Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Onze spieringen waren los maar de snoekbaarzen lagen vast 10 st
 

    
 
Onze spieringen waren los maar de snoekbaarzen lagen vast 10 st


Hollands Diep, een machtig groot viswater en dit water herbergt enorme bewegende bodemschatten, maar waar je helaas mondjesmaat kennis mee mag maken.
En dan heb ik het niet alleen over flinke afmetingen van witvissen, maar over grote baarzen of massieve snoeken en vooral over kanjers van snoekbaarzen die enorme afmetingen kunnen krijgen.



Af en toe wordt er zo’n kanjer gevangen, soms gewoon aan een groot stuk rubber en soms via een dood visje aan een Fireball op half water.
Vaak aan je bij- of doodaashengel, die je de hele dag mee laat slepen tijdens het vertikalen of dropshotten en af en toe pakt een joekel van een snoekbaars, in een dolle bui, je voorbijgaande shadje aan je dropshothengel.

Het is ook niet vanzelfsprekend dat je met deze uitstekende condities een flinke jetser zal vangen, want de roofvis moet wel los zijn en ze moeten er wel liggen in de route die je met je visboot vaart.



Je wilt ook eigenlijk niet weten hoeveel rovers je passeert tijdens het slepen, vertikalen of dropshotten, want niet alle vissymbolen zie je op de beeldschermen van de fishfinders duidelijk weergegeven.

Vaker dan gewenst liggen er roofvissen op de loer, die net buiten het bereik van de fishfinders liggen en die mis je dan op een grandioze manier, terwijl jij denkt dat de bodem zo kaal is als een maanlandschap en een reden is om te verkassen.
Soms kun je de roofvissen sneller of beter lokaliseren als je een paar rondjes met de boot gaat varen op vermeende visplekken om er achter te komen waar ze zich ongeveer bevinden.



Vandaag liggen we met twee boten op het Hollands Diep, ik zit bij Nick in zijn visboot, terwijl Kees, Kees en Gertjan in de boot van Kees aanwezig zijn.
Gisteravond heb ik de grotere spieringen van Dennis uit de vriezer gehaald en in de koelkast gelegd, want anders zijn ze nog te stijf bevroren en moeilijk en zonder schade van elkaar te krijgen om ze aan de Fireball te bevestigen.

Natuurlijk heb ik een stinger aan het onderste oogje van de Fireball gemaakt en de dreg van de stinger in de zijkant van de spiering gestoken.



Eventuele staartbijters zijn dan tenminste ook de pineut, want alleen op de vrij korte neushaak van de Fireball kan je niet vertrouwen, omdat de snoekbaars de gehele spiering in de bek moet nemen om zichzelf aan de haak van de Fireball te haken.
Nee, dan kun je beter het zekere voor het onzekere nemen en is een stinger een uitkomst voor voorzichtige staartbijters.

Ditmaal veranker ik wel de bijhengel aan de hengelsteun op de boot, door middel van klittenband en een eindje gekrulde telefoondraad, want de vorige keer (2015) schoot de bijhengel na een formidabele aanbeet uit de steun en pardoes in het Hollands Diep en dan moet je even diep ademhalen.



Vandaag was het even zoeken naar de familie snoekbaars, want ze lagen best wel verspreid in het enorme water.
Zie je op het beeldscherm een rover liggen, dan weet je van te voren al dat je een aanbeet kan verwachten en die gedachte werd ook meestal beloond met een loeiharde aanbeet of een plots gewichtsloze top.

Een aantal keren kreeg ik met deze “rare” aanbeten te maken, want dan werd het aas van onderen door de rover in de bek genomen met een gewichtsloze top als gevolg door het ontbreken van het loodgewicht.



Dat gebeurde vaak bij het laten neerzakken van het aas naar de bodem, waarbij het lijkt of het aasje gewond of in doodsstrijd naar de bodem zakt.
Vaker dan gewoon pak je maar net wat visvlees in de bek van de snoekbaars en verspeel je de rakker tijdens de strijd omdat de haak zijn grip verliest en je de snoekbaars verspeeld.

Op het moment dat je aanslaat en je dropshothengel gewoon krom blijft staan en geen decimeter omhoog wilt komen, dan weet je dat er een kneiter het aas genomen heeft en dan valt het een stuk zwaarder als je deze superjetser dan verspeeld.



Het was vandaag een uitstekende dag om te gaan vissen op het Hollands Diep, met een heerlijk zonnetje en weinig wind.
Later op de dag trok de wind iets aan, maar door een andere kant van het water te kiezen konden we rustig verder vissen, zonder dat je uit je laatste verschoning werd geblazen.

Nick en ik vingen deze dag “ slechts” 10 roofvissen en dat aantal had het dubbele kunnen zijn als we de loslaters ook binnen hadden kunnen hijsen.



De heren Kees, Kees en Gertjan wisten 5 roofvissen in de boot te krijgen, waaronder een dikke 50er van een snoekbaars.
We zagen toch nog op deze vrijdag een flink aantal visboten op het water en zo te zien waren zij ook op zoek naar scholen witvis, waar de snoekbaarzen plegen op te houden, want langer dan een half uur bleven zij niet op hun plek.

Eigenlijk is dit water een prachtig stukje visparadijs, waar menigeen zijn visje kan vangen.
Niet altijd kun je het water op als de wind het onmogelijk maakt om te gaan vissen en er gevaar ontstaat voor eigen leven.



 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator