Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Is de Merwede of de Waal echt nog zo fenomenaal ? 18 st
 

    
 
Is de Merwede of de Waal echt nog zo fenomenaal ? 18 st


Vandaag zitten Marco, Rob en ik op de Merwede, omdat het IJ en Amsterdam-Rijnkanaal echt te wensen overlaat en er nauwelijks een visje is te vangen.
Nu wil dat niet gelijk zeggen dat we ons nu helemaal gek zullen vangen, want dat vertrouwen ben ik in deze afgelopen weken een beetje kwijt geraakt.



Met deze warme maanden is de roofvis soms compleet zoek.
Als je logisch nadenkt, dan weet je dat in de bovenste waterlagen het zuurstofgehalte zeer laag is en de rovers op de warme dagen de diepere stukken van een rivier opzoeken.

Zit je echter op een rivier waar de gemiddelde diepte rond de vijf meter is en ze daar niet te vinden zijn, dan zal je op zoek moeten gaan naar plekken die wel dieper zijn.



Dat kunnen kuilen of taluds zijn die soms een meter water meer herbergen en waar de snoekbaarzen zich verzamelen om vanuit deze provisorische natuurlijk gevormde hinderlagen de nietsvermoedende voorbij zwemmende witvis aan te vallen.

De eerste uren van onze roofvissessie bleken verloren uren dropshotten te zijn, aangezien we geen enkele aanbeet mochten waarnemen.



De Merwede heeft gelukkig ook diepere stukken en niet alleen na een strekdam dus daar zijn we maar naar op zoek gegaan om onze visdag toch nog te laten slagen.
Rond de zes en zeven meter lagen soms witvissen te niksen en ongetwijfeld zaten daar ook een paar deugnieten tussen die niet vies zijn van een lekker hapje.

De eerste beuk werd al snel opgemerkt, want rivierrovers zijn niet zo kinderachtig om eerst te proeven, te ruiken of het aasje schrik aan te jagen, nee, die kleunen er gelijk bovenop.



Als je ze dan probeert naar boven te krijgen, dan krijg je met een onvervalste knokpartij te maken die het materiaal waar je mee vist, knap op zijn sodemieter krijgt.

Nu moet je niet denken dat we gelijk de een na de andere struikrover aan de haak kregen, want na een of twee aanbeten hielden ze stijf hun kanis dicht.
Dan maar weer op zoek naar een ander dieper stukje waar we het aas naar de bodem lieten zakken.



De stroming was in de ochtend het sterkst en misschien was de stroming wel de oorzaak van de geringe aanbeten, want toen rond het middaguur de stroming een stuk minder werd, namen de aanbeten toe.
De bliekjes lieten we maar in de koelbox liggen, omdat de voorkeur vandaag naar shads uitgingen, maar niet elke shad werd in de bek genomen.

De voorkeur van de snoekbaarzen bleek naar een bepaalde shad uit te gaan en op een gegeven moment zaten we alle drie met dezelfde kleur shad te dropshotten.



Tienduizend shads in de boot en ze moesten alleen die ene.
Ongelofelijk.
We bleken de enige vissers die op het water te vinden waren, want er stond geen enkele trailer bij de helling.
Dat leek een teken aan de wand, want wie weet is de firma Klop net langs geweest en is de boel leeg getrokken op misschien een enkel visje na.

Toen we later in de middag terug voeren om naar huis te gaan, waren drie mannen bezig om een visboot te traileren, aangezien zij uitkeken naar een late middag en avondsessie snoekbaarzen.



Op een enkele rakker na, waren alle gevangen snoekbaarzen goed aan de maat en zo sterk als een beer.
Slechts drie keer zaten we aan de bodem verankerd en braken we onze onderlijnen, maar daar staat de Merwede om bekend, tenminste, bij degenen die we daar ook over hebben gehoord.

Veel troep op de bodem, waaronder takken en scherpe mosselbedden die zich ook hebben vastgezet op de randen van taluds.



Rond 15.30 uur zijn we van het water afgegaan, want anders zouden we in kilometers file terecht komen ( daar kwamen dus toch in) en pas rond 18.00 uur was de boot in de loods gestald en was ik thuis.

18 snoekbaarzen mochten we vandaag in de Marcraft krijgen en daar moesten we een hoop moeite voor doen, maar het was het verhaaltje hierover wel waard.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator