Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Ik zie geen steek in het donker, maar ik voel wel de beuk. 15 st
 

    
 
Ik zie geen steek in het donker, maar ik voel wel de beuk. 15 st


Wij hoeven niet in het geniep in het donker te traileren en niet te fluisteren als mannen die iets ongeoorloofds of slechte dingen van plan zijn om uit te voeren, want we gaan dropshotten in de donkere avonduren op onze geliefde sportvis de snoekbaars en daar hebben we toestemming voor gekregen via de koop van een hologram sticker op onze Vispas.



Marco en ik zijn weleens aangehouden door de politie, toen we terugreden van een avond/nachtsessie op de meerval, want die waren toch wel nieuwsgierig waarom we zo laat in de nacht (02.00 uur) met een boot aangekoppeld op de snelweg reden en wat wij eigenlijk van plan waren.

Toen ze het hoofdlampje op mijn voorhoofd ontdekten, leek het in hun ogen en referentiekader, of we misschien wel de boot en trailer ergens ontvreemdt hadden en waren we nu met de gestolen waar onderweg naar een loods waar misschien wel meerdere gestolen goederen in opgeslagen waren.



Maar misverstanden zijn er om op te lossen en na het praatje met de heer en dame in uniform en het tonen van de nodige papieren van de boot en auto, maar ook onze identiteitsbewijzen, konden we de vals gevormde aantijgingen in hun gedachtegang ontzenuwen en wegnemen en na een paar spannende minuten doorrijden om onze weg naar de loods, waar we de boot en trailer gewoonlijk stallen, te vervolgen.

Ik heb hetzelfde meegemaakt op een parkeerterrein, waar ik in het donker met een hoofdlampje in de laadruimte van mijn bus bezig was orde op zaken te stellen na een vissessie in de avonduren en aangesproken werd door een man die op het late uur zijn hond aan het uitlaten was.



Waarschijnlijk vertrouwde hij de zaak niet en had al zijn moed bij elkaar geschraapt en gesterkt door de aanwezigheid van zijn hond, een klein bruin keffertje met een onduidelijke afkomst en mysterieuze ouders, om mij aan te spreken als zijnde een potentiele dief.

Het scherpe licht van de hoofdlamp, die op volle sterkte van de batterijen meer dan 100 lumen bedraagt, scheen in zijn ogen toen ik hem aankeek en verblind zocht hij steun aan een van mijn geopende deuren van de laadruimte.
Als ik werkelijk duistere motieven had gehad, was hij al de lul geweest en had hij naast zijn keffertje op de grond gelegen met een blauw oog en was ik als dader allang gevlucht voor zelfs zijn hond er weet van had.



De visboot van Ruud ploegde door de golven en het witte schuim van de boeggolven schoof aan beide zijden van de boot voorbij, een grauwwit bellenspoor achterlatend.

Met Ruud aan het stuur en met mij op de voorplecht voeren we naar de bekende hotspots waar we al menige snoekbaars hadden ontfutselt aan het water.
Natuurlijk hanteren we catch en release en hebben de duisternis alleen nodig omdat de grotere rovers deze als dekkingsmantel gebruiken om op argeloze witvisjes te jagen en ze schrik aan te jagen.



Nu was het weer onze tijd om deze jagers eens de schrik om het hart te jagen als ze straks door ons aan de haak worden geslagen door een vermetel truckje met een stukje rubber, een visje gelijkend of door een echt halfbevroren witvisje waar een scherp haakje in is verwerkt.

Weten ze gelijk wat ze zelf veroorzaken als ze het kleine grut in doodsangst uiteen jagen en de minder snel vluchtende visjes of wat zwakkere exemplaren de dood in drijven.



Niet dat we genoegen scheppen in het leedvermaak wat we bij de roofvissen veroorzaken, maar wel de strijd die ze leveren als ze door ons gehaakt zijn en proberen los te komen om hun vrijheid te herwinnen.

Kun je een mooiere hobby en tijd voorstellen, dan het expres tijdens het parkeren voor je huis met vol gas tegen de net afgeleverde spiksplinternieuwe auto van je akelige buurman aan te rijden, die altijd op het parkeerplekje voor je huis geparkeerd staat en waar je al vele uren ruzie over hebt gehad.



Dan neem je toch die verhoogde bonus/malus rekening van je eigen autoverzekering een aantal jaren voor lief en zeker als je het woedende en betraande gezicht van je buurman hebt aanschouwd toen die stond te huilen bij zijn zwaar beschadigde nieuwe auto.
Dat is toch een aantal foto’s op je gsm waard, die je dan steeds weer op kunt roepen om ervan te genieten.

De eerste schurken werden in de boot gebracht en daar zaten al mooie formaten bij.
Af en toe schiet ik door als ik de kieuwgreep toepas en dat gebeurde deze avond ook, aangezien ik bijna niet mijn vingers terugkreeg uit de scherpgetande kieuwboog.
Door mijn bloedverdunners bloed ik dan als een rund.

Auww.

Nu is onze insteek niet, dat we alleen stoere en grote exemplaren willen vangen, nee, maar het liefst de allergrootste maffioso bazen onder de snoekbaarzen en het liefst de geraffineerdste rakkers die al veel leed onder de witvisjes hebben veroorzaakt en waar zelfs de Partij voor de dieren geen weet van heeft.

Dat tuig moet vervolgd worden en niet de roofvissers die ze tijdelijk straffen met een haakje door de lip of verhemelte, maar de grootste snoekbaarzen die een leven van leed en ellende hebben veroorzaakt en daar nog steeds ongestraft mee wegkomen.



Ruud zat op de tweede rij van ellende, want die brak zijn molenvoet tijdens een aanbeet.
Ik hoorde een klap naast mij en zag de molen op de vloer van de boot liggen en Ruud was krampachtig aan het proberen of hij de snoekbaars nog kon landen.

De rover zat inderdaad nog aan de haak en belandde netjes in de boot.
Gelukkig had Ruud nog een reserve hengel bij zich en kon weer verder met dropshotten, maar het bleef even het onderwerp van deze avond.
Vanavond mochten Ruud en ik “slechts” 15 snoekbaarzen in de boot brengen en dat is een summier aantal dan de 82 stuks van vorige week.
Daar snap je niks van, maar daar moet je gewoon je hoofd niet over breken.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator