Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Zwaar geschut als wapens tegen roekeloze rakkers. 34 stuks
 

    
 
Zwaar geschut als wapens tegen roekeloze rakkers. 34 stuks


De elektrische wekker zong toch nog plotseling zijn ochtendliedje en mijn linkerhand stopte het deuntje door de knop van de wekker uit te schakelen.
Eigenlijk was ik al een dik uur wakker, maar ik doezelde telkens weer in een sluimerslaap en keek af en toe wakker geschrokken door mijn wimpers naar de verlichte wijzerplaat van de wekker of het al tijd was om op te staan.



Mijn dropshothengels had ik al ’s avonds in mijn auto gelegd anders moet ik in de vroege ochtenduren teveel meeslepen naar het parkeerterrein waar mijn auto staat, aangezien ik mijn Ford Transit, die helemaal vol lag met hengelspullen, heb ingeruild voor een kleine handzame auto met automaat en op benzine.
Ik reed er de laatste jaren te weinig mee (3000 km per jaar) en moest teveel schakelen en ontkoppelen met mijn slechte knie en met mijn tenniselleboog (30 jaar geleden voor het laatst getennist) en dan is een grote diesel met een grijs kenteken een beetje te duur om te onderhouden.

Alleen de wegenbelasting van de Ford was al 135.- euro in de maand tegen nu 21.- euro voor de vervangende gekochte auto en de verzekering scheelde ook een paar honderd euro goedkoper per jaar.



Alleen is het even woekeren en afpassen met de kleine kofferbakruimte van de aangeschafte auto en die is echt niet al te groot.
Dus de grote blauwe Ford Transit met het okergele logo “www.kneitebijters.nl“ is verleden tijd en die zal je niet meer met dat logo rond zien rijden.

Vandaag gaan Marco, Boy Kruiswijk, Frido en ik eens naar de Waal.
Pasgeleden ben ik met Marco en Frido op een doordeweekse dag naar het Noordzeekanaal geweest en mochten daar vele tientallen (95 st) roofvissen haken en daar zaten 85 baarzen en slechts 10 snoekbaarzen bij, nu proberen we het maar weer eens op de Waal.





In de tussentijd zijn Marco, Boy en ik op een woensdag nog naar de Lek gereden voor een vissessie, maar daar was geen enkele ruk waar te nemen door het zeer troebele water en de harde wind.
We zijn rond 10.30 uur maar terug gereden naar Het IJ, waar we ook geen enkele aanbeet mochten krijgen.

Dan ben je snel uitgevist en zijn we met de staart tussen de benen afgedropen.
Geen foto’s en ook geen verhaal.
Het weer is vandaag beter dan afgelopen woensdag met een stuk minder wind (2 Beaufort) en het is tussen de 0 – 5 graden met een zonnetje later op de dag.

We dropshotten vandaag met shadjes en soms een spiering omdat je op de Waal beter met shadjes kan scoren en je af en toe met spiering een aanbeet krijgt van een baars.



Onze shads doken naar de diepte en een tik op de top van mijn dropshothengel gaf een seintje dat de bodem was bereikt.
Direct daarna was weer een felle tik op de top van de dropshothengel van Marco merkbaar en ditmaal werd de eerste felle rakker door Marco gehaakt en probeerde uit alle kracht te ontsnappen.
Dat was snel, misschien landde de shad vlak voor zijn vreetmolen en hoefde hij alleen maar zijn bek open te doen.

Vandaag zitten we dus met vier man sterk in de Marcraft en dat kan de visboot makkelijk hebben.
Tot onze tanden toe bewapend met snelle rapieren , vlijmscherpe haken en loden kogels, want we zijn op zoek naar woestelingen, knokkers en snoodaards, geweldenaren en tandenbakken.



We zoeken het genadeloze schorremorrie op, het tuig onder het geboefte en het rapaille onder het gespuis, want we zijn vandaag zwaar gemotiveerd om een potje te vechten met deze barbaarse en wrede naturen, de snoekbaars genaamd.
Hun reputatie is berucht en beducht, geroemd en benoemd aangezien zij meedogenloos en hardvochtig jacht maken op klein speldaas en zwakke witvisjes.

Maar onze reputatie heeft ons ook voorbij gesneld of ingehaald en wij zijn van mening een gelijke en waardige tegenstander te zijn, dus de schelmen zijn gewaarschuwd.





Alleen al bij het zien van onze shads, die frivool en lichtzinnig, wuft en dartelend aangeboden worden, maar ook de halfbevroren aasvisjes van Dennis, die opgewekt en mondain, speels en jolig aan de dropshothaken zijn gemonteerd, geven al een impuls om alle schroom of gevaar opzij te zetten en toe te happen.

Dat zal ze leren om eens minder achterbaks of huichelachtig te zijn en de aasvisjes eens met een open vizier te benaderen en niet vanuit een hindernis, zodat ze een kans krijgen om te vluchten.
En zijn ze door ons gehaakt dan merken ze dat onmiddellijk aan hun darmen, aangezien zij soms door de plotselinge angst van het gehaakt zijn, direct de poeperitus Niagarawatervallis krijgen en je ze na de vangst van je af moet houden om geen spetterpoep op je kleding te krijgen.





Verderop flipperde een roofvisser in een bellyboot rond en stiekem hadden we daar toch een beetje bewondering voor.
Toen we er vlak in de buurt aan het dropshotten waren, vroegen we aan hem of hij geen koude voeten had gekregen, waarop hij dat met een grijns bevestigde.

Boy, die op de stoel op de punt van de Marcraft zat, bleek vandaag de meeste aanbeten te krijgen en waarmee hij het risico liep om uit de boot gesodemieterd te worden.
Hahaha.





De kleur van het water viel overigens ook wel mee, ondanks de nog hoge waterstand.
Fel gekleurde shads in groen en geel werden soms snel aangevallen terwijl de natuurlijke kleur van de aanwezige witvisjes ook hun voorkeur hadden.

Zelf kreeg ik ook aanbeten op een lichtbruine ribbelworm van Keitech, als deze maar genoeg onder water op een natuurlijk manier bewoog.



Toen we vanochtend bij helling waren aangekomen, bleek het hoge water nog niet geheel te zijn afgevoerd.
De trailerhelling was geheel onder water verdwenen en alleen de stalen paal in het water gaf een aanwijzing dat de trailerhelling daar ongeveer moest bevinden.

Lieslaarzen waren nu eigenlijk dringend nodig om met droge voeten in de boot te komen, maar die hadden we niet, dan twee van ons alleen gewone laarzen en de andere twee niet.
Omdat er voor de helling een verborgen kuil in de aanrijroute van de helling ligt en gegarandeerd natte voeten oplevert, zijn we een tiental meters opgeschoven om daar te gaan traileren.





Dat bleek eenvoudiger dan we dachten en op deze manier konden we de Marcraft te water laten en met droge voeten instappen.
Vandaag mochten we 34 snoekbaarzen, waaronder een baars aan boord hijsen en met dat aantal waren we best wel blij, aangezien het er ’s morgens slecht uitzag of we wel een tiental rovers zouden haken.

Toen de zon begon te schijnen namen gelukkig de aanbeten toe, maar kregen we ook met veel missers te maken.
Vele snoekbaarzen waren net in de bovenlip gehaakt, door het zeer voorzichtig proeven terwijl er af en toe een felle rakker op het aangeboden aas beukte en het diep inslikte.



 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator