Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Waalse knapperds vs gepokt en gemazelde roofvissers 103 cm snoek
 

    
 
Waalse knapperds vs gepokt en gemazelde roofvissers 103 cm snoek


Het ziet er naar uit, dat het vandaag misschien niet geheel droog zal blijven, volgens de weersvoorspelling en de donkere wolken in de verte.
De wind speelt ons ook een beetje parten, aangezien deze vrij spel krijgt met de golven van de rivier en de Marcraft, als een steigerend paard door Marco in bedwang wordt gehouden.
Ik zit in het midden van de boot een beetje te stuiteren en gelukkig houdt mijn regen/tuinbroek mijn nieren op hun plaats.



We zijn vandaag met zijn drieën, Marco, Frido en ik en op de Waal te vinden.
De rit naar deze plek was ook al een hele ervaring, want de klappen op het water van de Waal waren eigenlijk beter bestemd voor jeugdige roofvissers en niet voor roofvissers in hun tweede jeugd.
Heb je geen goede sluitspier bij je blaas en anus, dan had ik allang mijn broek vol gezeken en was de poep mij in de laarzen gelopen.

Deze rit vergt dus veel uithoudingsvermogen van lichamen en dan moeten we straks ook weer terug naar de slechte helling.



Mijn Killer Whale dropshothengel kreeg een flink aantal beuken te verduren en de loeischerpe haken penetreerden met het grootste gemak het visvlees van de roekeloze rakkers.
Met vette, volgevreten lijven, rondom met uitstaande schubben door het gespannen vel, gelijk de striae bij zwangere vrouwen, kwamen ze in de boot.

Soms zagen we op de beeldschermen van onze fishfinders geen enkel teken van leven op de bodem, maar knoerthard kleunden ze op het aangeboden aas, schijnbaar volkomen onverwacht uit het niets.



De klappen op de toppen van onze hengels waren vandaag feller en agressiever dan voorheen, het leek wel of de snoekbaarzen haast hadden om zich nog vol te schrokken als een plofkip die zijn eind voelt naderen in het slachthuis omdat zij haar gewicht heeft bereikt.

Was de ene plek bij een kribhoofd uitgevist en kregen de beaasde haken geen enkele bandiet meer in de boot, dan pas verhuisden wij naar de volgende plek om wederom onze kansen uit te buiten.
Af en toe nemen we een risico om te dicht bij een kribhoofd onze dropshotlijnen naar de bodem te zenden en is het vastzitten tussen de stortstenen gemakkelijk haalbaar.



Dat kost ons weleens een paar onderlijnen en dropshotloodjes, maar dat hebben we er voor over omdat je daar vaak wat grotere schavuiten vandaan haalt en dat bleek vandaag ook weer.
Het was erg druk op de Waal met zijn vele vrachtschepen, die voor hoge golven zorgden en onze boot een speelbal van de golven werd.

Ben je een beetje gevoelig voor zeeziekte dan had je die verschijnselen allang al over de rand van de boot in het water gedeponeerd en je maaltijd van gisteravond voorbij zien drijven.



Toch moesten we de rekels opzoeken in alle hoeken en gaten, want ze lagen niet gestapeld en sprongen echt niet vanzelf in de boot.
Toen we een spannend plekje naderden, zat ik hardop te prevelen dat daar een flinke 90er moest liggen en op mij zat je wachten.
Marco en Frido zeiden niks en keken mij alleen maar meewarig aan.

Krijg ik toch een bloedstollende aanbeet te verduren, die de top van mijn driedelige Killer Whale dropshothengel onmiddellijk onder water trok.
Ja, en niet meer omhoog te krijgen.



Bleek het een snoek van 103 cm te zijn en dat kon niet anders, want het kopstoten van een snoekbaars bleef uit en alleen een zwaar lichaam trok krijsend hoofdlijn van mijn reel.
Hij bleek precies in een scharnier van zijn bek te zijn gehaakt en de haak zat muurvast, zodat de snoek heel veel moeite moest doen om te ontsnappen en dat kreeg hij niet voor elkaar.

We zaten alle drie met open monden naar de gigant te kijken en snel werden een paar foto’s met mijn camera door Marco gemaakt voor dit verhaal.
Wat een prachtige vangst, heerlijk.



In de verte zagen we nog een tweetal snoekvissers in een bootje die met zeer grote shads op de snoek aan het verticalen of aan het slepen waren.
Normaal krijgen we bij een aantal hotspots knalharde aanbeten te verduren, maar nu deed geen enkele schurk zijn bek open om de doodeenvoudige reden dat ze er niet lagen.

Hup, weer de hoofdlijnen naar binnen draaien, de buitenboordmotor gestart en de volgende plek aandoen in de hoop dat ze daar wel liggen en een hapje willen eten.



Rondom bepaalde strekdammen heeft het water diepe gaten uitgesleten en op zulke diepe stukken liggen vaak roofvissen op de loer om met een snel schot passerende witvissen aan te vallen.
Als zo’n krachtpatser met een beuk op de top van je dropshothengel een aanbeet veroorzaakt, dan weet je soms niet wat je meemaakt.

De stroming en de snelle aanval op je aas of shadje laat je hengel diep doorbuigen of hij respect voor de aanvallende roofvis heeft en met wilde stoten met de kop probeert de rekel los te komen.



Soms lukt dat en schiet de haak uit de bek, maar in veel gevallen vangt de soepele buigende hengel de klappen fantastisch op en kan de onverlaat gedrild worden.
Als roofvisser zit je te genieten en het blijft vaak tot op het laatste moment spannend wat er boven komt.

Het zijn prachtige rovers die op de Waal rondzwemmen al is het aantal geringer dan voorgaande jaren en dat is te merken ook.
Volgens de lokale vissers trekken de snoekbaarzen naar het Haringvliet om later weer naar de Waal en de Boven Merwede terug te keren.



Dat kan een reden zijn, maar onze herinneringen zeggen wat anders, want op alle tijden van het jaar was hier veel roofvis te vangen en de laatste jaren is dit toch veranderd.
Maar we klagen niet al was het hard werken vandaag om een hengel zijn werk te laten doen.

Is de Waal nog aantrekkelijk is de vraag, zullen wij dit water nog een paar keer aandoen dit jaar en dat kunnen wij best wel bevestigend beantwoorden.
Je ziet aan de foto’s dat je zelfs op een dag als vandaag, de Waal je laat verrassen met de vangst van een mooie snoek en een stel krachtige roofvissen.



 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator