Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Vangdrang, besmettelijk of een ziekelijke genegenheid om te vangen 19st
 

    
 
Vangdrang, besmettelijk of een ziekelijke genegenheid om te vangen 19st


Het begint ’s morgens al, net als je je bed uitstapt, want je hebt ineens haast om naar je visboot te rijden, de boot snel aan te koppelen aan je auto om als de wiedeweerga te rijden naar je favoriete stek op het water.
Eigenlijk moet je nodig uit de broek, maar je denkt dat uit te kunnen stellen totdat je aan het eind van de middag weer van je vissessie terug bent.

Je moet je beheersen om op de openbare weg niet sneller dan de toegestane snelheid te rijden en je zwijgt tegen je meerijdende vismaten omdat die dezelfde verschijnselen vertonen.



Vangdrang, een onbeheersbare drang om vis te vangen.
Of je kon al een tijdje niet vissen door ziekte of bepaalde omstandigheden, maar nu je wel in de gelegenheid bent om te gaan, heb je ineens haast en maak je tempo om de kiel van je boot water te laten proeven.

Alles in de boot ligt al klaar, de hengels al opgetuigd, het schepnet in de starthouding en de aasvisjes liggen strak bevroren en met levenloze oogjes je aan te kijken voor je ze een voor een aan de dropshothaken rijgt.
De rit met de boot naar de stek der stekken wordt door de golven doorgeploegd en eindelijk zakken het aas, shads en de dropshotonderlijnen met het lood naar de bodem van je geliefkoosde water.



Verwachtingsvol kleven je ogen aan de top van je hengel en elk moment verwacht je een beuk van een onbesuisde snoekbaars, eentje met een grote honger.
Je voelt geen kou, ook niet het lauwwarme zonnetje op je huid en eigenlijk voel je helemaal niks van je lichamelijk gesteldheid en van je omgeving, want je bent uiterst geconcentreerd bezig met je hobby.

Wel zijn alle spieren van je hand en vingers en je pols van je rechterarm in een opperste spanning gebracht, omdat je geen aanbeet wilt missen en snel kan reageren op elke tik of gerommel aan je aasje.



Zwaar overdreven sla je aan op een flauwe tik op de top en je slaat een gat in de lucht zonder maar ook enig tegengewicht van een vis te voelen.
Bodem?, kleine roofvis?, je weet het niet en na controle van je aasje gaat de boel weer naar de bodem voor een eventuele volgende aanbeet.

Pas na een ruim half uur komt eindelijk de eerste rover in de boot en nu pas voel je de spanning langzaam maar zeker uit je lijf wegebben en kom je geestelijk een beetje tot rust want de nul is uit de boot.



Ook je vismaten lijken zich een beetje te ontspannen en hun grote verwilderde ogen met wijde pupillen maken plaats voor een rustiger en relaxte aanblik.
Pas na de vangst van vijf snoekbaarzen wordt de thermoskan met koffie aangesproken, want daar was eerder ondanks de droge mond niet aan gedacht.

Hèhè, de spanning is uit de lijven en uit de lucht, want gelukkig blijken de gehaakte snoekbaarzen een gunstige uitwerking op jou en je vismaten te hebben en kunnen weer op een normale manier de vissport beoefenen.



Vandaag zit ik bij Marco, Corwin en Frido in de boot en we varen op de Waal naar potentiele stekken waar grove snoekbaarzen zich opwachten om met ons de strijd aan te binden.
Ze liggen daar gevechtsklaar en alert op elke beweging van een visje die zich normaal niet anders hoort te gedragen dan een gezond exemplaar.

Met een uiterste precisie worden de zieke of die visjes met een ander afwijkend gedrag geselecteerd en met een snel schot benaderd om vermalen te worden door krachtige gebitten.



Zo is hun natuur, meedogenloos en barbaars, gewetenloos en nietsontziend worden de zwakkere exemplaren gedecimeerd en opgeruimd.
Met die creaturen van de natuur krijgen wij te maken en daar zijn wij als sportvisser erg blij mee dat we die primitieve rakkers even op hun plaats mogen zetten.

Natuurlijk hanteren we catch & release, want we willen een volgende keer weer de strijd met ze aangaan en misschien zijn ze dan iets groter en zwaarder geworden, als ze niet door het beroeps zijn weggevangen.



Het is behoorlijk koud als we naar een plek toe varen.
Vannacht was het min 2 graden en vandaag zou het zonnetje de buitentemperatuur kunnen laten oplopen tot een graad of 10.

De ijskoude wind in de ochtenduren komt uit het zuidoosten, kracht 3 tot 4 en dat is te doen op de Waal want een aantrekkende wind hoger dan 5 Beaufort wordt de visboot een speelbal van de te hoge golven en onaantrekkelijk en zelfs gevaarlijk om nog langer door te vissen.



Eigenlijk moet je op elke grote rivier of op groot water een drijfpak of een reddingsvest aantrekken, want gebeurt er iets onverwachts dat je in het water terecht komt, dan is de ellende niet te overzien en kan je binnen de kortste keren in een levensbedreigende situatie terecht komen.
Met een drijfpak of een reddingsvest heb je tenminste nog een kleine kans om het heelhuids en levend vanaf te brengen.

We hebben al een paar mooie sterke snoekbaarzen in de boot mogen verwelkomen, maar we willen meer dan dat en zijn op zoek naar groter “wild”.



Ze liggen er, daar zijn we alle drie van overtuigd, maar waar hangen die flinke yesbaby’s uit.
Het is weer zoeken geblazen naar betere stekken, want de drang om “groot” te vangen blijft in de verte knagen.

Niet dat we zo fanatiek zijn dat we de grootste snoekbaars van het water willen vangen, maar eentje tegen de meter mag best en als we die aan de haak krijgen dan schieten we gelijk het opslagmedium van ons fototoestel vol.



Maar de echt grote rakkers kregen we vandaag niet aan de haak, terwijl we eigenlijk helemaal niet mogen klagen over de formaten (50ers en 60ers) van de gevangen snoekbaarzen.
Soms kregen we met echte beuken te maken, maar af en toe waren het tikjes van niks die ook mooie vissen opleverden.

Wij hadden net nummer 19 gevangen, toen laat in de middag een passerend visbootje met twee mannen aan ons vroegen of wij wat gevangen hadden.
En toen ze dat aantal hoorden waren ze erg verbaasd aangezien zij nog niets hadden gehaakt.
Nog geen 3 minuten later kregen zij ook een aanbeet op een van de plekken waar wij ze ook mochten haken en mochten zij eindelijk de eerste snoekbaars van de dag aan de haak krijgen.



Dat de snoekbaars gelijk de hersens werd ingeslagen, met de bedoeling dat deze thuis in de pan zou eindigen, vonden we wat minder leuk, maar ja, je mag vis meenemen dus bijt je maar op je tong en houd je je kaken op elkaar.

Het bleef vandaag bij de 19 snoekbaarzen want het laatste uurtje kregen we geen enkele aanbeet meer en besloten we maar om naar de helling te varen.
De mannen die daar net een boot hadden getrailerd wisten ons te vertellen dat zij 9 snoekbaarzen hadden gevangen.



 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator