Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Ja hoor, daar gaan we weer, op zoek naar wildebrassen 78 stuks
 

    
 
Ja hoor, daar gaan we weer, op zoek naar wildebrassen 78 stuks


We krijgen er geen genoeg van, en ik zeker niet, van het dropshotten op de snoekbaars, welteverstaan, want vandaag zitten Marco en ik weer op het IJ.
Was het een tijdje stil op deze plas water, hoofdzakelijk en klaarblijkelijk door de weinige vangsten (nietwaar Romeo!), maar nu de roofvissen bereidt zijn om (bijna) alles te pakken wat ze voor hun neus aangeboden krijgen, nemen we deze bijzondere omstandigheden gelijk waar.



De “oude” tijden herleven, weliswaar die we een paar jaar geleden mochten meemaken, want toen waren de hoeveelheden rovers op het IJ abnormaal hoog en kon je bijna over de koppen lopen zonder te verzuipen.

De laatste paar sessies hebben we met vele aanbeten te maken gehad, waarvan we eerder stiekem dachten en ongerust dat die voorgoed verdwenen waren, maar nu we het overgrote aantal juvenielen (een, twee en driejarigen) maar ook de grotere maten in flinke aantallen aan de haak hebben gehad, weten we dat de roofvisstand op het IJ zichzelf reguleert.



Wil je alleen maar kneiters vangen, dan is het IJ niets voor jou, maar neem je genoegen met veel kleinere rovers met af en toe een uitschieter die de 55 of 65+ cm passeert, dan is het IJ de uitgelezen plas water om te genieten van je hobby.

Ook is het IJ geschikt voor beginnende vissers en vissertjes, die met een visgids of een vriend of met Pa mee mogen om een visje te vangen aan een dropshot of verticaalhengeltje.
Die gaan laat in de middag met een voldaan gevoel naar huis, omdat ze genoeg aanbeten hebben gehad en hebben kunnen genieten van de vangsten van deze prachtige roofvissen.



We zijn vandaag iets vroeger naar het IJ gegaan, omdat Marco ( Il Capitano) helaas eerder in de middag moet stoppen met vissen, maar elk uurtje dat we onze hobby uit kunnen oefenen is mooi meegenomen.

Na een vijftal aanvallen op de bekende glitterworm, de Ice Shad van Lunker City, kreeg ik gelijk een ruk op de top van mijn dropshothengel toen ik de handel naar de bodem stuurde en ditmaal hing er een baldadige deugniet aan met de dropshothaak net in zijn bovenlip.
Dat zal je leren, prevelde ik hardop en onthaakte de verraste rekel.



Wat later probeerde ik het nog met een andere shad, maar naar mijn gevoel en een paar missers, waardoor ik de shad tot in de haakbocht terug kreeg of net achter de staart was afgebeten, monteerde ik maar weer de bekende glitterworm aan de haak.
Die kregen de schelmen soepel naar binnen geschoven, omdat de worm nu eenmaal flexibel genoeg en zo slap is als een stuk rubberen post elastiek.

Zeg maar, dat ze in de kleinste schurkenbek passen en zo zonder problemen naar binnen worden gezogen.
Doe er je voordeel mee, zou ik zeggen.



Romeo is afgelopen zaterdag naar het IJ getogen en mocht een paar snoekbaarzen en een handvol baarzen aan de haak krijgen.
Wat een verschil met onze sessie vandaag (zondag) en waarschijnlijk ligt het toch aan de aanbieding van de shads, want de condities van het weer waren hetzelfde als vandaag.

Tot achter in de strot waren de Ice shads van Lunker City te vinden na de aanbeet van de gulzige rakkers.





Soms zaten de bengels te sabbelen aan de staart van de shads maar daarna waren ze toch bereid om toe te happen.
Onze toppen van de dropshothengels waren niet stil te krijgen en weer kon ik een tikje op de visteller klikken als er weer een duiveltje uit het doosje van het IJ was gekomen.

Omdat wij steeds weer ongeveer dezelfde plekken aandeden, bleven de ondeugden maar toehappen, ondanks dat ze de shads moesten herkennen.
Maar de dieptemeters gaven de uitslagen en wolken snoekbaarzen lagen allemaal te wachten op een lekkere snack.



Eigenlijk geloof je je eigen ogen niet als de visteller op een gegeven moment de 40 stuks passeert en na het ongeloof bleven toch de aanbeten maar komen.
Wij kregen helemaal geen baarzen aan de haak, dan alleen maar snoekbaarzen en eerlijk gezegd, kregen wij weleens de indruk dat we wel te maken hadden met baarzen, door het trillen van de top van de hengel, maar bleken toch wat kleinere bengels te zijn.

Wat later gingen wij beiden over op shads met de kleur lichtbruin, toen de crème/witte shads wat minder aanbeten te zien gaven.



Ook deze shads kregen hun vuurdoop en brachten de volgende twintig snoekbaarzen in de boot en werden ongemeen fel aangevallen.
Zo kwamen we aan de 60 stuks op de teller en het einde van de sessie was gelukkig nog niet in zicht, maar de tijd begon op te schieten en gaat sneller voorbij als je met veel plezier je visje vangt.

De wind begon een beetje aan te trekken en er schoven meer wolken voor de zon, zodat je minder last had van de ergste warmte en een beetje afkoelde door het windje.



Dat is ook de reden geweest dat we voor een donkere kleur shad hebben kozen en de lichte kleur shad even opzij hebben gelegd voor een later tijdstip.
De felheid van de zon was een beetje verdwenen en dan kan je een donkere kleur inzetten, die de familie snoekbaars beter kunnen zien.

Over het algemeen harkten Marco en ik op diepten tussen de 4 en 6 meter water en we hadden verwacht dat de snoekbaarzen toch wat dieper zouden liggen en zeker omdat de watertemperatuur op was gelopen naar 23.5 graden.



De teller gaf het uiteindelijke aantal aan en bleef steken op 78 stuks, toen we de sessie op 14.30 uur moesten afbreken omdat Marco eerder naar huis moest gaan.
In minder dan 7 ½ uur hadden we 78 snoekbaarzen in de boot gebracht en als je de missers en lossers meetelt, dan hadden we de 100 stuks makkelijk gehaald.

Het waren weer ouderwetse beuken op de top, beuken, waar je hart sneller van gaat kloppen en je verslaafd kan raken aan deze drug die dropshotten heet.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator