Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Als de top wordt kromgetrokken ben ik bij een gevecht betrokken 24st
 

    
 
Als de top wordt kromgetrokken ben ik bij een gevecht betrokken 24st


Zonder aas aan de haak, is het slecht vissen vangen, maar helemaal niet dropshotten of verticalen is afschuwelijk als je met je tijd geen raad weet als je vismaten een paar weken (4) afwezig zijn door vakantie of tijdelijk zonder visboot zitten.
Maar die tijd is gelukkig voorbij nu zitten Marco en ik in de auto op weg naar het IJ om een paar fantastische visstekken te bezoeken.



Volgens de laatste berichten wordt er op het IJ redelijk gevangen en dat zullen we vandaag eens even gaan toetsen of dat werkelijk zo is.
De bliekjes van Dennis liggen in de koelbox, te wachten op hun aanvaringen met de eerste de beste snoekbaars die voorbij komt zwemmen.

We zijn scherp, scherp als een scalpel in vaardige handen, want na zo’n lange onthouding lijk je een beetje je behendigheid kwijt te raken en zijn we eigenlijk verrast dat we nog zo bedreven en doorkneed de dropshothengels kunnen hanteren.



Als de handel naar de bodem zakt, verwachten we gewoon elke moment een knal op de top van de hengels en die bleven ook niet lang uit.

De tranen springen in je ogen en je krijgt subiet een brok in je strot als je na zo’n lange tijd weer een beuk voelt en de snoekbaars zich opmaakt tot een partijtje knokken met een heuse roofvisser en visliefhebber.
De adrenaline stroomt ook rijkelijk tot in mijn allerkleinste bloedvaten en tintelend begin ik aan het bloedstollende gevecht met de roekeloze rakker.



In mijn beleving en tijdens de dril leek de schurk groter dan hij uiteindelijk bleek te zijn, maar ook het eerste gevecht met deze schelm leek langer te duren dan voorheen en dat gevoel krijg je automatisch als je het dropshotten wekenlang moet missen.
Toch kwam er een dikke 60er aan mijn kleinste dropshothengel, de “Kan nie slaan” van 120 cm en die stond krommer dan krom, maar bijna achteloos pareerde het hengeltje de beuken van de rakker, die telkens de slip van mijn molentje aansprak.

Met het grootste plezier schepte Marco de knokker en na het onthaken moest er natuurlijk een foto worden gemaakt.



Toen bij mij de 5e snoekbaars in de boot kwam en Marco nog geen stootje had gezien, was de animo om de gevangen vissen bij mij te scheppen op een bijzonder laag pitje komen te staan.
Ik dacht even dat mijn korte hengeltje nog korter gebroken zou worden, maar gelukkig ging de familie snoekbaars ook zijn aas opzoeken, zodat zijn snode plannen in de kiem werden gesmoord.
Hahaha.

Ook Marco kreeg een mooie 60er aan zijn dropshothaak en mocht ik even het schepnet hanteren.



Kees, Gertjan en Arnold waren uitgeweken naar de Waal en probeerden daar hun visjes te vangen, maar de Waal is niet zo scheutig meer met de afgifte van haar onderdanen.
Gelukkig zou dat later op de dag in aantallen verbeteren.

Sommige plekken op Het IJ worden door veel roofvissers totaal uitgeharkt en dan krijg je het idee dat je een beetje voor Jan met de korte lul zit te dropshotten en zeker als je al een kwartier bezig bent en geen aanbeet hebt gehad.
Vandaag waren wij voor ons toedoen vrij laat op Het IJ aanwezig, want pas om 08.00 uur lieten we de eerste aasjes naar de bodem zakken.



Zo op het oog, en ik gebruikte Marco als verrekijker, want ik zie toch weinig in de verte door mijn glaucoom, waren er geen visbootjes op Het IJ aanwezig.
Zal wel aan de vakantieperiode liggen, terwijl er een paar uur later toch wat bootjes van de helling afrolden, maar of het vissers waren kon ik niet zien.

Stelselmatig werden onze toppen van de dropshothengels krom getrokken en kwam er weer een mooie bak in de Marcraft.



Tot het moment dat de stilte periode aanbrak, want dan krijgen de roofvisfamilies een seintje dat ze even twee uur moeten vasten en dan gaat er geen bek meer open.
Dat weet je als routinier op Het IJ.
Dan kan je net zo goed een eitje bakken, een hamburgertje in de koekenpan doen en je hengels en onderlijnen inspecteren, want dan kun je het schuffelen en vang je geen schub meer.

Maar vandaag hebben we het met zijn tweeën niet zo slecht gedaan.



Er kwamen mooie sterke rakkers in de boot op een klein baarsje na en we eindigden met 24 roofvissen in de boot op deze mooie dag.
Kees en consorten kregen op de Waal uiteindelijk 20 vissen in de boot en daarmee was ook hun visdag gered.
Ik hoop dat de volgende vissessie binnenkort plaats vind, want een onthouding van een maand is veeel te lang en daar gaat zoveel verloren vistijd in zitten.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator