Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Het was bar en boos op het Noordzeekanaal 16 stuks
 

    
 
Het was bar en boos op het Noordzeekanaal 16 stuks


Met slechts drie en een half uur vissen met de vangst van 16 vissen hebben we het kunnen volhouden en toen kregen we te maken met fikse sneeuwbuien op het Noordzeekanaal.
De bevroren spiering van Dennis bleef bevroren door het koude weer en soms moeilijk aan de dropshothaak te krijgen, maar als er rovers in de buurt waren dan werden ze met geweld in de bek genomen.



Af en toe een Pools shadje tussendoor als de spiering te snel van de haak was verdwenen door ongemene felle aanvallen en waarvan de buik was leeg gevreten, om toch nog een rakker aan de haak te krijgen.
Een tikje op de top en de spiering was al van de haak voor je aan kon slaan of je kreeg slechts het kopje van de spiering terug.

Ze leken even uitgehongerd als er een lekkernijtje in zicht kwam, maar de aanbeten waren af en toe wat voorzichtiger aan het worden.



Af en toe een rubber shadje bleek dan de oplossing, want die bleef redelijk aan de dropshothaak zitten als die een agressieve aanval moest weerstaan.
De eerste vis die ik aan de haak kreeg was een stoere zeebaars met buitengewone krachten, aangezien hij met grote snelheid van links naar rechts zwom en steeds trachtte de bodem te bereiken.

De top van mijn Killer Whale hengel boog vele malen naar zijn uiterste kunnen en dan lijkt een zeebaars van 45 cm een monster aan de haak.
Een fantastische sportvis die je regelmatig op het NZK kunt vangen, want vandaag kregen we er zelfs twee van een cm of vijfenveertig aan de haak.



Ook de drie gevangen botten vandaag zagen een lekker hapje in de spieringen en het voelt raar aan als je die zit te drillen, omdat je eerst denkt een baars aan de haak te hebben.
De wind werd steeds kouder en nam langzaam maar zeker in kracht toe, vergezeld door natte sneeuwbuien.

Het was nog uit te houden alhoewel ik het toch steeds kouder kreeg en handschoenen aan moest trekken om een beetje grip in mijn dooie vingers te krijgen.
Marco kreeg zijn vingers haast niet meer in zijn handschoenen door zijn vochtige handen en eigenlijk door te kleine gekochte maat handschoenen en blies constant met zijn warme adem tegen de langzaam vastvriezende vingerkootjes om de boot te kunnen blijven sturen.



De omgeving werd steeds grijzer om ons heen en in de verte kon je nauwelijks nog iets onderscheiden door de vallende sneeuwbuien.
De optelsom was eigenlijk snel gemaakt, de toenemende koude omgeving, de aanzwellende koude wind, de natte sneeuwbuien die straks ook voor narigheid op de wegen kunnen veroorzaken, gaven de doorslag.

We begonnen rond een uur of half negen ’s morgens en we stopten om twaalf uur in de middag en dan zijn de vangsten van 16 vissen redelijk te noemen.
Waarschijnlijk hadden een veelvoud meer kunnen vangen als we waren blijven vissen, maar we wilden ook veilig thuiskomen met de toenemende sneeuwpartij.



Het waren geen supervangsten, want de maten van de snoekbaarzen waren niet om naar huis te schrijven, maar we vingen vis en daar kwamen we uiteindelijk voor.
Marco, Frido en ik waren echt de enige vissers op het water want er was geen enkele andere boot of een lege trailer bij de trailerhelling te bekennen.

Misschien zaten de roofvissers wel op het IJ en elders op de grote rivieren of ze zaten gewoon thuis voor de kachel.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator