemaaid en van de andere plekken slechts een week geleden.
Op die andere plekken kon je nog redelijk goed uit de voeten, maar bij onze plek 2 was het wier al flink doorgegroeid, zodat je bij elke inworp al in het wier vast kwam te zitten.



Allen had de markers op ongeveer 120 meter in het water geplaatst en wist ons te vertellen, dat daar er een kleine spot van rond de twee meter wiervrij was.
Probeer daar maar eens zes (6) beaasde haken van onze hengels op te deponeren, dat kan je dus vergeten.
De rest van de uitstaande lijnen lagen dus gewoon in een massaal groot wierwoud.
Tussen deze markers, die dus 120 meter ver in het water stonden, moesten we over twee grote wierbedden gooien, waarvan het wier al bijna het oppervlak raakte (het meer is ca. twee tot tweeënhalve meter diep)



Deze keer hadden we de hengels anders opgesteld en de hengeltoppen voor een groot deel onder water geplaatst.
Nu bleven de lijnen voor een deel onberoerd, maar nu dreef het wier tegen onze hengeltoppen aan, zodat zelfs het aanslaan op een aanbeet onmogelijk bleek.
En nat wier weegt bijzonder zwaar.
Hadden we die hindernis overwonnen en de hengeltoppen uit het water gekregen, dan bleek er nog genoeg slijmerig wier op de lijnen vast te plakken, dat het indraaien weer onmogelijk was en het topoog steeds weer volledig dicht slibde.

Om moedeloos van te worden.
We kregen woensdag te maken met hagelbuien, veel wind en harde regen en het bleek slechts 8 tot 10 graden.
Toch zag je het wier gewoon door het wateroppervlak heen groeien en als je dacht dat inmiddels al het wier van de plas zich bij onze plek had verzameld, dan heb je het mis want er kwam nog een bekkie ellende aan.



Op donderdag kregen we te maken met een draaiende wind.
We hadden die nacht drie (3) aanbeten van karpers gehad, maar die losten zichzelf in de wierbedden, terwijl Nick en ik bezig waren om de uitstaande lijnen maar ook de dichte topogen wiervrij probeerden te houden tijdens de drils.
Dat was niet te doen en het plan was geboren om vrijdag in plaats van zaterdag in te pakken en weg te wezen.
De draaiende wind uit het noordwesten bracht weer al het verzamelde wier op plek 1 naast ons naar onze plek 2 en dan zinkt de moed je in de schoenen.



We brachten Allen op de hoogte van ons besluit en die had al eerder contact met Rob in Engeland opgenomen, omdat ook hij inzicht had gekregen in de hopeloze situatie tijdens het aanvoeren van onze plekken met grondaas.
Hij benaderde Rob opnieuw telefonisch en deelde ons besluit om eerder te vertrekken mee.

Rob vroeg daarop telefonisch aan Allen of we dan zaterdag een e-mail naar hem wilde toesturen om het een en ander te bespreken over de hachelijke situatie.
Ik heb niet gewacht tot de zaterdag, maar gelijk die vrijdagavond een e-mail naar lahorre@gmail.com gestuurd met onze welgemeende klacht.



Toen ik een paar dagen later geen reactie mocht ontvangen heb ik bij Martin Koomen van Fisherman Holidays een klacht gedeponeerd en ook daar moet ik helaas nog steeds een bericht van terug ontvangen.

Jammer genoeg krijgen Nick en ik het gevoel dat we een beetje als kleine kinderen aan het zeuren zijn en onze klachten niet serieus worden genomen.
De enige persoon die een duidelijk inzicht had gekregen in onze situatie is Allen op La Horre, die Rob vertegenwoordigd, maar ook zijn mening schijnt helaas niet zwaarwegend genoeg te zijn om onze klachten bespreekbaar te maken.



En dan heb ik het nog niet eens over het slechts met twee hengels kunnen vissen vanwege de slechte condities, maar ook niet over het 100 keer met het waadpak aan om het wier van de hengeltoppen te halen, wat er na elk half uur er gewoon weer aanzat.
Tja.

 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator