Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Onze dropshothengels maakten geen overuren op Het IJ. 21 st
 

    
 
Onze dropshothengels maakten geen overuren op Het IJ. 21 st


Ik hoor achter de voordeur zachtjes de regen op het afdak van de vlonder vallen en als ik de deur open doe neemt het geluid van de neervallende regen drastisch toe.
Gisteren wist de weerman op de tv te vertellen dat er in het land af en toe een buitje zou vallen, maar hij vertelde er niet bij dat het voor mijn deur zou gebeuren.

Word je in een visboot door de regen overvallen, dan heb ik daar meer vrede mee, dan dat het regent en de vissessie nog moet beginnen.
Maar het is niet anders en als je daar een hekel aan hebt, dan moet je in de zomermaanden gaan vissen en niet in alle weergetijden van het jaar.



Onderweg naar de loods waar de Marcraft gestald staat, leek het iets minder hard te regenen, aangezien de ruitenwissers langzamer automatisch de voorruit wisten.
Marco was nog niet gearriveerd en kwam iets later aan, terwijl ik mijn auto parkeerde op de parkeerplekken bij de loods.

Ik pakte mijn hengels en vistassen uit mijn auto om ze even later in zijn auto te deponeren.
Na de wederzijdse begroeting reden we naar het water van onze bestemming, maar we zouden eerst nog even de voorraad benzine in de boot bij een tankstation aanvullen.



De halfbevroren bliekjes en spiering zaten in een klein koelboxje opgeslagen en die zouden vandaag weer kennismaken met het nat, waar ze vroeger in leefden.
Een schrale troost overigens en gelukkig hebben ze daar nu geen weet meer van en zeker niet nu ze voor consumptie voor brute beulen worden gebruikt.

Een superklein golfje van medelijden overstroomde mijn gedachten, omdat de visjes eerst een verstikkingsdood moesten meemaken en na het invriezen en half ontdooid ze strakjes moeten dienen als aas om alsnog hun vijand de snoekbaars ten dienste te zijn.

www.doodaaskopen.nl

Het verwonderde mij eigenlijk nog veel meer, dat ik meedeed aan deze gruweldaad, maar een vissershart is onverbiddelijk en die van mij is helaas geen uitzondering op die regel.
Het bliekje zakte door middel van het staafloodje naar de bodem van Het IJ en daagde eventuele rovers uit om toe te happen.

Vermetel en onbevreesd keek het bliekje met dezelfde dode lidloze ogen in het rond en maakte geen aanstalten om een naderende predator te ontvluchten.
Langzaam met de vinnen in een bijna ruststand zwom de schavuit richting bliek en met een ferme inspanning van de staart en met geopende muil schoof de bliek in de spelonken van de dood.



De verplaatsing van de bliek werd door de top van mijn dropshothengel opgemerkt en deze begon wild te stuiteren en vroeg op dat moment mijn volledige aandacht.
De ophaal was redelijk rustig en bedaard en de hengel nam de stand van een boog aan en wist de vluchtende vlegel tegen te houden bij elke vluchtpoging.
De eerste rekel kwam aan boord en dat was het begin van de moeizame vissessie van vandaag.

Het begon weer te regenen in plaats van te miezeren en in de verte werd de lucht grijzer en grijzer.
Mijn fototoestel die zich in mijn tas bevond, stopte ik in de zak van mijn regenjas en sloot de ritsen van mijn vistas om inregenen te voorkomen.



Af en toe wist een knokker het aas te vinden en inmiddels telden we na een paar uur dropshotten al 10 rovers die de boot van binnen hebben gezien.

Niet elke snoekbaars had een afmeting waar we in katzwijm van vielen, maar er passeerde toch een mooie kneiter van dik 65 cm en een paar mooie formaten baarzen.
Elke vis tellen we mee, want je kunt je niet altijd veroorloven kieskeurig te zijn en roofvissen van een kleinere afmeting te weren of na een subtiele aanbeet te negeren, omdat soms grote rovers dezelfde aanbeet hanteren.



Ik pakte in het verleden ook flinke 80ers na een aanbeet waarvan ik dacht dat het een klein gulzig baarsje zou kunnen zijn.
Dat is knap misleidend en misschien hoort het wel bij de tactiek van deze bandieten om heel voorzichtig en subtiel het aas van de haak te stelen.
Dus we slaan na elke behoedzame aanbeet aan, omdat het een verrassingsvis zou kunnen zijn.

Uiteindelijk kregen we op deze zeer natte dag 21 roofvissen in de boot en daar hebben we heel wat water voor moeten afstruinen.
Het weer zat ons niet mee maar daar hebben we met de regenkleding rekening mee gehouden.
De wind had wel wat minder gemogen, aangezien windkracht 3 tot 5 uit het zuidwesten geen pretje is om te dropshotten.
Toen we van het water afgingen werd het (bijna) droog en de wind werd ook wat minder en dat had van ons best wat eerder gemogen.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator