Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Dropshotten en snoekbaarzen met de Carolina rig op het IJ 32 st
 

    
 
Dropshotten en snoekbaarzen met de Carolina rig op het IJ 32 st


Ik heb van de week een aantal Texas rigs gemaakt en ben speciaal de deur uit geweest om een aantal glazen of hard plastic kralen te kopen, om het tikkende geluid van het schuivende kogelvormig Tungsten loodje (bullet weight) te produceren, als je de rig inwerpt en met korte rukjes binnenhaalt.

De speciaal gevormde haken had ik nog liggen, maar ik heb ook nog een paar pakjes met een grotere maat gekocht bij Ron, eigenaar van Hengelsport Aalsmeer en de bullet weights had ik nog van het karper vissen, dus waren de rigs vrij snel gefabriceerd.



De Carolina rigs zijn iets anders van opbouw, maar door een kleine aanpassing kan je zelfs de Texas rig in een Carolina rig ombouwen, door een stuitje op de lijn voor de kraal te bevestigen.
Dat werkt (bijna) evengoed als de originele uitvoering.

Meestal beginnen Gertjan, Rob en ik te dropshotten op een plek waar de vis zich gewoonlijk ophoudt en ook deze keer hebben we al een aantal booswichten in de Killer Whale gebracht met de dropshotmethode.
Wij vissen momenteel weer met bevroren bliek van Dennis Elings van www.doodaaskopen.nl aan de dropshothaken.



We vangen roofvis en dat is de hoofdzaak en Gertjan en ik besluiten om de Carolina rig in te gaan zetten met een rubberen krab in een bruin/groene kleur aan de speciale gevormde wormhaak en Gertjan met een wormachtig stukje rubber.

Nu weet ik dat je de Carolina of Texas rig moet of kan gebruiken in plantenrijk water om aanbeten mogelijk te maken, zonder dat je gelijk vast komt te zitten in de plantengroei.
Maar waarom ook niet in onbegroeid en dieper water, dan alleen de voorkomende geringe plantengroei op de bodem.



Hetzelfde geldt in principe voor beiden rigs, die in Amerika ontwikkeld zijn vanwege de vaak overdadige plantengroei in het water, in waar vele baarzen en rovers voorkomen en met deze rigs wel zijn te benaderen zonder bij elke worp vast te zitten in de planten.
Op diepere plekken van Het IJ is de plantengroei op de bodem gering vanwege het ontbreken van voldoende daglicht, dus kan het aasje vrijelijk over de bodem bewegen zonder telkens verstrikt te raken.



Na een paar worpen hield ik het voor gezien, want met drie man dropshotten en dan ook nog met een werphengel gooien, vond ik net iets te veel.
Dat kan je beter staande met zijn tweeën in een visboot doen, dan met drie man.

Ik gebruik bij het werpen met deze hengel een molen, want gooien met een reel vergt een vaardigheid, die ik af en toe, maar meer niet onder de knie heb en waarmee ik in het verleden pruiken op de spoel heb veroorzaakt met het gooien van kunstaas.



Misschien zijn de rovers wat minder schuw door het ontbreken van het getik van de sonar golven van de fishfinders, eigenlijk kan je het zien als een soort geluidsvervuiling, aangezien je een stuk verder van de boot je aas inwerpt en de sonar golven daar hoegenaamd geen bereik hebben.
Hoeveel roofvissen passeer je eigenlijk wel niet, die passief en ongeïnteresseerd naar je aasvis of shadje kijken.

Iets moet ze triggeren dat ze uit die comateuze toestand geraken, want het lijkt wel dat ze wachten op een verandering in het gedrag van een passerend aasvisje, of het nou een echt visje of een stukje rubber is wat op een visje lijkt.



Een stukje rubber in de aantrekkelijke vorm van een visje of een krabje, die op de bodem en schoksgewijs via de Carolina rig aangeboden wordt kan daar verandering in brengen en de lepe rovers met een snel schot toe laten slaan.
Maar dat doen we een volgende keer wel en straks op de Ebro in Spanje (eind okt/nov) is het misschien wel een goede manier om de snoekbaarzen van de bodem te plukken.

Voorlopig hebben we al 15 snoekbaarzen te pakken kunnen krijgen en terwijl we verder aan het dropshotten waren kwam er een boot van Rijkswaterstaat (nr. 70) naar ons toe varen en begon een praatje met ons.



Ze hadden het eigenlijk over een aankondiging, dat ze straks meer op het water gingen controleren en er meer boetes uit worden geschreven bij misstanden op het water.
Dan moet je denken aan het te schuin oversteken van het water van de ene naar de andere kant, te hard varen, vissen in de vaargeul, aan de verkeerde zijde varen, eigenlijk alle nautische handelingen op het water.
Nu schrijven ze de bootnummers na het gesprek van de roofvissers op, zodat je een volgende keer niet kan zeggen dat je niet bij de aankondiging was betrokken en een bekeuring van een overtreding dan op zijn plaats is.

Jullie zijn dus gewaarschuwd, want de bekeuringen zijn hoog en de mannen van Rijkswaterstaat zijn dan onverbiddelijk.



Misschien werd het weleens tijd, dat er wat strenger gecontroleerd wordt, want er zijn misstanden genoeg op het water.
Vandaag was er weinig stroming te constateren en daarmee ook de vangsten.
Soms kwam je in een wat dieper kuiltje op de bodem een paar rovers tegen en die werden dan vakkundig van de bodem geplukt.

Maar over het algemeen moesten we op zoek naar de ondeugden omdat ze niet op de plekken lagen waar we ze gewoonlijk aantreffen.



Ze lagen ook op verschillende diepten op of vlak boven de bodem, maar we hebben ook het dropshotlood wat moeten verplaatsen (20 cm) om de aasvissen wat hoger boven de bodem te laten foerageren.
De roofvissen lagen tussen de honderden klein speldaas te rusten en viel onze aasvissen pas aan als die ook wat hoger boven de bodem rondzweefden.

De buitentemperatuur was ook lager dan de temperatuur van het water, en het speldaas was nog geenszins van plan om naar dieper water te vertrekken.



We wisten uiteindelijk 32 snoekbaarzen in de boot te brengen, en we spraken een paar vissers die zelfs met zijn tweeën 30 stuks mochten vangen.
Zij waren daar heel erg blij mee, want daarom komen ze na een hele lange autorit vanuit het zuiden van ons land naar Het IJ om te genieten van hun hobby.
En gelijk hebben ze.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator