Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Wat een heerlijke zwoele avond om te dropshotten. 28 st
 

    
 
Wat een heerlijke zwoele avond om te dropshotten. 28 st


Wat bezielt ons eigenlijk om te dropshotten in de schemer en het pikkedonker?
Heeft het misschien te maken met het spannende of opwindende karakter van zo’n avondsessie op het vangen van snoekbaars.
Nee, dat is slechts een bijkomstigheid, want je moet het enerverende en avontuurlijke even opzij zetten want het gaat tenslotte om de vangsten van snoekbaarzen die in het half schemer jacht maken op klein speldaas.

Elke beuk op de top van je hengel is weliswaar een belevenis op zich en aan de kracht van de kromming van je dropshothengel kun je afleiden of de aanbeet door een kanjer of een middelmaat snoekbaars wordt veroorzaakt, maar het gaat er natuurlijk om dat je een aanbeet krijgt.



Je verrast een rover met een onplezierige wending in zijn jacht op makkelijk voedsel, namelijk de jager wordt zelf een prooi door hem te verleiden met een stukje lokaas die hij als een mals hapje ziet en waar een scherpe haak in verborgen zit.
Na de penetratie van de haak volgt natuurlijk het ongeloof en verbazing bij de roekeloze rakker, maar ook de onzekerheid van zijn verdere levensloop en het gevecht wat dan op zijn onvrijwillige gevangenschap volgt is soms ronduit spectaculair te noemen.

Een spannender gevecht in het donker of half schemer kun je als roofvisser niet hebben en haalt het gewoon niet met een aanbeet op de dag.



Het gevecht van de struikrover om los te komen is vele malen enerverender om als roofvisser mee te maken en dat maakt het avondvissen op snoekbaars zo speciaal en bijzonder.

Vanavond zitten Marco, Frido en ik te dropshotten op de eerste dag van het begin van het roofvisseizoen vanuit de Marcraft en ondanks dat het weer vandaag bloedheet is geweest, zijn we zwaar gemotiveerd om een paar snoekbaarzen aan de haak te krijgen.
We moeten maar lijdzaam afwachten of ze werkelijk zin hebben om hun bakkes open te doen en of ze wel liggen op de plekken waar we ze gewoonlijk in de avond aantreffen, maar de intentie is duidelijk, we willen niet zonder een aanbeet of vangsten naar huis gaan.



Al is het nog zo koud en lopen de rillingen over je rug of laat de hitte van de dag ons smelten tot een zachte vetklomp, bij elke aanbeet en gevecht wat er op volgt, verdwijnt de kou, de hitte of ontberingen bij toverslag.
Het lijkt wel of je geest het lichaam met zijn pijntjes en ongemakken even vergeet en zich concentreert op het gevecht en strijd op leven en dood.

De eerste snoekbaars kwam snel over de rand van de boot en andere gevechten met onze stekelige vrienden volgden vrij snel.
Het zag er naar uit dat we weer een fijne avond zouden beleven met een aantal mooie aanbeten en voor ons kon deze avondsessie al na het vangen van een paar felle rakkers niet meer stuk.



Marco en ik zaten even met rubber te dropshotten, maar Frido bevestigde telkens weer een bliekje van Dennis Elings aan de dropshothaak.
Als ik de handel naar de bodem liet zakken, steeg bij mij consequent de bloeddruk naar grote hoogten en voelde ik mijn hartenklop in mijn keel.
Elk moment kon ik een beuk op de hengeltop voelen en daar hoefde ik niet al te lang op te wachten.

Het Poolse sletje, ik bedoel, het Poolse shadje die overal, zelfs in de Ebro, goede vangsten liet zien, was ook ditmaal van de partij en binnen de kortste keren mocht ik al acht twee en driejarige snoekbaarzen naar boven hijsen met mijn 120 cm “Kan nie slaan” dropshothengeltje binnen een tijdsbestek van een drie kwartier.



Dat wekte een beetje wrevel bij de mannen op, die nog geen stootje/aanbeet hadden gevoeld en eigenlijk mijn kleine hengeltje wilden halveren, maar op hun vraag of zij ook een Pools shadje uit mijn Shaddoos mochten proberen, kon ik helaas niet aan voldoen, omdat ik met de laatste shad (echt waar) in mijn shaddoos aan het dropshotten was.

Toen het echt donker werd, kon ik geen schub meer vangen, aangezien de magie van het Poolse shad leek uitgewerkt.
Een bliekje wilden de krachtpatsers ook al niet meer, dus werd het een shad met een hoop glitters die het spaarzame licht op de kanten van de wal kon weerkaatsen.



Toen de 28ste snoekbaars aan de dropshothaak hing leek daarna het water wel uitgestorven, want geen vissymbool lieten de fishfinders meer zien.
Het leek wel of er een massale migratie van roofvis aan ons was voorbij gegaan, ongemerkt, stiekem en heimelijk waren ze met de noorderzon, pardon, met stille trom vertrokken.

Al waren de rovers niet groot en hadden we wel grotere beulen in de avonduren verwacht, toch was de eerste visdag na het gesloten seizoen voor ons geslaagd.
Op de dag leek het ons veel te heet om te gaan dropshotten op de schelmen, maar bij nader inzien bleek dat op het koele water best mee te vallen.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator