Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Dropshotten en trollen op snoekbaars op de Ebro. deel 1
 

    
 
Dropshotten en trollen op snoekbaars op de Ebro. deel 1


Vrijdagmorgen om 04.00 uur zijn Gertjan, Marco en Rob met de auto van Gertjan vertrokken naar Spanje met alle bagage die we nodig hebben om een week te gaan vissen op snoekbaars en de meerval.
Ze zullen in de avonduren gaan overnachten in een hotel, net over de grens in Spanje en de volgende ochtend op zaterdag dus, verder rijden naar Playas de Chacon, waar de fam. Houtkooper www.ebrowhoppers.nl
en ik ze op zullen wachten.



Omdat een lange rit van 18 uur met een auto voor mij nogal een opgave is, ondanks de onderbreking door een overnachting in een hotel, ben ik op zaterdagmorgen met het vliegtuig om 06.10 uur vanaf Schiphol naar vliegveld Reus gevlogen, waar Rinus Houtkooper mij opwachtte om met hem naar zijn huis in Playas de Chacon te rijden.

Omdat mijn bagage door de mannen in de auto is meegenomen, gaat het in en uitchecken op de vliegvelden sneller en dat scheelt een partij sjouwen en ergernis.



In mijn op maat gemaakte pvc koker van ca. 90 cm lang, passen mijn spinhengels en dropshothengels en is makkelijk te hanteren door zijn kleine maat.
Door de vele jaren heen, weet ik precies wat ik mee moet nemen aan kleding en hengelsportartikelen, voor een week vissen op meerval of snoekbaarzen en ik neem die zaken ook afgepast mee.

Als ik in het vliegtuig stap, ben ik ook iets dikker aangekleed dan gewoon, want dat scheelt plek in je bagage voor andere zaken.



Natuurlijk gaan mijn twee en driedelige Killer Whale dropshothengels mee en twee vijfdelige reis spinhengels van Balzer om mee te trollen op snoekbaars.
Deze 275 cm lange krachtpatsers kan ik eventueel ook gebruiken met grotere shads om er pelagic op kleine meerval mee te vissen en ik kan niet wachten tot het zover is.

Rinus was prachtig op tijd toen mijn vliegtuig in Reus was geland en ik kon zo doorlopen naar de uitgang waar hij stond te wachten met de auto.



Het is nog een anderhalf uur rijden van vliegveld Reus naar Playas de Chacon, maar die tijd vliegt voorbij als je in aangenaam gezelschap verkeert en binnen de kortste keren kon ik Roxanne waarnemen toen we de oprijlaan bij hun huis op reden met de auto.

Weer was de begroeting uiterst plezierig en ik voelde mij weer thuis in Spanje.
De drie mannen met de auto waren nog onderweg maar zouden spoedig arriveren, terwijl ik onder het genot van een biertje en gekeuvel met Rox en Rinus de tijd doodde.



De mannen kwamen ca. 13.00 uur aangereden en de bagage werd uitgeladen en naar de kamers gebracht.

De twee carbon Balzer Diablo V, 5 delige travel Heavy lure 75 spinhengels van 275 cm met een castinggewicht van 20-75 gr heb ik net uit de pvc koker gehaald en in elkaar gestoken.
Aan de molenhouders bevestig ik de Spro Hardliner LCS 5200 baitcasters met op de spoelen gevlochten hoofdlijnen.
Ik gebruik deze hengels om te trollen op snoekbaars met aan de hoofdlijnen kleine (8 cm) drijvende plugjes met een lip die schommelend de diepte van ca. 3 tot 5 meter opzoekt.



Alleen de achterste dreg van de pluggen laat ik zitten en de buikdreg knip ik met een scherpe tang er af, want als je een snoekbaars haakt met beide dreggen aan de plug, dan heb je soms een probleem met het onthaken.
De staartdreg zit dan vaak in het verhemelte en de buikdreg in de boven en onderkaak vast en probeer dan maar eens de rover fatsoenlijk te onthaken zonder schade te veroorzaken.

De beuken zijn adembenemend fel en de toppen van de dropshothengels slaan bijna tot het handvat als een snoekbaars de shad heeft gepakt.



De aanbeten zijn zo hartstochtelijk en agressief, dat de reels of molens zelfs nog even tijd nodig hebben om te reageren voor ze vrijelijk lijn van de spoel kunnen geven.

Vandaag gaan Rob en ik trollen en blijven de serieuze aanbeten weg, dan hebben we altijd nog de dropshothengels en een flink aantal shads bij ons, die vorig jaar al vangers bleken te zijn.
Rob zit aan de stuurknuppel en ik zit voorin en we varen vooruit als we aan het trollen zijn en achteruit als we gaan dropshotten op de snoekbaars.



Gertjan en Marco vissen vandaag ook uit een boot en Gertjan zal vrijdag pas van de kant op meerval gaan vissen.
Marco bleef uiteindelijk de hele week dropshotten vanuit de boot.

Rob en ik zullen de hele week op de snoekbaars blijven vissen, want onze beperkte gezondheid (hart) laat het nauwelijks toe om de sterke meervallen tijdens een soms lange dril te mannen.
Toen ik twee jaar geleden de 220 cm lange meerval uiteindelijk na een lange strijd op de mat had gekregen, kon je mij opvegen en moest ik urenlang lang herstellen van de krachtsinspanning.



Doe ik dus niet meer, want een meerval van die lengte vind ik al een record op zich en voor mij hoef ik dat niet per se te verbeteren.
Het trollen op snoekbaars is al een belevenis op zich en zeker als je per persoon met twee hengels in de boot zit, waarmee je de kans om een snoekbaars te vangen vergroot.

Voor deze reis heb ik een hengelsteun voor de tweede hengel meegenomen, want het is ondoenlijk om met twee hengels in je handen of een in de hand en de andere onder je billen te trollen.



We hebben het getroffen met het weer, de hoogte en de kleur van het water, want zit je in bruine bonensoep te vissen, dan kun je het vergeten dat je een aanbeet krijgt.
Die bruine kleur kun je verwachten bij zware regenval en waarbij de stroming ongekend hard gaat en je niet meer kunt gaan vissen door struiken en stukken boom die in de Ebro voorbij razen.

Ik heb het allemaal meegemaakt, van extreme lage en hoge waterstanden, super dikke mist en heel veel nattigheid met wind tot orkaankracht toe.
Tja, dat kan je dus verwachten als je een jaar van te voren moet boeken.



De zaterdag zijn we niet gaan vissen want de mannen die met de auto waren gekomen, kwamen pas rond 13.30 uur aan en omdat alles nog uit de auto geladen moest worden en uitgepakt, was de overige vistijd snel verstreken.

De boten werden in gereedheid gebracht door Rinus en lagen klaar op de trailers om de volgende ochtend naar de helling gebracht te worden.
Rob en ik zouden samen in een boot gaan en Gertjan en Marco in de andere boot.
Ik had voor Rinus een rubberen schepnet meegenomen, aangezien ik de vorige keer zijn schepnet moest verknippen om de pluggen uit het net te krijgen.



De eerste dag kwamen 17 snoekbaarzen in de boten en dat aantal is niet erg hoog, maar houdt er rekening mee dat de Ebro groot is en het zoeken is geblazen om de snoekbaarzen te lokaliseren.
Aantrekkelijke plekken gaven geen vissen in de boot en plekken waar je het niet verwacht dat daar roofvissen liggen, kregen we snelle aanbeten.

Een, soms twee aanbeten en daarna hielden ze stijf de bekken op elkaar.
Verkassen dan maar weer en de fishfinder geraadpleegd of er leven onder boot was waar te nemen.



’s Morgens was het redelijk fris en zeker als we met de boten naar een bepaalde bestemming voeren, maar naarmate de uren voorbij gingen, werd het steeds warmer tot 30 graden Celsius toe.
Dan konden de dikke jassen weer uit en zaten we heerlijk te dropshotten met ingesmeerde lijven met de zonnebrandcrème factor 50.

Een petje was echt een noodzaak anders verbranden de mannen die weinig tot geen haar op hun kale knikker hebben, tot blaren en blisters toe.



Op maandag vonden we een plek, die eindelijk wat betere snoekbaarzen opbracht en die hebben we eigenlijk de hele week benaderd.
Helaas was de plek tot een half uur varen van de helling, maar als je daar een paar mooie kneiters had gevangen of de aanbeten had gevoeld dan zou je zomaar er een uur voor willen varen.

De beuken waren ongekend en fel en het rubber werd tot aan de huig geslikt of het de laatste visjes waren die daar rondzwommen.



Op die plek kwamen mooie zestigers en zeventigers in de boot met zo’n idiote power in hun reet, of ze net nieuwe batterijen hadden gekregen.
Wat een beuken, ongehoord hard en snel als een jachtluipaard met heimwee, zodat je eigenlijk constant alert moest zijn voor een aanbeet en niet kon verslappen door de warme zon die je wat loom in je actie veroorzaakte.

Soms bleef je top van je dropshothengel gewoon krom staan na een aanslag en kreeg je de hengel een tijd niet meer in een rechte stand.
Dat voelt aan als een meerval die gewoon op de bodem van de Ebro blijft liggen en helemaal geen aanstalten wilt maken om weg te zwemmen.



Zulke achterlijke harde aanbeten zijn natuurlijk heerlijk welkom en zeker in de gesloten tijd in Nederland, want daar blijf je wakker van en als je eindelijk in slaap valt, dan blijf je er over dromen.
Kneiters, kanjers, yesbaby’s en ferme bakken met stekeligheden die maar blijven rondspoken in je gedachten en je elke keer weer een onrustige nacht bezorgen.

Je bent gesloopt als je wakker wordt en als je het ochtend ontbijt naar binnen hebt geschrokt, dan wil je snel naar die plek des onheils, ik bedoel, naar die fantastische plek waar je weer een prachtig avontuur staat te wachten.



Op maandag kregen we slechts 12 snoekbaarzen in de boot en dat kwam door twee kantvissers die alles wat ze vingen de kop insloegen en ze in een koelbox lieten verdwijnen.
Dat vraagt om een reactie, maar na een snelle woordenwisseling bleken ze een taal te spreken die wij niet verstonden en zij onze vloeken in 5 talen niet.

Ze bleven lachen en staken hun duimen omhoog, die wij ze liever zagen verdwijnen in hun achterste.
We bleven ze even een tijdje treiteren door een paar keer hun uitgegooide lijnen met doodaas (Alvers) aan onze dropshotlijnen te vangen, maar ze bleven stug doorvissen.



Dinsdag ging het beter, want we kregen 32 snoekbaarzen in de boten.
Weer hoofdzakelijk op de uitgelezen plek, want elke rover die weg gevangen werd, werd de plaats ingenomen door een andere rover, die met het grootste gemak onze shads naar binnen probeerden te werken.

Je kon merken dat elke gevangen snoekbaars geen idee had wat hij in zijn bek nam en de gevolgen die daar uit volgden, aangezien elke rover naar alle grote waarschijnlijkheid nooit is gevangen en dus geen gedachteflits kon produceren.



Elke rover die aan een haak heeft gezeten, kan het nooit meer navertellen omdat hij voor consumptie wordt meegenomen.
Op die manier is er geen dressuur en weten de rovers niet wat hun te wachten staat.
Aangezien wij catch en release handhaven, kan de snoekbaars daar eventueel zijn voordeel mee doen, maar na een korte tijd is dat collectief geheugen ook uit zijn paar hersencellen verdwenen.

En verdwijnt hij op een geven moment toch in de pan of oven.
Jammer, maar ondanks dat er enorm gestroopt wordt en er geen of weinig controle plaatsvindt, blijft het dropshotten door de vele aantallen en op deze vissoort een pleziertje.



Lars is een neef van Rinus en verblijft tijdelijk bij Rinus en Rox.
Hij kon de vrijdag met Marco mee in de boot omdat Gertjan op de kant aan het meervalvissen was en ook hij wist een paar mooie snoekbaarzen aan zijn geleende dropshothengel te vangen.

Trots als een aap met vijf staarten mocht hij op de foto en ik zou deze verwerken in dit verhaal.
En hij ving niet alleen de kleinste rovers, maar ook een paar buffels op plekken die we van te voren hadden uitgepeild.



Op woensdag kregen we 24 rakkers in de boten, maar daar zaten twee 70ers bij, die helemaal niet blij waren met een haak in de bekken.
Wat kan een gefrustreerde beul een kracht opbrengen om los te komen, want onze hengels bleven maar krombuigen en daar werd het uiterste van verlangd.

Ze bleven maar doorvechten en op die manier dreven we telkens af van de hotspots maar wat een plezier heb je als je uiteindelijk die kneiter boven water ziet komen.
Brrrr.



Ongemerkt verbrande Rob zijn handen in de felle zon, tenminste de bovenkanten en trok zijn handschoenen aan die hij eerst in het water van de Ebro had gedoopt.
Dat verlichtte direct de zeurende pijn.
Elke keer kregen we een koelbox vol met eten en drinken mee, maar ook de koffie of thee werd niet vergeten en daarbij een stuk cake voor iedereen, naast het fruit.

Alcohol tijdens het vissen is bij Rinus een nono, aangezien hij daar veel ellende mee heeft gehad van beschadigde boten, kapotte schroeven van buitenboordmotoren en elektrische backtrollers.



Zodra je weer terug bent van de dagtrip, kun je na het traileren een stel biertjes pakken als je dorstig bent, want die kun je bijna onbeperkt nuttigen.
Je ziet het waterpeil van de Ebro dagelijks zakken, soms met centimeters en soms per decimeters.

Nog even en we kunnen de boten niet meer op de helling te water laten, maar dat is nog een paar maanden weg.
Dan moet er wild getrailerd worden en er zijn plekken genoeg waar je dat kunt doen.
Rinus kent deze plekken allemaal uit zijn hoofd aangezien hij daar bijna elk jaar mee te maken krijgt en hij zijn klanten tevreden moet blijven stellen.



We stonden elke dag rond 06.15 uur op om rond 07.00 uur aan de ontbijttafel te gaan zitten.
Gekookte of gebakken eieren stonden klaar, de thee en koffie, gebakken brood, roomboter en allerlei beleg lagen op tafel en een sappie of yoghurthapje waren ook van de partij.

Voor de middag had Roxanne de koelboxen gevuld en zij houdt rekening met speciale wensen omtrent het broodbeleg, want de een lust geen kaas en de ander geen vis (Tonijn) op brood.



Donderdag kregen we slechts 6 schelmen in de boten en dat kwam door het omgeslagen weer.
Tot een uur of 11 begon het te betrekken en kwam er een puist wind opzetten.
In de verte rommelde het wat en ineens begon het daar te bliksemen, maar omdat het nog zeer ver weg was bleven we nog even hangen en visten Rob en ik verder.

Toch bleken een aantal van ons ploegje serieus onrustig te worden en wilden het liefst zo snel mogelijk naar de helling terug.
Onderweg begon het hard te regenen, met druppels die gewoon zeer deden op de wangen en Rob en ik trokken onze poncho’s aan om droog te blijven.
Het was geen gezicht, want we leken op twee ontsnapte robben, maar wij bleven droog en de andere boot waren door en door nat omdat ze niet voor regenkleding hadden gezorgd.

Gelukkig heeft Roxanne een droger en daar kon de natte kleding in gedroogd worden.

We zijn toch iets later weer terug gegaan, toen de regen en het slechte weer een beetje voorbij was, maar het weer had duidelijk invloed op de visvangst gehad zodat we een paar zielige aanbeten zonder vis mochten ondervinden.
Jammer, maar het zij zo.



Onderweg zagen we een groot aantal zwaluwnesten onder en tegen de rotswanden plakken en die werden levendig door vele zwaluwen bezocht.
Het was een gekwetter van jewelste en de spuitpoep vloog in het rond, dus kon je er beter een beetje vandaan blijven en er niet onder gaan zitten vissen.

Een stel Oostblokkers werden door controlerende controleurs betrapt op illegaal vissen zonder vergunningen en werden na een verbaal van het water gestuurd.
Ik denk dat die boot van die controleurs misschien wel 70 of 80 kilometer per uur kon varen, want ze gingen van verre met een noodgang naar de Oostblokkers toe.



Ze lieten ons met rust.
Vrijdag was de beste dag tot nu toe en we denken dat het door het afgekoelde water is gekomen.
Vandaag bleek het water ongeveer 20 graden te zijn en voor het onweer liep het op naar 26 graden.
De roekeloze rakkers werden weer actief en deze dag haalden we 40 schavuiten in de boten.

Deze week zijn er zeker 25 tot 35 onderlijnen en lood verspeeld door de rotsen en boomstronken onder water, want zo is er niets aan de hand en zo zit je tot soms drie keer achter elkaar aan de bodem vast.
Soms kreeg je hem los maar vaker niet en trok je de onderlijnen stuk.



Uiteindelijk kregen we deze week 130 snoekbaarzen, twee meervallen (60 en 150 cm) en een baars (40 cm) in de boten en toen was de koek op.
Af en toe dreef er een dode karper in het water van een pondje of 20 of meer, maar die zie weleens meer op de Ebro.
Lees verder in deel 2





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator