Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Smakelijke rubberen hapjes als culinaire cadeautjes. 25st
 

    
 
Smakelijke rubberen hapjes als culinaire cadeautjes. 25st


Ik twijfelde van de week even of ik deze dag wel mee zou gaan om te dropshotten, omdat ik nu weer een soort tenniselleboog heb opgelopen door het hanteren van slechts een kruk.
Mijn knie was zover genezen, dat ik dacht dat ik het afkon met een in plaats van twee krukken en daarmee heb ik mijn rechterarm zo intensief moeten gebruiken om te steunen, dat ik mijn elleboog heb geforceerd.
Als gevolg : Ontsteking in enkele pezen aan het ellebooggewricht.

Jaren geleden had ik al tegen mijn vader gezegd dat hij beter een jaartje langer had kunnen wachten voor hij mij op de wereld mocht zetten, omdat mijn geboortejaar 1948 in de loop van jaren een zeer slecht bouwjaar is gebleken.
Maar ja, wat kun je er tegen doen en we nemen het maar op de koop toe en rotzooien gewoon verder.



Voor alle zekerheid neem ik mijn twee lichtste Killer Whale dropshothengels mee, deels om het geringe gewicht, want deze hengels zijn vandaag voor mij misschien wel beter hanteerbaar en omdat ze ook een beste vette bak van een snoekbaars kunnen pareren.
Om voor het allerergste voorbereid te zijn heb ik ook een aantal pijnstillers meegenomen, die ik in kan zetten als de pijn in mijn elleboog te erg wordt om een vis te drillen.

Links dropshotten gaat een beetje moeilijk, want bij een aanbeet moet je toch de hengel overpakken om de slinger van de molen of reel te bedienen, aangezien ik slechts linksdraaiende reels en molens bezit.



Marco en Frido zijn ook weer van de partij en we trotseren de koude, straks de regen en hagelbuien, omdat we ons helemaal niets aantrekken van het ruige weer als we gaan vissen op onze beminde roofvissoort.
Alleen harde of zware windstoten houden ons van het water af, want we zijn natuurlijk niet levensmoe en we hebben al helemaal geen deathwish.

Voor de donkere uurtjes vissen heb ik van een goede vriend, maar ook een fijne vismaat (Richard) een mooie vispet uit Amerika cadeau gekregen, waar vier ledlampjes in de klep verwerkt zijn, die een enorme lichtopbrengst te weeg brengen maar ook zo in de klep zijn gemonteerd, dat ze precies op je handen schijnen als je ergens mee bezig bent.
Reuze makkelijk en handig als je een vis moet onthaken, een aasje in het donker aan je haak moet rijgen of iets uit je viskoffer nodig hebt.



Je pet schuift niet meer naar voren door het zware gewicht van een hoofdlamp en je mist die vervelende batterijhouder in je nek, want de twee knoopcel batterijen zitten netjes in een houdertje in de rand van de pet verwerkt.
Mooi cadeau en daar ben ik heel erg blij mee.

Het was nog maar de vraag waar we vandaag naar toe zouden rijden om te gaan dropshotten, maar de keuze was snel bepaald omdat de windsnelheid geen spelbreker zou zijn om op de grotere plassen te gaan vissen.
Het werd dus het Gooimeer.



Je kunt er lang of kort over praten, maar de roofvissen lagen te diep om ze echt fatsoenlijk te vangen, door het drukverschil wat er na het haken en ophalen optreedt.
Bolle ogen en soms de airbag uit de bek is geen prettig gezicht als je de rover wilt onthaken na een dril.

De schurken lagen duidelijk dieper dan de 12 metergrens en dan is het vissen er op eigenlijk onverantwoord, terwijl er zeker 15 visboten op het Gooimeer aanwezig waren die vermoedelijk ook met dit fenomeen te maken kregen, als ze niet op de pelagic manier aan het vissen waren.
Na 25 baarzen en snoekbaarzen hielden we het in het begin van de middag voor gezien en taaiden we af.






 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator