Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| De Waal daagt ons uit en wij stappen onverschrokken in.
 

    
 
De Waal daagt ons uit en wij stappen onverschrokken in.


Het blijft toch weer een uitdaging om de snoekbaarzen tijdelijk uit de schoot van de Waal te ontfutselen.
De laatste tijd is de Waal niet zo scheutig en het lijkt wel of deze prachtige rivier geconditioneerd is en de roofvissen de opdracht hebben gekregen om mondjesmaat de aasvissen aan te vallen.



Ik droom er gewoon nog over en steevast eindigt het in een nachtmerrie, want telkens komt die ontzettend dikke 120 + cm snoek mijn prettige droom insluipen, die ik kwijtraak terwijl die schepklaar en met een kieuwgreep naast de boot uit het water getild kon worden.

Door de keiharde rukwinden die dag (Beaufort 4 – 5) schoof de visboot zijdelings door een paar grote hoge golven over de snoek heen, die door de boot onder water werd geduwd en knap (!), zei mijn tere gevlochten hoofdlijn.

Shads van vandaag.

Wij waren een paar jaar geleden (22 januari 2012 “Verticalen op de Waal”) aan het verticalen op snoekbaarzen op de Waal met een loodkop en rubber, want van dropshotten was toen nog geen sprake, en de gigantische snoek werd door mij in zijn kaakscharnier gehaakt onder de ogen van een flink aantal vismaten die met twee visboten vlakbij lagen.

Die waren even later ook getuige van het verlies van deze knoert van een snoek.
Ik ben later zeker een keer of drie naar die plek toe gevaren om een glimp of een aanbeet van dezelfde snoek te mogen ontvangen, maar nee, helaas.
Grrrrrrrrrrr.



Marco en ik voelden toch weer de behoefte om de Waal aan te doen, want net als vorig jaar (2016) zijn we ook in januari een paar keer naar deze rivier geweest.
Toen vielen de vangsten toch wel tegen, maar dat kan verbeterd zijn in de loop van dat jaar.

Ik sprak toen ook over het wegvissen van de roofvissen door het beroeps en de gevangen rovers van toen hadden zo’n beetje dezelfde maat, of ze nog net door de mazen van een net van het beroeps konden ontsnappen.



Vangen we weer dezelfde maten, wat vandaag niet gebeurd is en geen grotere rakkers, dan is het verhaal compleet en weten we in ieder geval hoe de vork in steel kan zitten.

Nu is het maar de vraag of we vandaag genoeg snoekbaarzen zullen vangen om vergelijkingsmateriaal te verkrijgen en dat was vroeger geen probleem door flinke aantallen bij elke vissessie, maar door intensievere bevissing van het beroeps zijn de te vangen aantallen sterk gereduceerd.



Vandaag komen we er achter of de Waal is dood gevist, hoewel we eigenlijk na deze ene keer in dit jaar daar geen zuiver beeld van kunnen schetsen.
We hebben besloten om met shads te gaan dropshotten, aangezien de Waal daar uitermate geschikt voor is en zeker bij het sterk stromend water bij de kribben.

Naast de stroomnaden voelt een shad zich in zijn element, maar je hebt daar een iets zwaarder dropshotloodje voor nodig en een steviger dropshothengel die dat gewicht kan hebben.

Shimano Yasei verticaalhengel, wat een beul

Je kunt natuurlijk ook met een spijkerharde verticaalhengel aan de gang gaan, weliswaar met een dropshotmontage, want de beuken op de top zijn soms legendarisch hard.
Zeker op de plekken waar de stroming rondom de kribben krachtig zijn en een vermeend aasje snel wordt genomen voor een ander familielid het heeft ontdekt.

Wij zijn ook beducht dat er elk moment een krachtige aanbeet kan plaatsvinden en daarbij hoef je nog niet eens naar je top van je hengel te kijken, aangezien die zowat uit je hand wordt getrokken door het geweld waarmee een aasje of shad wordt aangevallen.
Wil je geen polsblessure, dan moet je niet te veel naar deze rivier gaan en zeker niet als ze los zijn.



De trailerhelling bij Dalem, is nog steeds een uienpan, want de tranen springen je in de ogen.
Je kunt deze helling eigenlijk niet rangschikken onder een bruikbare trailerhelling, want het betonnen oppervlak is op vele plaatsen gescheurd, afgebroken en een aantal losse bakstenen zijn door andere vissers aangebracht om nog een beetje te kunnen traileren.



Hij is ook veel te smal en als het laag water is komen de wielen van de auto voorbij het eind van het betonnen oppervlak en kun je het vergeten om de boot en trailer uit het water te krijgen, omdat de achterwielen van je auto welke achter de verzakte helling zijn geraakt, je niet meer op de helling kunt krijgen.
Dan heb je een groot probleem.

De eerste snoek van de vier stuks vandaag, kleunde op mijn shad of het een snoepje was.
Met zware stoten probeerde hij zich weer naar de veilige bescherming van de bodem te vechten, maar na een paar minuten moest hij het opgeven.



Gelukkig zat de shad, waarmee ik aan het dropshotten was, veilig in zijn bovenlip en was snel te onthaken.
De haak zat echter zo muurvast in zijn kaak dat er een onthaaktang bij moest komen.
Als bijvangst was deze snoek een welkome afwisseling en een verrassing ten top, aangezien Marco en ik op de snoekbaars aan het dropshotten waren.

Marco verspeelde even later zijn complete onderlijn toen een snoek zijn shad probeerde te verorberen en terwijl hij een nieuwe dropshotonderlijn aan zijn hoofdlijn aan het monteren was, knalde er bij mij weer een snoek op de shad.



Die was een stuk groter dan de vorige snoek en vocht met alle macht om te ontsnappen.
De Shimano Yasei verticaalhengel boog als een Japanse lakei en trok telkens met grote rukken de top van de hengel naar het wateroppervlak.
Zo te zien aan je hengel, is het een betere vis, sprak Marco bewonderend, terwijl ik visioenen had van een kneiter van een snoekbaars.

Maar het bleek toch even later een mooie snoek te zijn en die was natuurlijk ook zeer welkom in de Marcraft.



Opeens viel het dood.
Geen tikkie meer te voelen, terwijl er op de bodem flink wat vissen lagen te niksen.
Dan maar even verkassen en de volgende stek uitharken, maar ook daar bleven de witvissen en roofvissen apathisch naar de voorbij zwemmende shads kijken en maakten totaal geen aanstalten om er een te pakken, te proeven of er mee te spelen.

Zo ging er een uur voorbij en nog een.
De bijtmomenten leken wel over voor vandaag, maar toch kreeg ik nog tussentijds een aanbeet van een snoekbaars.



Een flinke tijd later kreeg ik mijn derde snoek aan de haak en een zucht ontsnapte aan onze lippen, eindelijk weer een aanbeet.
Slechts twee aanbeten konden we niet incasseren door staarttrekkers of kopstoters en dat is gelukkig weinig om te vermelden.

We hebben wel eens anders meegemaakt.
Vandaag was de stroming op de Waal gering en in het begin was er helemaal geen stroming te bemerken.
Later op de dag zagen we wat reuring bij de kribhoofden, maar dat resulteerde niet in meerdere aanbeten.



Het was fris (lees: koud) toen we vanmorgen begonnen met dropshotten, maar toen de zon wat later iets feller scheen was het zelfs behaaglijk in de boot.
Geen koude voeten, geen koude handen en geen koud en rillend lijf, maar een fijne visdag al hadden de aanbeten wat talrijker mogen zijn.

De Waal heeft zich weer even van een andere kant laten zien.
Grotere snoekbaarzen en mooie snoeken waren vandaag ons deel en dat vraagt dringend om herhaling.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator