Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Zallemenut nog een keertje overdoen? Merwede 6 st
 

    
 
Zallemenut nog een keertje overdoen? Merwede 6 st


De titel van dit verhaal slaat natuurlijk op een beginregel van een simpel liedje van Adele Bloemendaal en de volgende regel tekst is, “Want het was niet naar mijn zin”, en dat slaat op de vorige roofvissessie op de Merwede met Marco en Rob.
We hadden toen weliswaar 18 deugnieten in de boot gekregen en dat is best wel een redelijk aantal rovers, maar we kregen deze pas in de middaguren van de bodem los gepulkt.



Ze leken in de ochtenduren wel aan de bodem van de rivier gekleefd of lagen misschien wel ondersteboven te pitten of te babbelen met elkaar en hadden totaal geen interesse in alle voorbijgaande aassoorten, want ze hielden constant hun porem dicht.
Je zag ze op de beeldschermen van de fishfinders liggen, maar toonden totaal geen aanstalten om ook maar even de lippen af te likken vanwege al dat lekkers wat voorbij kwam zweven.

Daar word je als roofvisser toch lichtelijk nerveus van en dan ga je koortsachtig zoeken naar een geschikte shad die de geroemde en genoemde bliekjes en spiering van Dennis kan vervangen om toch een aanbeet te bewerkstelligen.



Jaaaren geleden konden we gewoon niet stuk als we de Merwede aandeden en vingen we op ons gemak tussen de 40 en 60 snoekbaarzen van flinke formaten en gewichten, maar dat is al een hele tijd niet meer het geval.

Schaarste is het woord wat je tegenwoordig kunt gebruiken en misschien wordt de Merwede wel intensiever door de beroepsvisser Klop uitgeharkt aangezien de overgebleven rovers wijdverspreid in hun habitat aanwezig zijn en je er toevallig langs vaart als je naar ze op zoek bent.
En misschien is deze firma helemaal niet aansprakelijk voor deze dramatische gebeurtenis en gaat het bestand aan roofvissen in de Merwede wel achteruit door andere oorzaken.



Je zal maar als snoekbaars op zoek zijn naar een vrouwtje waar je je hom over wil sproeien en je bijna amechtig de moed opgeeft omdat ze praktisch niet te vinden zijn.
Daar word je als roekeloze rakker toch helemaal paranoïde van en als je eindelijk een willig mokkel hebt gevonden dan is je hom bijna versteend en komt het als stopverf uit je gezwollen buik geperst.
Daar kweek je toch echt geen nazaten mee.

Maar vandaag beginnen Marco en ik aan een nieuw hoofdstuk, een nieuwe ontwikkeling geënt op een eindeloos vertrouwen in de Merwede en we gaan er weer voor.



De vorige sessie schuiven we door naar het speciale kamertje in onze hersenen, waar de slechte ervaringen opgeslagen liggen en dat zit eigenlijk al overvol, maar we beginnen vandaag weer met een schone lei.

Natuurlijk beginnen ik weer met het befaamde naar komkommer ruikende spiering aan de dropshothaak en ik kan altijd nog aan het rubber als deze heerlijke hapjes niet gewaardeerd worden door onze gestekelde vrienden.
Marco is een echte rubber fetisjist en elke week heeft hij weer een nieuwe voorraad rubber die als een slap popje aan de dropshothaak worden bevestigd, teneinde de schavuiten tot een aanbeet te bewegen.



De staarten van die rubberen wondertjes wiebelen en zwijmelen, lichtzinnig en onzedelijk, maar ook losbandig en frivool aan de dropshothaak, waardoor de onbesuisde en dartelende roofvissen zelfs op hoge leeftijd een uitgelaten en stoeis karakter tentoonspreiden.
Zoals sommige oudere getrouwde mannen hun vrouwen op leeftijd aan de kapstok hangen en er vandoor gaan met een jonge blom en zich ineens van een oude bok ontspruiten als een jonge dekhengst, uitgelaten en jolig met een kracht in hun heupen die je gewoonlijk bij jonge ontluikende mannen ziet.

Vaak is de enige kracht die de oudere mannen tonen, de enorme stootkracht uit hun lendenen door hun behoorlijke overgewicht en na drie maanden intensief blussen geeft de brandkraan ook geen water meer en zijn ze uitgeblust en zeker na de vele brandjes die bij hun hete partner waren ontstaan.



Hahaha.
Goed, ik dwaalde even af.

De penetrante geur van de spieringen hangt rondom de Marcraft als een stel kromme komkommers op leeftijd en half verteerd op een vuilnisbelt, maar het leek de schelmen die er al eerder mee hebben kennisgemaakt niet te smaken.
De klappen op de top waren ongekend en de aanbeten waren verrassend hard toen we de shads aanbonden.

Toch was na enige tijd de pret met de shads over en bleken ze de shads weer te negeren.

Arnold en Nick op de Merwede

De shadjes die Marco had aangeschaft waren toch weer een schot in de roos en als vanzelfsprekend beukten de rekels op het zachte materiaal die soms zeer gehavend uit de strijd kwamen.
Dat gaf niks want de voorraad van de ruim ingekochte partij kon een stootje hebben en al kwamen er tien onvoordelig uit de vechtpartijen, dan nog bleef de schade overzichtelijk.

Vandaag kregen we tot onze spijt slechts 6 bengels over de rand van de boot en stelde de Merwede ons weer een keer teleur.
Arnold en Nick kregen 9 snoekbaarzen aan de haken, dus die hebben het beter gedaan dan wij.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator