Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Als de gesloten tijd voor roofvissen nabij is. 29 stuks
 

    
 
Als de gesloten tijd voor roofvissen nabij is. 29 stuks


Over een aantal weken is de gesloten tijd aangebroken om op de roofvissen te gaan vissen en bij sommige medevissers merk ik, dat ze zonder problemen een (adem)pauze in kunnen lassen om de rovers op hun gemak te laten paaien.
De wetgever geeft echter ruimte om eventueel via de worm te gaan vissen en waarbij de roofvis nog steeds vangbaar blijkt, maar dat idee wordt niet door heel veel roofvissers gedragen.

Laat de roofvisfamilies met rust, zeggen ze, want je kunt er het hele jaar lang genoeg op vissen, is over het algemeen het argument, maar toch lappen een aantal vissers dit aan hun (vis)laars.



Ook de directie van het NKS snoekbaarsvissen is geen voorstander van het vissen met worm op de roofvis en raadt dat ten sterkste af bij hun deelnemers.
Toch bekruipt bij mij en waarschijnlijk velen met mij, het naargeestige gevoel dat je nu, voor de gesloten tijd, nog moet scoren voor je de dropshot en verticaalhengels in het vet moet gaan zetten.

Tot op het laatste moment, het laatste uur en de laatste minuten zakken de aasvisjes of de shads naar de bodems van menige wateren, op zoek naar de allerlaatste muilen die dit lekkers zouden willen verorberen.



Koortsachtig proberen de mannen in hun vispakken nog een visje aan de haak te krijgen, voor ze pas na vele zenuwslopende weken (zaterdag 27 mei) het weer mogen proberen.

Als seks ook je hobby is en je moet je verplicht een paar maanden dit plezier onthouden, dan loop je ook op een gegeven moment op je tandvlees met een overvol en kloppend scrotum en dat is bij het vissen op roofvis precies hetzelfde.
Dan borrelt het zaad, ik bedoel, het verlangen, ook tot vurige hoogten en dan is de ontlading groot als je eindelijk in je visboot op het water zit om je aasvisje of shad nat te maken.



Maar aan alle geneugten komt toch een eind, is het niet opgelegd door de wetgever of door je hoge leeftijd want die speelt helaas ook een rol, de laatste centimeters roofvis komen in zicht, want nog even en dan is zelfs een schub van deze vissen een verboden artikel in de gesloten tijd.
Is deze onthouding wel een geoorloofde regelgeving en wat doet het eigenlijk op psychisch niveau met de fanatiekste roofvissers onder ons.

Kunnen deze arme figuren tijdens hun dagelijkse werkzaamheden nog goed functioneren en kunnen ze zich nog wel handhaven in het gezin.



Loopt het gekkenhuis dan niet vol met gefrustreerde mannen (en vrouwelijke vissers) of krijgen de drankenwinkels het niet behoorlijk drukker, want je moet toch ergens je ei kwijt en dat kan misschien alleen maar door je leed weg te zuipen.
En je weet het, drank verkort je leven maar je ziet dubbel zoveel.

Krijgen de huisartsen het niet drukker met gestreste vaders in de wachtruimte die niet meer kunnen slapen door ’s nachts aan snoekbaarzen te denken en worden er niet meer ongelukken met auto’s geconstateerd door handhavers van de wet met ongelukkige bestuurders door hun blijvende tranende ogen.



Die regel om een paar maanden niet te mogen vissen op roofvis beïnvloedt honderdduizenden roofvissers in hun dagelijkse leven en kost de staat veel geld aan blijf van mijn lijf huizen, waar veel vrouwen met kinderen door vissers met een kort lontje tijdelijk moeten verblijven door onleefbare toestanden thuis, vanwege die gesloten tijd voor roofvissen.

Mannen die zich in schuurtjes opsluiten bij hun hengels en toebehoren en met tranen in de ogen de spullen aan het oppoetsen zijn en geestelijk onbereikbaar zijn geworden voor iedereen.
En wat zou je denken van de vele hengelsportwinkeliers die de totale leegloop van hun winkels moeten accepteren en hun inkomen drastisch zien verlagen.



Die moeten zelfs noodgedwongen de bevroren aasvisjes uit de vriezers in de zaak halen om thuis nog wat proteïnen op de eettafel te krijgen, waar morrelende kinderen en de vrouwen van moeten eten om deze slechte maanden door te komen.

Maar het is gelukkig nog niet zover want vandaag zit ik in de ochtenduren bij Marco in de Marcraft en ´s middags ook met Mike en Boy, dus met zijn vieren en gaan we nog even rauzen op de roofvis met de intentie om er zoveel mogelijk te vangen.
Ik moet er niet aan denken dat ik mijn hobby een paar maanden moet staken ter genoegdoening van de vele regels die ons als vissers worden opgedrongen door welwillende luiden die het opnemen voor de vissen, maar het beroep de havens leeg laten vissen met paaiende roofvissen als buit.



Natuurlijk kan ik honderden pagina’s over dit ellendige onderwerp schrijven, maar als ik elke keer een paar zinnen aan dit onderwerp wijd, dan zit ik al met hartkloppingen aan mijn toetsenbord en typ ik regelmatig de zinnen met grammaticale fouten door spanningen en ergernis over deze praktijken.
Was ik twintig jaar jonger geweest dan had ik dagelijks de misstanden aangekaart en iedereen die daar verantwoordelijk voor is aan de schandpaal genageld.

De boetes die ons soms als visser worden opgelegd staan niet in verhouding met het onrecht wat ons als hobbyist wordt aangedaan.



Deze boetes zijn zo exorbitant hoog en worden zonder scrupules door ambtenaren uitgeschreven of je de grootste crimineel bent die op deze aardkloot rondloopt.
Een hobby als vissen op vissen is zo nauwkeurig aan banden gelegd en geformaliseerd, dat je je geen enkele misstap buiten de regulerende regels kunt maken zonder dat je een uiterst onverkwikkelijke financiële bijdrage moet betalen.
Schande.

Ik houd er mee op, want ik krijg nu al ademnood tijdens dit epistel en dat mag mijn plezier in het vissen op roofvis niet ondermijnen.



Maar kijk je elk jaar naar de verhoging van de boetes, dan moet toch bij elke ambtenaar met het hart op de juiste plaats het vervelende gevoel bekruipen, dat ze de gewone visser een oor aannaaien en deze met zijn gezin financieel ernstig benadelen.

Honderden euro’s boete voor een enkele overtreding als ze in een mistige wereld aan het vissen zijn met een gezichtsveld van minder dan een kilometer.
Hoe kun je als visser deze afstand correct meten vanuit een visbootje, want zolang je vrachtschepen op ruime oogafstand kunt waarnemen en zelfs de namen van de schepen makkelijk en onbelemmerd kunt lezen is dan een visuele incontinentie vanzelfsprekend aanwezig en moet dan zwaar bestraft worden door de instanties?



Oké, ik ben een Hagenees met een attitude, behept met een gigantisch gevoel van rechtvaardigheid en met een strijdlust die weinig mensen bij mij hebben gezien, maar mijn stem is luid en krachtig en mijn pen razend scherp.
Zit ik mij weer op te winden, maar ja, dat zit in de aard van het beestje.

Het lijkt wel of de familie snoekbaarzen naar ondieper water is verhuisd, want op dieper water is momenteel geen schub meer in de boot te krijgen dan een paar (2) rakkers van twee, pakweg drie jaar oud op het IJ, volgens Gertjan en Rob die vandaag daar aan het vissen waren.
Je zou zeggen dat deze juvenielen nog niet een paaigedrag vertonen en nog op de diepere plekken verblijven, terwijl de grotere broers en zussen naar wat ondiepere plaatsen zijn gemigreerd.



Op de Waal is het niet anders en ook wij moesten ze zoeken.
Maar ook daar aangekomen, sprongen ze niet vanzelf in de boot en hoewel wij vismotieven op het beeldschermen van onze fishfinders konden waarnemen, vingen we slechts af en toe een visje tot ca. 65 cm.

De kneiters, de kanjers en de grote bakken hebben zich al weken lang niet laten zien, tenzij je op de grotere wateren vist, zoals het Haringvliet of Hollands diep, want daar wist een van onze vismaten (Kees) pas geleden nog een snoekbaars van 85 cm te strikken aan de dropshot.
Nou, die heb ik al in geen tijden meer gezien, laat staan aan mijn hengel gevoeld en het wordt weer eens tijd dat ze zich wat losser gedragen.

Jaja, Marco viste ook met zijn Killer Whale hengel!

Toch wisten Marco en ik nog 15 snoekbaarzen in de boot te trekken, voordat we om 12.30 uur terug naar de helling reden om Mike en Boy op te halen.
De beide mannen waren dol enthousiast toen ze de aantallen hoorden en vol met vangdrang begonnen ze aan het grote werk.

Boy nam zijn nieuwe Killer Whale hengel ter hand met een nieuwe molen er aan bevestigd en wist al snel een aantal mooie rakkers in de boot te hijsen.
Ook Mike deed een duit in het zakje en Marco en ik deden gewoon ons ding.

Boy had de kleinste snoekbaars van de dag

De stroming werd in de middag gelukkig iets minder, want met vier man in de Marcraft kon de elektromotor slechts met moeite tegen de stroming in varen.
We zagen slechts twee visboten, waaronder een Duitse met drie man aan het verticalen en waarbij we nog geen kromme hengels konden waarnemen.

Toen ze wat later ons voorbij stoven, kon je wel raden dat ze andere plekken aan het zoeken waren en ze nog geen succes hadden gehad op de plekken waar we ze gespot hebben.



De aanbeten waren in bijna alle gevallen keihard en verraste ons telkenmale tijdens het geinen en grollen met elkaar.
Als de familie Kruiswijk bij je in de boot zit, is de rust binnen de kortste keren verdwenen en zit je uren lang te giebelegeinen over alles en nog wat.

De kunst is echter dat je ook nog scherp blijft om een snelle aanbeet van een mooie roekeloze rakker te pareren en binnen te halen.
Dat lukte ons weliswaar, tussen alle bedrijven van lachsalvo’s door.



Omdat we met regelmaat ook nog een duo aanbeet kregen, bleven we gewoon doorharken in het prachtige zonnige weer.
De mooie 50ers en 60ers waren sterk, zoals je dat van riviervissen mag verwachten en knokten zelfs door als ze geschept waren en hielden vaak de kaken stijf op elkaar tijdens het onthaken.

De bliekjes van Dennis waren in trek bij de struikrovers, maar ook de shads aan de dropshothaken bleken de booswichten met verve aan te vallen.



Al met al waren we eigenlijk door de mooie vangsten niet te stoppen, maar rond 17.30 voeren we toch maar terug naar de trailerhelling.
We waren het laatste halfuur nog bezig geweest om het aantal van 30 snoekbaarzen rond te krijgen, maar de stand bleef op 29 stuks staan en daar kwam geen schub meer bij.

Het was weer een gedenkwaardige dag met loeisterke snoekbaarzen aan onze fijn getunede Killer Whale dropshothengels en waarbij Boy en Mike zichtbaar van hun vissessie hebben genoten en het gevoel hebben gekregen dat ze deze sessies meer zouden moeten houden.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator