Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| De hengel stond ineens gekromd als een splinternieuwe boog 37st
 

    
 
De hengel stond ineens gekromd als een splinternieuwe boog 37st


Eindelijk, na weken van absentie door een vrij zware knieblessure, die bij mij ruim twee maanden in beslag heeft genomen, kunnen Marco, Frido en ik weer aan de slag om het leven zuur te maken van onze geliefde roofvisfamilies.
Helaas wordt alles slechter bij het ouder worden, behalve het vergeten want dat wordt steeds beter.
In de linkerknie waarin een slijmbeursontsteking door afgebrokkelde stukjes botkalk woekerde, is via een kijkoperatie operatief verwijderd, maar zorgde er voor dat ik wekenlang met een enorm gezwollen kromme knie, been en voet rond moest scharrelen, omdat het opgehoopte vocht niet wilde verdwijnen.

Ik was ook blij dat ik na die weken ellende een van de twee krukken niet meer nodig had om te lopen, maar het “nog” af kan met slechts een kruk al gaat dat met moeite.



Marco, Frido en ik hebben een soort haat/liefde verhouding met onze lepe en geslepen creaturen van de natuur, aangezien zij doen en laten wat ze zelf willen.
Misschien worden zij wel aangestuurd door moedertje natuur, om compleet krankzinnig of zwaar gestoord op elke prooi in hun omgeving of op elk aangeboden aasje te beuken en of er ergens een knop wordt omgedraaid, zo gaat er geen bek meer open.

Massaal geven de rovers gehoor aan deze “roep van de natuur” en geen enkele vlegel waagt zich er aan om daar geen gehoor aan te geven, dan soms een infantiele, geestelijk achtergebleven en psychisch gestoord exemplaar.



Bijna elke roofvisser heeft er mee te maken of er mee te maken gehad, dat de struikrovers ineens het sappig aangeboden aas of shadje gewoon negeren, hun vermeende honger compleet wegcijferen en apathisch het lekkers voorbij laten gaan of de ratten er aan gevreten hebben.
Wij zijn en velen met ons er inmiddels aan gewend en zitten in die stille aanbeetloze tijden gewoon een beetje te pielen net boven de bodem om toch nog een verdwaasde rakker met een zeer kaduke of defecte herseninhoud te strikken.

Soms pakken we er een, maar de lengte of gewicht, maar ook de summiere dril geven ons vrij snel uitsluitsel over de rekel die vaak maar twee hersencellen en ook de grootte van een ferme haring bezit.



Goed, je hebt even sport en je vangt een visje, maar daar kan je geen mooi hoofdstuk over schrijven en zeker niet als hij als een halfdode aan je haakje hangt en scheel van ellende de wereld in kijkt.
Maar ineens stond de Killer Whale dropshothengel gekromd als een splinternieuwe boog tot het aller uiterste en leek als een in het nauw gebrachte kat met een hoge rug en pareerde de kopstotende roofvis als een oude rot in het vak met heel veel ervaring.

De stille tijd leek voorbij en de struikrovers waren weer op het oorlogspad om hun buikjes te vullen om een respectabele vetlaag voor de aankomende winter te creëren.



Door de wekenlange onthouding voelde ik mij even een moment als een roofvogel met hoogtevrees, maar kon mij snel herstellen om de vechtende rakker te gaan drillen.
Tijdens de dril kreeg de snoekbaars een kortstondige pharyngitis met tracheotis, die fulminant met bronchiolitis en met pneumonie verliep, waarbij de virale enterovirussen een meningo encefalitis veroorzaakte.
Hij was klaar om geschept te worden.
Hahaha.



Vandaag doen Marco, Frido en ik het Noordzeekanaal aan, waar we overigens al tijden niet op hebben gevist.
In de tijd dat ik helaas geen hengel ter hand kon nemen, dan alleen maar krukken om mij moeizaam voort te bewegen, waren de vangsten van snoekbaarzen bij hem en bij Frido ook al niet om naar huis te schrijven.
Af en toe was er een uitschieter van enkele tientallen gestekelde rakkers, maar over het algemeen vielen de vangsten toch wel tegen.



Of de keuze van het te bevissen water was ongelukkig gekozen of het weer zat op die dag(en) tegen, maar er bleek elke keer toch een legitieme reden aanwezig te zijn waardoor de vangsten niet het gewenste resultaat opleverden.

De intentie om vandaag eens uit ons dak te gaan en zeer scherp te gaan dropshotten, kwam natuurlijk van mijn kant, want geloof mij, als je ruim acht weken gedwongen aan huis bent gebonden en geen hengeltje uit kan leggen dan stijgt het verlangen tot 1000 procent.
Ik sloeg ook in het begin als een razende op elk tikje op de top van de hengel en moest mij gewoon bedwingen om het wat rustiger aan te doen en subtieler op de aanbeten te reageren.



Een logisch gevolg van een totale maar gelukkig een tijdelijke onthouding, want als je eindelijk je daad weer kunt uitoefenen, dan kan dat een pre-ejaculatie in de hand werken.
Maar gelukkig worden stewardessen ook niet zwanger van een automatische piloot.

Ik moet weer even wennen aan de weersomslag, want als je thuis een paar maanden verpest bent door een warm huis, dan is het omschakelen naar een koude winderige werkomgeving van slechts 4-8 graden Celsius in de visboot, een ware opgave.
Goed, ik heb mij er op gekleed, maar toch.



Met de 15 kilo minder aan lichaamsgewicht (dieet) is ook een isolerende vetlaag onder mijn huid verdwenen en heb ik het snel kouder dan voorheen, dus zijn meerdere lagen kleding noodzakelijk om mijn lichaamswarmte wat langer vast te houden voor ik klappertandend de strijd tegen de natuurelementen verlies.

Dik ingepakt probeer ik mijn evenwicht te bewaren op de visstoel en op het stuiteren van de boot op de golven.
Ik heb het gevoel dat ik op het Michelin mannetje van vroeger lijk en mij nauwelijks kan bewegen door de dik beklede armen en benen.



Weer nam ik een aanbeet gewaar, een flauw tikje op de top en zulke aanbeten moet je niet onderschatten, want in het verleden heeft dat al knappe snoekbaarzen in de boot gebracht.
Zachte tikjes betekent niet altijd kleine nieuwsgierige snoekbaars, maar soms het aanzuigen van een jekko van een snoekbaars, waardoor het aasje subtiel en boterzacht in de bek verdwijnt.



Marco pakte de zoveelste shad uit de voorraad emmer.
Voorheen lagen deze shad wijdverspreid rondom hem heen, maar in een opruimwoede heb ik deze losse shads tijdens het gezamenlijk schoonmaken van de boot in een emmer gedeponeerd.

Inmiddels zijn er al vele honderden shads geparkeerd in de vele shaddozen in de boot, want niet alleen nieuw aangeschafte shads, maar ook de vangers van jaren geleden hebben een plaatsje in de Marcraft veroverd.
Af en toe zijn deze oudere versies een gouden greep als de nieuwste shads het af laten weten, want zulke vangers blijken dan toch ineens actueel.



In het eerste begin bevestigde ik een rubber shadje aan mijn dropshothaak, maar ik ben snel overgegaan op de gewone spiering, want Frido kreeg meer aanbeten op zijn Turkse spiering beiden van Dennis Elings.
Soms zie je ook medevissers om je heen meer aanbeten vergaren met het verticalen met een shad aan een loodkop, dan het dropshotten en dan ben je gek en doe je jezelf tekort als je stug door blijft dropshotten met veel minder aanbeten.

Soms liggen de rovers vlak tegen de bodem aan en zijn geneigd om een scharrelende shad net boven de bodem eerder te pakken dan een die via de dropshotmethode 20 tot 30 cm boven hun kop voorbij komt dwarrelen.



Je kunt dan twee dingen doen, of overschakelen naar het verticalen of het loodje van je dropshotmontage net onder je dropshothaak plaatsen.
Soms levert dat ineens meerdere aanbeten op, dus die ommezwaai kun je best overwegen.

Het bleef vandaag een beetje mistig, maar gelukkig kon je ver genoeg kijken om niet van het water gestuurd te worden.
Er lag genoeg vis en roofvis op en net boven de bodem, maar de bijtmomenten waren soms kort en onverwachts, zodat we een paar keer meemaakten dat we met zijn tweeën en zelfs met zijn drieën op hetzelfde moment een aanbeet kregen.



Frido wist een zeebaars(je) te haken, gewone baarzen en een aantal snoekbaarzen en alleen nog een snoek hoefde te vangen om bijna alle stekelridders van het Noordzeekanaal in de boot te krijgen.
Marco en ik kregen een flinke snoekbaars aan de haak, maar Marco verloor hem door lijnbreuk op de knoop en mijn hengel stond zo krom en was haast geen beweging meer in te krijgen, tot het moment dat de haak losschoot.
Jammer.



Vandaag mochten we 37 snoekbaarzen in de Marcraft brengen en dat aantal mag redelijk genoemd worden, maar het genot om weer even een dropshothengel in de hand te houden en ook nog een aantal snoekbaarzen te mogen landen, is onbetaalbaar.

En wat zou je zeggen van de gezellige kwalitatief hoogstaande vistijd met een tweetal vismaten die je al maanden gemist hebt, dat is toch ook goud waard.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator