Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| De laatste loodjes 25 stuks
 

    
 
De laatste loodjes 25 stuks


Vandaag is het de laatste dag om te kunnen vissen op roofvis en moeten we twee maanden wettelijk verplicht stoppen met deze discipline, terwijl het beroeps gewoon door mag blijven vissen en de paaigronden mogen leegtrekken.

Eigenlijk is het te gek om over te praten en steeds weer en met elk gesloten visseizoen voor bepaalde vissoorten, groeit de weerstand tegen deze zinloze maatregel tegen de honderdduizenden sportvissers die twee maanden hun hobby niet uit mogen oefenen.
En let wel…….we hebben het over een betaalde hobby (Vispas(sen)) en niet over het massaal leegvissen, pardon, leegroven van visgronden en paaiplekken van roofvissen uit puur winstbejag.



Je kunt niet ongebreideld roofvissen, maar ook witvissen, blijven onttrekken aan de rivieren en dat dit een keer ophoudt, en de tekenen zijn allang zichtbaar geworden, is een logisch gevolg.
Al jarenlang klagen de sportvissers dat hun geliefde sportvis, de snoekbaars, steeds minder voorkomt in de grote plassen en rivieren en het vangen er van steeds moeilijker is.

Over het algemeen zijn de snoekbaarzen die nu over het algemeen door de sportvissers gevangen worden van een kleiner formaat, waarschijnlijk door de maaswijdte van het beroeps, die roofvissen van een bepaalde jaargang doorlaten en grotere, lees oudere vissen, maar ook vissen met kuit en hom, die in deze val zwemmen niet meer kunnen ontsnappen en onttrokken worden om verder te paaien om voor nakomelingen te zorgen.



Welke belangen zijn hiermee dan eigenlijk gediend, die van het beroeps of het voortbestaan van bepaalde vissoorten, want het leegroven van de vele paaigronden kan niet aan de gang blijven zonder verregaande consequenties.

Vandaag zijn Marco en ik, maar ook Frido en Corwin op de laatste dag van het roofvisseizoen in de boten te vinden en we zijn er achter gekomen dat vele roofvissers hetzelfde idee hebben opgedaan om de laatste resterende uren nog een aantal rovers in de boot te hijsen.
Dat bleek geen makkelijke bezigheid, aangezien we meer dan een uur geen enkele aanbeet mochten voelen en we noodgedwongen op zoek moesten gaan naar plekken waar de roofvis wel aanwezig was.



Eindelijk kwamen de eerste rakkers even snuffelen aan de haken en de vermetelste onder de creaturen proefden even aan het lekkers om direct daarna door een haakje gepenetreerd te worden.
Met licht materiaal wordt het gelijk een bloedstollend gevecht, maar valt meestal voor de gehaakte rover onvoordelig uit, aangezien deze vaak de strijd verliest.

Als ze van te voren weten dat ze toch de strijd met de visser verliezen en de snoekbaars zich daaraan over zou geven, dan zou je een zoutzak naar boven hijsen zonder enige weerstand en dan gaat de lol van het vissen op snoekbaars er gauw vanaf.



Nee, zelfs de kleinste bengels geven niet snel de strijd op en vechten door tot het onthaken toe en we zouden als sportvisser niet anders willen.
Over het algemeen waren het niet de grootste schurken die we vandaag aan de haken kregen, maar we leerden snel genoeg dat het beroeps naar alle waarschijnlijkheid langs is geweest om een bak (grotere) vis aan de rivier te onttrekken.

Verderop waren er twee mannen in een visboot bezig om fuiken te zetten en die waarschuwden ons dat er in een aantal kribvakken al fuiken uitgezet waren, zodat we er rekening mee konden houden en niet onnodig vast kwamen te zitten met onze haken en lijnen.



Aardig van ze, maar dat wekt toch wel wrevel op, omdat ze precies de fuiken hadden geplaatst waar wij net wilden gaan dropshotten omdat we in die bewuste vakken altijd veel mooie struikrovers mochten vangen.
Het beroep weet dat blijkbaar ook en maakt gelijk van de mogelijkheid gebruik om daar fuiken te zetten.

Op mijn vraag of ze die plekken markeren, lieten ze ons witte kaartjes met tekst zien die bij de fuiken worden geplaatst, zodat het duidelijk voor een eventuele sportvisser zichtbaar is.



Sommige veel belovende plekken waren totaal visloos en was er alleen maar een kale bodem, gelijk als een maanlandschap te zien.
Dat is voor ons alleen maar een bevestiging dat het beroep langs is geweest.
Konden ze niet even een paar dagen later langs komen om ons de gelegenheid te geven om op de laatste dag ook een visje te laten vangen.

Alle gevangen roofvissen worden toch geretourneerd als ze hun vechtprestaties hebben laten zien, dus is er geen man overboord.
Maar nee hoor, nog even snel de visgronden leegkapen, want wie houdt er nou rekening met de betalende sportvissers.



De meeste gevangen bandieten waren gulzig op het benauwde af.
Sommige rovers zogen het aas zover naar binnen, dat ze slechts met grote moeite onthaakt konden worden en je moet er niet aan denken als we ook nog een stinger hadden geplaatst.
Je vangt er wel meer vis mee en zeker de voorzichtige aanbeten, maar wat kan een verkeerd terecht gekomen dreg een schade in de keel of vissenbek veroorzaken.

Doen we maar niet, want het welzijn van de vis, voor zover je daarover kunt spreken, gaat voor.
Je vergeeft het jezelf niet als een stinger een ware ravage heeft aangericht en de gevangen deugniet het loodje moet leggen na het onthaken.



De grotere shads of grotere aasvissen vragen vaak om een extra stinger en zeker als de voorzichtige roofvis in de staart bijt zonder de hoofdhaak te raken, maar ik heb het over de kleine shads die vaak in zijn geheel naar binnen worden gezogen en niet meer aan de buitenkant van de bek zichtbaar zijn.
En daar bedoel ik de kleine shads om te dropshotten of kleine aasvisjes mee, zoals de Turkse spiering of kleine bliekjes.

We begonnen eindelijk met regelmaat te vangen.
Niet dat de beker des overvloed ons liet verslikken, maar we kregen zelfs duo aanbeten te verduren.



Ook Frido en Corwin mochten uiteindelijk hun visje vangen, want beide heren hadden nog geen aanbeet mogen voelen.
Zoals ik al eerder vermeldde, waren de snoodaards niet van een formidabel formaat, maar we kregen tenminste beet en dat was voor ons vandaag genoeg.
De teller stond voor Marco en mij inmiddels op 25 stuks en daar bleef het bij.

Geen snotneus wilde nog in ons aas bijten en in de verte zagen we donkere wolken naar ons toe drijven, waar op zeker regen uit zou vallen en dat was trouwens ook voorspeld.



We zijn nog even terug gevaren naar de beginstek en hoorden van andere vissers die daar nog steeds aan het dropshotten of aan het verticalen waren, dat ze redelijk gevangen hadden.
Soms heb je van die dagen, dat je gewoon moet blijven liggen waar je begonnen bent, want het kan elk moment aantrekken na een te lange pauze zonder een enkele aanbeet.

Door het stuiteren van de boot op de hekgolven van de passerende vrachtschepen schoot bij mijn rechternier een niersteentje los en versperde de weg naar mijn blaas en dat deed zo’n pijn, dat ik er misselijk van werd.
Ik kreeg het gevoel dat ik nodig moest plassen en bij de helling moest ik twee keer achter elkaar en had het gevoel dat ik nog steeds niet uit geplast was.
Thuis gekomen nam ik een pijnstiller en de koliekpijn verdween langzaam maar zeker.
De volgende dag plaste ik een niersteentje uit en was ik eindelijk van de pijn af.






 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator