Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Vissen in de avonduren. Een lichtpunt in de duisternis 82 st (!?)
 

    
 
Vissen in de avonduren. Een lichtpunt in de duisternis 82 st (!?)


Het vissen op roofvis in de avond is niet voor iedereen weggelegd en zeker niet als je de volgende dag naar je werk moet.
Het kan vrij laat op het water worden als je goed vangt en dan moet je nog traileren, je boot stallen en ook nog naar huis rijden.



Misschien kun je dat wel op een vrijdag of zaterdagavond inplannen maar een doordeweekse dag is voor velen echt uitgesloten of je moet de volgende dag je werkgever niet aankijken zodat hij je rode oogjes van de ontbrekende slaap niet ziet.

Ruud, Edwin en ik zijn gisteravond in de Alumacraft gestapt en voeren langzaam naar de nachtelijke stekken
Om te nachtvissen heb je een hologram sticker van Sportvisserij Nederland nodig en die kost 10.- euro voor een jaar.



Die plak je op de achterkant van je Vispas en in je toegestuurde boekje, “Gezamelijke Lijst van Nederlandse Viswateren” of via de App “Visplanner” op je gsm, kun je zien waar je met deze toestemming na zonsondergang mag vissen.

Vroeger mocht je in bepaalde maanden (zomer) van het jaar ’s nachts kosteloos vissen, maar als er weer eens extra geld te beuren is, dan wordt de regelgeving door een paar mensen gewoon veranderd, ongeacht de ongetwijfeld legitieme reden die er achter zit of de toestemming van de vissende leden.



Het is ronduit kloteweer geweest de afgelopen dagen, namelijk regen en veel wind en je moet wel een hele fanatieke roofvisser zijn om je lekkere luie stoel in je warme huis te verruilen voor een koude zitplaats in een natte visboot.
Alles is dan klam en nat en gelukkig bestaan er ruime poncho’s die je aan kunt trekken en de achterkant van je poncho kunt draperen over de rugleuning van je visstoel.

Zo blijft de stoel waar je op zit ook droog en kunnen de verzamelde regendruppels niet de wijduitstaande naden van je regenbroek bereiken om als een leger natte kruistochtvaarders je naad en scrotum te bevochtigen.



De brede klep van mijn petje houden de brillenglazen enigszins droog, want niets is ergerlijker dan kijken en gluren door een bril waar de glazen van beregend zijn en zeker in het donker of half schemer.
Als je geen glaucoom hebt net als ik, dan krijg je een beeld van de zichtbaarheid waar wij als glaucoommisten mee te maken krijgen en dat ben je na vijf minuten zat.

Ruud en Edwin zitten met een rubberen shadje te dropshotten en ik begin met een half bevroren spiering aan de dropshothaak.



Telkens wordt hetzelfde rubberen shadje ingezet bij onze avond escapades omdat dit specifieke shadje heel goed bij de rovers scoort en veel roofvissen in de boot brengt en welke dat is, vertel ik lekker niet.

Eigenwijs als ik ben probeer ik het toch met uitstekende aas, een spiering, want op de dag is de spiering zeker een knaller, naast de bliek en Turkse spiering, en ’s avonds gaan de booswichten toch op zoek naar schooltjes witvisjes waar de spiering geen slecht figuur bij slaat.



Ondanks dat het weer steeds veranderd kun je verwachten dat de vangsten minder zullen zijn, maar de bandieten kwamen toch met regelmaat in de boot.
Goed, het loopt niet over van bereidwilligheid om het aangeboden aas te nuttigen, maar er zijn natuurlijk altijd wel schurken die zich van weersomstandigheden niets aantrekken.

Met een avondsessie onderscheid je je van de huis, tuin en keukenvissers en laat je zien dat je uit een ander stuk hout gesneden bent.
Ja, ja, uit hetzelfde kreupelhout waar wandelstokken van gemaakt worden zeker, of jankhout waar violen hun klank door krijgen.
Hahaha.



Je moest vanavond echt gluton op je handen smeren, want de aanbeten waren weer uit het boekje “Hoe ram ik een dropshothengel uit de handen van een visser”.
Wat een beuken en rammen kregen we te verduren op de toppen van onze hengels, niet gewoon meer.

Tijdens de dril kromde de hengel krommer dan krom en aan de oppervlakte gekomen, sloeg het dropshotlood meerdere malen tegen de zijkant van de boot aan.
De schade viel gelukkig wel mee, maar het leek wel of al die woestelingen uit hetzelfde nest waren geboren en dezelfde inslag hadden als hun ouders en andere familieleden.



Met een ware doodsverachting en tomeloos geweld bleven deze creaturen van de natuur knokken tot hun laatste zucht en hoe raar het ook klinkt, zo hebben wij ze het liefst.
Knallen tot de laatste zucht, beuken tot we Diclofenac (pijnstiller) nodig hebben om onze geteisterde spieren te laten ontspannen en de pijn weg moeten nemen van de oververmoeide spieren in onze armen van het drillen.

Vanavond kregen we 82 (!?) snoekbaarzen zo ver om aan onze haken te gaan hangen.
Gulzigaards en gretige bakken die schijnbaar uit een wereld van hongerlijders kwamen, want bijna alles wat we ze voorschotelden, werd woest en meedogenloos aangevallen.
Het was een topavond die we pas om 02.30 uur afsloten omdat we door de vele vangsten gewoon de tijd waren vergeten.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator