Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Meerval specials|| Vissen op meerval en snoekbaars op de Ebro in Spanje deel 2
 

    
 
Vissen op meerval en snoekbaars op de Ebro in Spanje deel 2


Het was ook elke dag anders met de vangsten en ook op de plekken waar je eigenlijk geen vis dacht te vangen.
We vingen ze op 1.90 cm maar ook op 12.00 meter en alle diepten er tussen in.
Geen enkele keer hebben we vissen met uitpuilende ogen of een airbag uit hun bek gezien, maar mooie gezonde rekels met super power en een turbo in hun reet.

Af en toe zagen we Marco in zijn eentje in de visboot aan het trollen, terwijl Frido op een strandje achter de meervalhengels zat.



Als je wat dichter bij de kant aan het dropshotten was, dan moest je opletten om niet vast te komen zitten tussen de verspreide rotsblokken onder water.
Als je ook de kanten van de Ebro ziet dan snap je de hoeveelheden losse keien langs de kanten en die afgegleden zijn naar de verschillende diepten.

Het heeft ons al verscheidene onderlijnen gekost, want als je eenmaal tussen twee rotsblokken vast bent komen te zitten met je dropshotloodje, dan kun je het schuffelen en is de kans op loskomen erg klein.
Dus neem voldoende geprepareerde onderlijnen mee als je naar de Ebro gaat.



Gemiddeld waren de stekken aan de Ebro vijf tot zes meter diep waar we aan het trollen waren, maar er waren ook voldoende diepe stukken tot 13 meter, ondanks de lagere waterstand.
Helaas zakt het waterpeil van de Ebro elke dag een paar cm door het uitblijven van voldoende regenbuien, aangezien er al vanaf mei geen regen meer is gevallen.

Op de laatste dag (vrijdag) zaten we wel in de regen te vissen, maar of het waterpeil van de Ebro dan drastisch zal stijgen is nog maar de vraag.



Veel dorpen maken gebruik van het water door het op te pompen, maar ook de boeren onttrekken veel water van de Ebro om hun gewas te besproeien.
Je snapt eigenlijk niet dat daardoor zelfs het waterpeil 18 tot 20 meter kan zakken door de hoeveelheid afgenomen water als je de lengte van de rivier de Ebro (930 km) in ogenschouw neemt.

Dat is een onvoorstelbare hoeveelheid zoet water en wordt pas goed bijgevuld als er regen valt in de Pyreneeën of smeltsneeuw in het voorjaar.



De snoekbaarzen zijn veel kieskeuriger dan de Nederlandse snoekbaarzen en zeker wat betreft de plugjes waar je mee aan het trollen bent.
Sommige kleuren bekijken ze helemaal niet en daar is gewoon geen beet op te krijgen, maar heb je eenmaal de goede plug gevonden, dan kleunen ze er wel op.

Het is knap frustrerend als je in al je visdozen slechts een vangende plug kunt ontdekken, want dan hoop je maar dat je die niet aan bodem vastzet.



Met de shads is het een andere zaak.
Alles wat op een visje lijkt, dus zoveel mogelijk natuurgetrouw, wordt met graagte genomen en soms compleet verslonden.

De snoekbaarzen op de Ebro zijn belust en happig en vaker dan we gewend zijn worden de shads bij het dropshotten dieper geslikt.
Niet dat we te langzaam aansloegen of te langzaam reageerden, want de beuken op de toppen van onze hengels waren abnormaal strak en sloegen bijna de hengel uit je handen.



’s Morgens ontbeten we pas rond 08.00 uur en stonden we in het donker om 07.00 uur op.
We hadden geen extra haast om naar het water te gaan, want de vissen gingen echt niet weg en als je de hele dag tot 17.30 uur je aan de kant van de Ebro of op het water had gezeten, was de dag al lang genoeg.

Als je wat ouder wordt, dan gaat de geiligheid van het vroeg opstaan er een beetje af en zeker in de herfstmaanden als je in de vroege morgen de ochtend kou opsnuift.



In de zomermaanden is dat compleet anders, omdat je bij het opstaan rond 06.00 uur al de warmte van de zon op je huid voelt en de wereld een stuk vrolijker uit ziet, dan de mistige koude ochtenden in de herfst.
We hebben zelfs een dag meegemaakt dat de mist zo dik en koud was, dat je geen hand voor ogen kon zien.

Het is omdat er geen vrachtschepen op de Ebro aanwezig zijn, anders was het onverantwoord om naar je stekken te varen.
Je kon zelfs de oevers aan beide kanten van de Ebro niet waarnemen door de dikke mist en moest je “stapvoets” varen.



Wij werden donderdag door Frido gebeld en het leek wel een paniek oproep, want direct werd de verbinding verbroken.
We waren in de buurt van zijn stek aan de Ebro aan het trollen en Rob zag hem ineens in de verte met een kromme hengel staan.

Marco was weer een stuk verder aan het trollen, maar zag ons ineens met volle vaart naar de kant toe varen om Frido bij te staan en zette ook koers naar Frido.



Het bleek inderdaad een goede aanbeet van een meerval te zijn, want zijn meervalhengel stond krom tot het handvat.
Eindelijk een aanbeet van een meerval na een paar dagen blanken en die was van harte welkom en zo te zien was het een dikke knoert en sterk als een bulldozer.

Voorheen zaten Frido en Marco een vijftigtal meters verderop te vissen naast andere klanten van Rinus, maar door hun vertrek op donderdagmorgen was de plaats vrij gekomen en konden Marco en Frido van deze voorgevoerde plek gebruik maken.



En daar kwam eindelijk de gigant binnen na een ferme dril van 20 minuten en vergeleken met de meerval van een paar jaar geleden, die slechts 37 cm bedroeg, kwam nu zijn PR op de mat.
Met vereende krachten werd de reus op de kant getrokken en onthaakt en daarna snel opgemeten.

Na het secuur opmeten van de meerval met een rolmaat, bleek de knoert onder de knoerten 223 cm lang te zijn en een vreugdekreet, maar ook met blikken van ongeloof werd de meerval uitgebreid bekeken en gefotografeerd.
Wat een jetser van een meerval was dat en wat een ongelofelijke dikke volgevreten pens had hij.



De eerste meerval zat in de pocket en Frido was dolgelukkig met zijn vangst en wij waren blij voor hem dat hij eindelijk deze visweek een PR binnen kon draaien waar hij nog jaren op kan teren.
Voor de rest van de vakantie had hij een smile van oor tot oor en die was er niet meer vanaf te krijgen.
Zelfs in de auto op terugweg heeft hij de hele weg zitten zingen van vreugde en zijn humeur was niet kapot te krijgen.
Hahaha.

Op de laatste dag (vrijdag) kwam ook Rinus naar het strandje van Marco en Frido en installeerde zijn meervalhengels iets verderop.



En we geloofden onze ogen niet (ik zeker niet) toen Rob en ik Marco ineens met een kromme hengel bezig zagen.
Zo te zien bleek het ook een kanjer van een meerval te zijn, aangezien Marco bijna het water ingetrokken werd en alle zeilen bij moest zetten om niet het water te belanden.

Rinus stond er naast en die kon altijd nog ingrijpen als het mis dreigde te gaan en het ergste gebeurde, de marker in het water bleef achter de lijn hangen en moest ook nog binnen gedraaid worden.



De dril duurde zo verschrikkelijk lang, dat de meerval al tijdens de dril overleed en zwaar verminkt en compleet aan het ontbinden was.
Zelfs de lijkengeur dreef ons van de plek des onheil weg, maar we wisten toch nog een foto van de vangst te maken.
Hahaha.

Maar alle gekheid op een stokje, de meerval eiste alle krachten van Marco, maar hij wist niet van opgeven of het uit handen geven van de meervalhengel.



Eindelijk kwam de uitgeputte kneiter in zicht en naar het zich liet aanzien, was het weer een tweemeter vis.
Rinus nam de foto’s en de gigant werd opgemeten en een onvoorstelbaar aantal centimeters werd zichtbaar.
De meerval bleek zelfs groter te zijn dan de meerval van Frido de vorige dag, namelijk 240 cm en met een gewicht van 84 kg.

Hoera!
Weer een PR en nu voor Marco en iedereen stond juichend aan de kant.



Je kunt wel stellen dat beide heren een onvergetelijke vakantie hebben gehad, door twee PR’s te vergaren en hun doelstelling om een grote meerval te vangen hebben gehaald.
Fantastisch en proficiat voor Marco en Frido!
Hun vakantie kon niet meer stuk, maar ook voor Rinus was dit een mooi stukje erkenning, vanwege zijn kwaliteiten als gids.
Zulke foto’s zijn natuurlijk van harte welkom op zijn site.

Rob en ik hebben voldoende snoekbaarzen aan de haak gekregen en we overwogen al tijdens de visvakantie om weer in mei van 2017 terug te komen voor een nieuwe snoekbaarsvakantie.



Nu we weten welke pluggen we nodig hebben en wat steviger plughengels mee moeten nemen zullen we beter voorbereid op reis gaan.
Natuurlijk nemen we net als nu ook onze dropshothengels mee, want daar kunnen we veel plezier aan beleven, zelfs met de vangsten van de kleinste rakkers die de Ebro in haar schoot bewaard.

Deze reis hadden we een flink stel machtig mooie 60ers en 70ers aan de haak gekregen en een flink aantal missers moeten verwerken, die van de haken van de shadjes en de dreggen van de pluggen los schoten.



Het avondeten was alweer als vanouds.
Roxanne staat daar uren voor in de keuken en gloeit van trots als de pannen leeg worden gegeten door hongerige vissers.

Elke dag een ander menu vraagt veel voorbereiding en dat heeft zij er graag voor over.
Haar keuken is haar domein en daar kan ze haar ruime culinaire kwaliteiten prachtig in kwijt.



En ik geef het je te doen als je de hele dag op of aan het water hebt gezeten, dan is een goede warme maaltijd echt noodzakelijk om weer aan te sterken voor de volgende dag.
De overdekking die aan de keuken is gemaakt is nu ook afgeschermd met aangebrachte deuren en ramen, die op winderige dagen en lage zon een uitstekend plekje creëren om het ontbijt of het avondeten te serveren.

De twee gaskachels zorgen voor een aangename temperatuur als het in de ochtend en avonduren een stuk kouder is geworden.



De service van Rinus is ook ongekend.
Hij doet echt alle moeite om het zijn gasten naar de zin te maken en geen handeling is hem te veel.
Ook het wegbrengen van de klanten naar de waterkant, met in zijn kielzog de visboot op de trailer is in zijn ogen een normale handeling.

Je kunt zelf aangeven wanneer hij je weer kan ophalen als je je visdag hebt beëindigd en ook dan staat hij je op te wachten om de boot op de trailer te traileren.
’s Morgens staat de visboot weer kant en klaar, benzine aangevuld als dat nodig is, eventueel de accu’s bijgeladen en het dekkleed van de boot verwijderd.
Wij zien Rinus en Roxanne in ieder geval weer in mei 2017 terug.
Wat een fijne vakantie hebben we achter de rug en met dit verhaal danken wij de familie Houtkooper voor hun gezelligheid.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator