Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| We zitten te wachten op de beuken in de avonduren. 13st
 

    
 
We zitten te wachten op de beuken in de avonduren. 13st


Marco, Dirk en ik zitten vanavond te dropshotten vanuit de Marcraft, want het werd weer eens tijd om de aanwezige snoekbaarzen nachtmerries te bezorgen.
Vol vertrouwen laten we ons shadje aan de dropshothaken zakken en verwachten elk ogenblik daarna een beuk van een aanbeet van een stuk zedeloos en verdorven rapalje.



De eerste aanbeet is snel een feit en een buitengewoon bloedstollend gevecht gaat plaatsvinden, maar is toch tot onze ontevredenheid al binnen een minuut beslecht.
Zo’n strijd mag van ons wel tien minuten duren, zodat alle adrenaline in ons lijf tot in de kleinste bloedvaten is rondgepompt, want dat prettige gevoel willen we zo lang mogelijk vasthouden.

Zo langzaam als een slak met een hernia, kruipt en sluipt de boot door het water, de shads op zoek naar naargeestige creaturen die maar aan een ding kunnen denken……makkelijk voedsel.
Die willen alleen het leven van kleine opgroeiende wezentjes in het immense water in de kiem smoren en ze transformeren in een hoopje poep waar alle nutriënten zijn uitgehaald.



De booswichten zijn zo hongerig om vet aan te kweken voor de winterperiode, dat ze elkaar verdringen om de eerste te zijn die de hap mag verslinden.
Elleboogvinstotend duwen ze elkaar weg en degene met de krachtigste slagen van de staart is als eerste bij het dropshotaas en mag het in een keer wegslokken.

Het is koud, min 5 graden, de zitting en de leuning van de visstoelen blijven koud, de vingers aan de hand die de hengel beethoudt worden wit en sterven langzaam af en er hangt constant een halfbevroren druppel aan onze neuzen.
Gelukkig staat er weinig wind anders waren onze oogleden aan de ogen vastgevroren, maar de slok van een heet bakkie koffie laat de druppel aan de neus ontdooien en met een klein plonsje in de koffie druppen.



We zitten te wachten op de volgende beuken in de avonduren en ondanks de koude, blijven we scherp als de zakmes van een padvinder.
We houden elkaar een beetje warm met prietpraat en flauwe moppen, die door het vele vertellen de moeite niet meer waard zijn om te lachen of zelfs een grimas op onze koude gezichten tevoorschijn te toveren.
Dan maar over op het lullen over anderen, die we een minder goed hart toedragen, want er is stof genoeg om over te kletsen.
Hahaha.

De kletser op de top van mijn hengel was formidabel hard en direct boog de top naar het water door het gewicht van de rover voor ik aan kon slaan.
In het flauwe licht van de gele lampen zag ik de top een andere kant opgaan en van richting veranderen en met elke kopstoot van de roofvis trok hij een paar centimeter hoofdlijn van mijn spoel.



Met een venijnige blik in de ogen keek de deugniet mij aan en na een laatste woeste sparteling liet hij zich maar krachteloos in de boot hijsen.
Van mij mag de volgende zich alweer aandienen, want een goede vanger geeft vaak een hanger.
Toch kregen we weer te maken met een aantal missers, want daar hadden we alle drie last van.

Tot nu toe hebben we 13 snoekbaarzen gevangen en ineens kwam de mist opzetten.
De zitting van de visstoel was nog meer afgekoeld tot een super ijsblok en de boot en vistassen werden bedekt door een witte bevroren laag door de mist, die direct bevroor.
Tijd om snel naar de helling te varen en huiswaarts te keren, want het zicht werd nul komma nul en veel te gevaarlijk om verder te dropshotten.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator