Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| De molen gilt als een keukenmeid en de hengel buigt vervaarlijk 14 st
 

    
 
De molen gilt als een keukenmeid en de hengel buigt vervaarlijk 14 st


Wij zijn zo link als een loden deur, scherp op de snede en strijdlustig als een loslopende stier in Pamplona, want wij willen koste wat het kost scoren.
Bloedlinke bakken willen wij aan de haken slaan, woeste en verraste maar oer wrede schepsels die denken dat als ze gehaakt zijn, hun laatste uurtje is geslagen.

Wij pakken de grootste wreedaard in, met een strijd die ze nog lang heugen, maar wel na het onthaken teruggegeven worden aan hun natuurlijke habitat, niet meer als de gruwel van elk klein en benauwd witvisje maar geretourneerd als een klein bang vogeltje.



Die zullen na de vangst en retournatie de eerste drie dagen honger lijden en hun schuilplaats niet durven verlaten, vrezend opnieuw een slachtoffer te worden van onze praktijken.
Hahaha

Het is weer zover, strak varen we naar een van de plekken waar we aanbeten van krachtige en machtige, lugubere en sinistere creaturen van de rivier verwachten.
Van gevreesde, beruchte en geduchte rovers die elke strijd met een roofvisser willen aangaan en geen greintje medelijden hebben met klein rondzwemmend grut.

Spiering van doodaaskopen.nl

De struikrovers binden de strijd aan met ons, drie man sterk, ruikend naar zweet, after shave, koffie en benzine, maar ook behept met sterke armspieren en lijven met een behoorlijk gewicht die in de strijd worden geworpen en gehuld in kwaliteitsregenkleding en warmtekleding als ondergoed.

Onze warmtepakken annex regenkleding stinken naar visslijm van de vorige overwinningen, geurend naar angstige gevangen snoekbaarzen, sommigen, die van pure angst de kringspier van hun poeperd open hebben geperst en waarvan de drek onze pakken hebben besmeurd.



Wij houden van die overwinningsgeur, en we dragen alle drie dezelfde penetrante geuren die elkaar opheffen als we in de boot samenzijn en onze strijd met de roversbende voortzetten.

De dropshothengels en de reels of molens zijn bezaaid met kleine plakkende schubjes van bevroren haakaas, bliek en spiering welteverstaan, maar dat deert ons niet want goed gereedschap hoeft niet altijd blinkend schoon te zijn en mag gebruikerssporen bevatten.

De grote bakken sturen expres kleinere familieleden naar de beaasde haken, wachtend op de ophaal, want sluw als ze zijn weten ze wat er kan gaan gebeuren.



Maar ze zijn doortrapt, arglistig en geslepen, want ook de kleinere rovers zijn alert en zetten voorzichtig hun tanden in de staart van het aas en trekken het aasje voorzichtig naar zich toe, zodat de top van de dropshothengel nauwelijks beweegt.

Wij snappen deze geraffineerde poging en houden nauwlettend de top in de gaten totdat het haakaas vol in de bek wordt genomen en de top langzaam naar de diepte duikt.



Ophalen en hangen!

Ziedend van woede probeert de roekeloze rakker de haak te lossen, maar die heeft zich vast genesteld in het verhemelte of lip van de rover en het weerhaakje van de haak zorgt er voor, dat deze in het visvlees verankert blijft.

De molen gilt als een keukenmeid en de hengel buigt vervaarlijk, maar de vechtmachine raakt na woeste uitvallen uitgeput en moet de strijd opgeven en als hij op zijn zijde ligt, schuift hij met zijn verspeelde krachten het schepnet in, zodat hij in de boot onthaakt kan worden.



Het zou vandaag de eerste van een aantal zijn, want we vangen ons visje aan onze aasvisjes en menige top van de dropshothengels buigt langzaam of knalt versneld richting de diepte, de rover krom nawijzend en volgend als zijn schaduw.

Het is koud en er hangt een ware mistdeken op Het IJ.
Vannacht heeft het een paar graden gevroren en dat is goed te merken ook.
Het wordt tijd voor een paar dunne maar warme handschoenen om de vingers te beschermen, vingers, die de dropshothengel bij de molenvoet omklemmen.



De wind maakt de omgevingstemperatuur kouder dan hij in werkelijkheid is en rechtvaardigt de bescherming van de vingertoppen.
De andere hand steek ik in de buitenzak van mijn warmtepak, want die hand wordt toch alleen gebruikt bij een aanbeet van een roofvis om de molenslinger te bedienen.
Vandaag waren er meerdere visboten op een kluitje langs de kanten want op het wijd kon je vanwege de mist niet vissen.

Slechts 14 roofvissen kregen we aan de haken en dat is heel mager te noemen.
Om 15.00 uur voeren we naar de helling om te traileren en we zagen dat meerdere visbootjes hetzelfde idee hadden gekregen omdat de mist steeds dikker en dikker werd.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator