Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Nachtvissen, kun je je iets spannender voorstellen? 19 en 21 st
 

    
 
Nachtvissen, kun je je iets spannender voorstellen? 19 en 21 st


Net terug van een weekje snoekbaarzen op de Ebro, het verhaal erover geschreven in 12 A-4tjes en op mijn site gezet of ik zit alweer met Marco, maar ook met Ruud en Edwin te dropshotten vanuit twee boten, de Marcraft en de Alumacraft in de avonduren.
Nu de dagen sneller het licht verliezen, rijden we in het donker naar de trailerhelling waar we weer proberen om een stel geteisem met scherpe tanden aan de dropshothaken te krijgen.



De hoofdlampjes klikken aan, want het is vrij donker in de boten, en de hengels worden in orde gemaakt voor het grote werk.
Het is even een eindje varen en onderweg kunnen we de gesorteerde shads vast klaarleggen, shads die hun vangkracht al in het verleden hebben bewezen en vanavond opnieuw aan het werk worden gezet.

Bij deze nachtelijke sessies hebben we licht nodig van de lampen langs de oevers, want de snoekbaarzen moeten wel iets kunnen zien als er een uitdagende shad hun blikveld passeert.



De shads hebben geen schoepstaartje maar gewoon een V-staartje en moeten het hebben van hun kleur, glitter en natuurlijke uitstraling.

De lithium batterij van het fototoestel is vol geladen, want de bengels die interessant genoeg zijn gaan op de gevoelige plaat en daar hebben we flitslicht bij nodig.
Het is koud, want het heeft nog net niet gevroren en de kou kunnen we nu nog weren door ons dik aan te kleden en thermokleding te dragen.
Desondanks zal de koude en regenachtige avond zijn werk doen en langzaam maar zeker zullen we het gaan merken en afkoelen naar een dieptepunt, het punt waar je niet meer warm zult worden maar langzaam verkilt tot het niveau die een Eskimo prefereert.



Gelukkig staat er weinig wind en dat werkt een beetje in ons voordeel, want anders zit je al na een uur met bevroren ballen in je scrotum en heeft je plasser binnen de kortste tijd het geboortegewicht en lengte bereikt die je als baby had toen je geboren werd.
Al snel komen de rovers op de frivole shads af en beuken met half geopende muilen tegen het rubber aan om ze met huid en haar te verslinden.

Het gaat gestaag en de een na de andere deugniet wordt over de rand van de boot gehesen.
Het lijkt wel of ze iets bijteriger zijn geworden nu de buitentemperatuur maar ook de watertemperatuur lager is geworden (8.5 gr) door het veranderde weer.



Ondanks de regen en kou krijg ik het warm door de vele kledingstukken, maar mijn handen koelen sneller af door de koude lijven van de gevangen knokkers.

Ruud en Edwin, die vlakbij aan het dropshotten zijn, delen ook mee in de vangsten en zij krijgen met dezelfde beuken op de toppen te maken, die wij ook mogen ontvangen.
Het is weer een fijne avond met flinke kanjers en de roofvissen doen hun uiterste best om ons tevreden te stellen en hangen schijnbaar met veel plezier aan de haken van de onderlijnen.



De warmtelaarzen aan mijn voeten, die overigens een ton lijken te wegen, houden de koude buiten en er is voldoende ruimte voor een paar dikke sokken en ruimte voor mijn gespreide tenen.
Niets is ergerlijker dan koude voeten tijdens een vissessie op een licht vriezende winterdag, want dat kan je vissessie knap opbreken.
Maar we slaan ons er doorheen en zetten het verstand op nul en dat moet geen moeite kosten als je maar een of twee hersencellen bezit.

Gelukkig zijn er een paar vismaten erachter gekomen waar het keukenlicht is gebleven als het knopje van het keukenlicht wordt omgedraaid.



Ik zei tegen ze, dat ze de koelkastdeur maar eens in het donker open moeten doen, want daar is het licht gebleven.
Hahaha.

We mochten nog geen echte kneiter van 90 cm of hoger in de boot krijgen en misschien slaan ze vanavond een keer over, maar er zijn toch een paar mooie 50ers en 60ers, maar ook 70ers aan de dropshothaken gaan hangen.
Die hadden overigens een temperament waar je ontzag voor krijgt en een furie als een Spaanse danseres hadden, die in zuivere razernij stampvoetend de Flamenco danste.
Heerlijk, zo’n brok levenslust aan je haak, een, die het uiterste kunnen van je dropshothengel verlangt en er vol voor gaat.




Die passie, die hartstocht die ze tentoonspreiden kun je vergelijken met het bedrijven van de liefde met je eerste verkering, passioneel en begerig, klaar en open voor alles, tot ze de zuigzoenen in de spiegel in haar nek ontdekt.
Gelukkig voor de rovers laten we ze weer vrij en sommigen mannen hebben er echt spijt van dat ze dat met hun eerste verkering niet 30 jaar eerder hebben gedaan.
Hahaha.

Maar ja, zoals er aan elke plug haken en ogen zitten, zo zit ook het leven vol verrassingen met haken en ogen.



De avond gaat sneller om dan gedacht en we maakten maar even de balans op van onze stoeipartij met de lepe uitgenaste struikrovers.

Tot zover hebben we 19 roekeloze rakkers in de boot gekregen en daar zijn wij blij mee in die paar uurtjes hengelen met de Killer Whale stokjes al zijn het een stuk minder dan we gewend zijn.
Ruud en Edwin deden het iets beter want die mochten 21 rovers in de boot tillen.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator