Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Geen Nieuwjaars duik in de zee maar wel een duik in Het IJ. 19st
 

    
 
Geen Nieuwjaars duik in de zee maar wel een duik in Het IJ. 19st


Met de nieuwjaarsborrel achter de kiezen, zijn we de volgende dag (2 jan) weer overgegaan tot de orde van de (vis)dag.
En nee, we hebben geen Nieuwjaars duik in de zee bij Scheveningen genomen, want ik zie mijzelf niet in mijn blote flikker in het ijskoude water duiken.

Dan kunnen ze mij gelijk naar het Rode Kruis ziekenhuis in Den Haag brengen en op een brancard naar de afdeling hartbewaking op de Intensive care vervoeren met een steenkoud hart, nauwelijks met een pompfunctie.
Doen we dus maar niet op mijn leeftijd en zeker niet met mijn hartkwaal.



Die duik in Het IJ is natuurlijk symbolisch geschreven en moet je zien als een verfrissende duik in het leven van de snoekbaarsfamilies, want vandaag gaan Gertjan en Rob, maar ook Marco en ik deze roofvissen benaderen of ze misschien zin hebben in een robbertje vechten.

Dat zit gewoonlijk in hun oer gemene karaktertrekken, dus verwachten we vandaag dat ze gretig genoeg zullen zijn om onze aasvisjes te verorberen.



Met de smaak van appelflappen, beignets en oliebollen rondom de tong, huig en zurige oprispende slokdarm, maar ook de niet aflatende geuren die spontaan uit de bilnaad ontspruiten en gelukkig een tijdje blijven hangen in het warmtepak, varen we als een stel gepokte en gemazelde routiniers naar een veelbelovende plek op Het IJ.

Van de lieve vrouw van een geweldige vismaat kregen mijn vrouw en ik twee schalen met beignets en appelflappen, die, als we in een weeshuis hadden gewerkt, ze allemaal een maand er van konden eten.



Maar na twee dagen duwen en volproppen, blijft er nog steeds een grote stapel zichtbaar, zodat we zelfs hebben overwogen om de appelflappen aan een touw te rijgen voor de vogels, maar dan had de hele straat geregen appelflappen voor de ramen van hun huizen gehad.
Dus dooreten maar.

Het toilet had nog nooit zoveel werk om het imposante aantal verwerkte beignets en appelflappen te verwerken en aangezien ik een toilet heb met een stoeltje kon ik na het afvegen van mijn scharnier de broeierige brij perfect bekijken.



De ingevroren bliekjes en spieringen van Dennis Elings waren nog niet voldoende ontdooid, dus plaatsten we de dropshothaak alleen maar door het bovenste lipje.
Dat ging makkelijk en het leek er op dat het aasvisje wat soepeler aan de haak bewoog om de rovers eerder over te halen om het aan te vallen.

De wind was weer eens gedraaid in de afgelopen dagen en dat is meestal geen goed teken en zeker niet als er ook nog eens later op de dag neerslag bij aanwezig is.



Helaas bleken de aasvisjes vandaag geen rovers aan te trekken en waren we genoodzaakt om over te gaan op rubberen shadjes.
Gelijk bij de eerste drop, kleunde een snoekbaars vol op de shad en had gelijk zijn bek vol met rubber.

Vreemd dat ze het natuurlijke aas lieten staan, ik bedoel, hangen en dat de voorkeur uitging naar rubberen shads.
Maar ook de tweede rakker kwam in de boot na het neerdalen van de shad, want die hing daar nog geen minuut of hij werd al gepakt.



Wij waren overtuigd en ook de derde rover kwam binnen een minuut over de rand.
En toen was het even afgelopen en moesten we een andere plek zoeken, want of ze lagen er niet meer of de bekken gingen op slot.

Een stukje verder begon het feestje opnieuw, maar nu zaten er tussen de aanbeten meer tijd en de aanbeten waren een stuk voorzichtiger, door nibbelaars en staarttrekkers.
Wij dachten aan kleinere rovers, misschien wel baarsjes, die stoutmoedig aan de shads zaten te knabbelen.



Verderop zaten Gertjan en Rob te dropshotten en ook zij zijn overgegaan op rubber.
Nog verder lagen een stuk of drie visboten, die op vier รก vijf meter water een snoekbaars probeerden te vangen.
We voeren naar het gedeelte van Het IJ waar de diepten varieerden van 9 tot 12 meter, en daar lag wel vis, maar geen rakker deed zijn bek open om het aas te pakken.

Na een half uur pielen, hielden we deze plek ook voor gezien en na een korte rit waren we weer bij een plek aangekomen, waar we vroeger goede vangsten hebben gedaan.
Slechts een snoekbaars was zo vriendelijk om in het rubber te bijten en dat was de enige aanbeet die we daar mochten krijgen.



De laatste twee uur hadden we beter kunnen besteden want er kwam geen schub meer in de boot en er was geen aanbeet meer te bespeuren.
We sloten af met 19 snoekbaarzen en Gertjan en Rob met 15 stuks en dat waren de vangsten voor 2 januari van het nieuwe jaar.

Van de week gaan we het nog een keer proberen, maar dan op een andere rivier en kijken we of we het daar beter kunnen doen.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator