Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Vanavond gaan Ruud en ik weer rauzen op wrede creaturen 23 st
 

    
 
Vanavond gaan Ruud en ik weer rauzen op wrede creaturen 23 st


Ik, en ik denk velen met mij, ben gek op dropshotten op onze gestekelde vrienden.
Als ik net klaar ben met een vissessie met een vismaat, zit ik op de terugweg naar de loods, waar de boot gestald staat, in de auto al aan de volgende sessie te denken.
Eerlijk waar.

Dat mijn vismaten niet gillend gek worden van mijn obsessie is verwonderlijk, terwijl zij ook wel van vissen houden, maar niet zo obsessief als ik.



Die hebben nog een “rustpauze” omdat ze nog met hun werkende leven bezig zijn en soms een vrouw en kinderen hebben die meer aandacht vragen, dan het aanhoren van visverhalen.
Ik ben al jaren met pensioen en heb een vrouw die blij voor mij is als ik weer een hengeltje kan uitgooien en mijn kinderen zijn ook allang de deur uit.
Ik sta dus elke dag gereed en slaap bijna met mijn dropshothengels naast mij in bed om als de wekker gaat, te gaan vissen.

Eigenlijk ben ik de ideale vismaat, ik kom altijd op tijd, je kunt mij op de gekste tijden bellen voor een vissessie, al is het een uur van te voren, ik ben er.
Geef even een teiltje, dan kan ik effe kotsen van mijn eigendunk. Hahaha.



Maar vanavond ga ik met Ruud weer de snoekbaarzen de schrik om het hart veroorzaken, want gewapend met dropshothengels en vangende shadjes zijn we van plan om de hele rivier leeg te beuken.

Hebben we maar enige zekerheid daaromtrent, want de families snoekbaarzen zijn zo lijp en zo link als een loden deur en doen waar ze zin in hebben.
Ze sturen gewoon hun kinderen en andere juvenielen op de shadjes af om te kijken of die rare aangeboden hap wel veilig is en als er een aantal plotseling naar de oppervlakte worden getrokken, dan weten zij eigenlijk al genoeg.



Maar gelukkig hebben we te maken met een vis die door inteelt een aantal mankementen vertoont en die mankementen liggen gelukkig voor ons, op het geestelijk niveau.

Velen zijn zo geestelijk kaduuk, dat ze nog steeds als een bezetene een stukje rubber aanvallen, waarvan ze eigenlijk gewoon moeten weten dat die zooi niet te vreten is en vaak nog niet eens op een visje of wormpje lijkt.
Dan zit je toch als roofvis zijnde met kortsluiting in je hersenen en daarom kijken ze waarschijnlijk zo glazig uit de ogen. Hahaha.



Eigenlijk moesten we vanavond buffelen voor een visje, terwijl het zo goed begon met een knalharde eerste aanbeet van een beste maatse rakker.
Het oppervlaktewater is door deze warme dagen opgelopen naar 25+ graden en dat is in principe veel te warm voor de roofvissen.
Maar uiteindelijk kregen we na een aantal missers toch nog 23 struikrovers in de boot en daar zaten mooie sterke wildemannen tussen.

Ruud en ik waren tevreden, terwijl we eigenlijk in ons achterhoofd meer aanbeten hadden verwacht.
En dan als laatste, trek geen broek aan van een flinterdunne stof waar de muggen vrij spel hebben en er dwars door heen prikken, aangezien ik af en toe het gevoel had een speldenkussen te zijn en tijdens het dropshotten knap aan het schurken was op de plekken waar de muggen mij geprikt hadden.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator