Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Weer een koud visverhaal over de Waal. 21 stuks
 

    
 
Weer een koud visverhaal over de Waal. 21 stuks


Sommige roofvissers blijven tandenknarsend thuis omdat de vorst hun favoriete hobby onmogelijk maakt om te vissen op de snoekbaars.
Regent het niet, dan waai je uit je boot of het troebele hoge water laat het vissen niet toe of je ballen vriezen er af.
Het is altijd wat.
Maar gelukkig zijn er genoeg stoere mannen die de koude trotseren en goedgemutst de visboot instappen en plaats nemen op hun in en inkoude visstoelen.



Bij het plaats nemen voel je na enkele ogenblikken de intens koude zitting van je visstoel de warmte van je onderlichaam overnemen en binnen de kortste keren krimpt je scrotum en je hummeltje tot geboorte proporties.

Zeer onhandig als na een paar uur de handel op moet zoeken, als je blaas over lijkt te lopen, aangezien je tussen de gekrompen vellen en lellen en met ijskoude vingers je plasventiel op moet zoeken.
Eigenlijk moest je al veel eerder je blaas ledigen, maar dat heb je tot het laatste ogenblik uitgesteld omdat zelfs een volle blaas nog enige lichaamswarmte vasthoudt in barre winteromstandigheden.



Met een zucht van verlichting heb je eindelijk je onderdeel(tje) gevonden en kan je het warme vloeibare goud in een meegenomen plasfles laten stromen.
Bij een straffe ijskoude wind is het raadzaam je daarvan af te wenden omdat je het risico loopt om misschien wel een blaasontsteking op te lopen of naast de plasfles te zeiken en daarmee de boot of je kleding te bevuilen.

Draai het liefst je uitstaande hoofdlijn van je hengel in, want niets is hinderlijker dan een aanbeet van een snoekbaars tijdens het lozen van je overvolle blaas.
Veel mannen kunnen hun plas niet direct stoppen als daar noodzaak toe is en zeiken de boel of hun kleding onder als ze hun hengel proberen te redden voordat die na een aanbeet in de diepte van het water verdwijnt.



Wacht ook even met plassen als er geen enkele vrachtboot in de buurt is.
Zo’n vrachtschip in de verte vaart sneller dan je denkt en als je kennis maakt met de hekgolven, als je staande je plas doet met een miezerig straaltje, dan kunnen sommigen niet snel hun evenwicht blijven behouden, met alle zeiknatte gevolgen van dien.
Hahaha.

Vandaag zitten Marco en ik in de boot en er is besloten om naar de Waal te rijden en te trachten om daar een paar mooie roofvissen aan de haak te slaan.



Vannacht was het een paar graden onder nul en het kwik zou vandaag niet verder oplopen dan slechts 6 graden met een heerlijk zonnetje.
De wind is redelijk, maar steenkoud zodat het fysiek kouder lijkt dan de aangegeven temperatuur.
Om de lichamelijk kou wat uit te stellen heb ik vele lagen kleding aangetrokken, maar naarmate de uren verstrijken koel je uiteindelijk toch langzaam maar zeker af.

Als je denkt de innerlijke kou wat uit te stellen door een paar stevige neuten te nuttigen, dan kom je bedrogen uit aangezien alcohol je poriën verwijden en je sneller je lichaamswarmte afvoert dan gewenst.
Dan maar in de aankomende winters stoelverwarming en een straalkacheltje in de volgende visboot aanbrengen en dropshothengels met handgreepverwarming.



In het begin van de vissessie bleken de snoekbaarzen niet thuis en het duurde ook te lang voor de eerste rakker voorzichtig het aas wilde nemen.
De spiering aan mijn bijhengel werd al helemaal niet bekeken en na een tijdje heb ik die maar weer uit de steun gehaald omdat het bodemverloop van dat gedeelte van de Waal zeer veranderend van structuur is en ik teveel met het bijstellen van de diepte bezig was.

De aanbeten kwamen ineens op gang en wat voor een aanbeten.
Keiharde beuken op de toppen of een miezerig tikje tegen het aas, waardoor je eigenlijk niet precies wist of het nu een aanbeet was of niet.



Ze zaten er wel, echte mooie stoere struikrovers die eenmaal gehaakt een ware doodsstrijd leverden om los te komen en dat lukte ook sommigen.
Prachtige maatse vissen waren ons deel en zo sterk als een beer en soms ontlokte dat ons een kreet van verbazing tijdens het drillen.

In de verte zagen we meerdere visbootjes en een paar mannen in bellyboten die ook hun visje trachtten te vangen en ook zij zaten af en toe met een kromme hengel in de boten.



Toen de aanbeten ineens wegbleven en dat schijnt ineens collectief onder water afgesproken te zijn, moesten we de shaddozen even aanspreken om de schavuiten opnieuw te verleiden tot aanbeten.
Na een paar mislukte pogingen met een aantal shads, bevestigde ik een vergeten shadje van jaren geleden aan mijn dropshothaak.

De uitverkochte ITT shad, de Sander Trap, kleur Magic Brown van Rozemeijer en die nooit meer in de handel gebracht zal worden, omdat die shads niet meer gemaakt worden.
Een supershad waar ik al honderden mooie snoekbaarzen mee gevangen heb en daar heb ik nog een aantal van in voorraad.



Marco keek naar mij en naar de shad en ik liet de handel naar de bodem zakken om eindelijk een aanbeet te krijgen.
Na ongeveer vijftien meter langzaam varen krijg ik een ongekende en geweldige strakke beuk op de top van mijn dropshothengel, terwijl ik dat ook eigenlijk stiekem verwachtte, maar toch.

De hengel stond ineens krom en ik wist al gelijk dat dit weer een mooie kneiter was die het ITT shadje niet kon weerstaan.



Tja, die rekel moest natuurlijk ook even geschept worden door Marco.
En denk nou niet dat het de enige snoekbaars in de Waal was die shad aantrekkelijk vond, want na een tijdje ronddobberen kreeg ik weer een hengst op de top en ik schoot gelijk weer in euforie door het geweld wat er onder water afspeelde.

Ook de volgende deugniet had de shad opgemerkt en toegehapt voor de volgende woesteling het kon doen.
Kreeg Marco ’s morgens wat meerdere aanbeten en ik wat minder, vanmiddag was ik degene die de aanbeten mocht verwerken.



Vandaag kregen we 21 snoekbaarzen en een baars in de boot en ook kregen we met een aantal missers te maken of dat ze van de haak afschoten.
Marco kreeg een flinke aanbeet, waarbij hij zijn dropshotonderlijn verspeelde door de aanval van een snoek.
Bij de trailerhelling aangekomen spraken we een stel mannen die vandaag 26 roofvissen in hun boot konden krijgen en ook zij kregen met loeiharde en zeer zachte aanbeten te maken, dus was het overal in de Waal hetzelfde patroon.

Het blijft een verrassend water om in te vissen en de Waal zullen we vast en zeker nog een paar keer aandoen voor het gesloten seizoen begint.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator