Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| De rovers prefereren soms een uitdagend shadje. 31 stuks
 

    
 
De rovers prefereren soms een uitdagend shadje. 31 stuks


Vanmiddag laat en vanavond zit ik bij Ruud in de boot.
In het nabije verleden heb ik met hem en zijn broer Edwin mooie kneiters in de avonduren mogen vangen en we gaan eens proberen deze resultaten te evenaren.
Specifiek in de avonduren dropshotten of verticalen is een hele aparte techniek.

Niet dat het moeilijker is, maar vaak liggen ze niet meer op de plekken die je op de dag bevist en moet je ze in de avonduren echt zoeken.
’s Avonds zoeken ze vaak ondieper water op en jagen daar op klein en makkelijk prooiaas.
Ik heb weleens snoekbaarzen zien jagen in de avonduren tussen de kribhoofden van de Waal in kniediep water en daar zag je de kleine witvisjes door de lucht vliegen met de snoekbaarzen half uit het water.



Roofbleien hebben dezelfde techniek en ook die heb ik daar al menige keer waargenomen.
Eigenlijk zag je dat al van een behoorlijke afstand door de meeuwen die krijsend rondvlogen boven die bewuste plekken.
Inmiddels weten we uit ervaring waar die nachtelijke snoekbaarzen zich ongeveer bevinden en is het vaak een beproeving welk aasje zij prefereren.

Snoekbaarzen zijn vaak grillig en snel uitgekeken op shadjes die ze al eerder hebben gezien en in de bek hebben meegemaakt.
Dat collectief geheugen duurt soms langer voor het geheel op de achtergrond is verdrongen en wat eerder een vangertje was, is ineens een waardeloos stukje rubber geworden.
Maar vanavond is een shadje van vorig jaar weer favoriet.



Bliek of spiering brengt vaak de rovers in beweging, want dat blijft natuurlijk aas in hun habitat en aan die animo komt geen eind, anders zouden ze stilaan verhongeren.

Maar, eigenlijk door het onvoorspelbaar gedrag van een snoekbaars kan een shadje in een bepaalde kleur plots het aanvalsinstinct van de rovers triggeren en laat hij een bliekje of spierinkje gewoon links liggen.
Als roofvisser weet je dat dat gedrag soms niet is te rijmen en zit je met het handen in het haar (als je dat nog hebt) en voor je het weet heb je al je shads al een keer geprobeerd tot je op die ene stuit en waar je er nog net een van in de visdozen kan vinden.
Verspeel je die, dan kan je net zo goed naar huis gaan, want dan is je visdag voorbij.
Hahaha.



Vanavond krijgen de rakkers eerst een shadje voorgeschoteld, die ik vorig jaar heb ingezet in de avonduren.
Een geel/groen shadje met een rood V-staartje, die met zorg op de dropshothaak is bevestigd.
Als je als snoekbaars naar dat kleinood kijkt, dan moet het water toch uit de bek lopen en dan bedenk je je toch geen moment om toe te happen voor een ander het heeft gedaan.

Maar dan moeten ze er wel liggen.
De eerste aanbeten zijn een feit, maar ook werden er een paar gelost voor we ze boven water kregen, omdat ze door hun felle gevecht van de haak schoten of net met de tanden en gesloten bek even in het staartje van de shad bleven hangen.



Het verrassingseffect dat ze ondervinden en ineens hun vrijheid kwijtraken, door penetratie van een scherpe haak in de bek, doet elke snoekbaars in een heftige woede ontsteken.
De verwondering of verbazing dat ze onvrijwillig hun vrije zwemrichting worden ontnomen heeft een sterke impact in het leven wat ze leiden.

Vanavond kregen we aanbeten genoeg en 31 stuks zagen de boot aan de binnenkant.
Helaas waren er ook lossers, die krachtig en zwaar aanvoelden maar op een of andere manier losschoten van de dropshothaak.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator