Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| We gaan door tot het gaatje, een IJ (selijk) verhaal 50 stuks
 

    
 
We gaan door tot het gaatje, een IJ (selijk) verhaal 50 stuks


Vandaag (zondag) heb ik bezigheden buiten huis hebbende (b.b.h.h.), en zit ik in mijn favoriete houding, lui in een visstoel in het midden van de boot met een dropshothengel in mijn handen.
Nick was zo vriendelijk om mij en Arnold als opstapper mee te nemen in zijn boot naar het IJ en niet eerder afgesproken naar de IJssel, vanwege de sterke wind die was opgegeven.

De wind (Beaufort 4-5) kwam uit het zuidoosten en dan is het beter op het IJ te vissen, dan op de rivier de IJssel.
Vorige week zondag heeft Nick met Arnold de IJssel bezocht en wisten een tweetal fraaie snoeken, een meerval en een paar mooie snoekbaarzen te vangen, dezelfde dag dat ik met Marco op het IJ zo gruwelijk beest wist te houden onder de 78 gevangen snoekbaarzen.



We zouden vandaag dat aantal niet halen, hoewel we dat twee keer voor elkaar hebben gekregen, want vandaag in de vroege ochtenduren waren de aanbeten spaarzaam.
Dat hebben we weleens meer meegemaakt, dat er in de vroege uurtjes weinig aanbeten waren en later op de ochtend kwamen de rakkers pas los.

Het was even zoeken naar de juiste kleur shad en eveneens de vorm en eenmaal gevonden, kwamen de aanbeten vanzelf.
Vandaag was ik de slow starter, want de beide mannen hadden al per persoon drie snoekbaarzen over de rand van de boot binnengebracht, toen ik pas mijn eerste aanbeet mocht verzilveren.



Het was heerlijk op het water, de felle zon verdween af en toe achter een bewolkte lucht, de sterke wind was eigenlijk een aangename lauwe föhnwind en af en toe kregen we een aanbeet van kleine en grotere snoekbaarzen.

Het varieerde van nibbelen tot beuken op de top van de dropshothengels, want niet iedere snoekbaars of baars had de neiging om de shad te molesteren.
Soms bleek een nibbel op de top een mooie maat snoekbaars te zijn, het formaat dat je eigenlijk niet verwachtte en soms kreeg je met een ware doodsverachting een knal op de top van net een maatse die de shad tot achter in de keel had gezogen.



Dat is ook de reden dat we shadjes gebruiken die zo slap zijn als een stuk postelastiek en waar de staart naar beneden wijst als je hem in de hand houdt.
Zo’n shadje vouwt zich al samen als je er alleen al naar kijkt, laat staan als die in een gretige muil van een baars of snoekbaars wordt gezogen.
Vaak zie je de shad niet meer als je na de aanbeet de kop van de vis boven water ziet, terwijl je weet dat achter die gesloten bek de shad verborgen zit.

Toch presteren die rovers om de staart in de bek te nemen en niet verder door te slikken en je de shad opgeschoven in de haakbocht terugkrijgt.
Soms komt dat omdat je te snel aanslaat en je de vis weinig gelegenheid geeft om verder te schrokken.



De beide mannen gingen over op verticalen met een shad aan een loodkop bevestigd en het leek er op dat ze wat meer aanbeten kregen dan de dropshotmethode.
Even had ik de neiging om dat ook te gaan doen en ving er inderdaad een paar aan de inmiddels beruchte ITT shad.

Toch ben ik na die paar vissen overgegaan op de dropshot met aan de haak een Lunker City Ice Shad worm en daar kreeg ik in verhouding meer aanbeten op en kon zo de kleine achterstand mee inhalen.



Omdat het in de namiddag behoorlijk zou gaan regenen ( rond 15.30 uur), zijn we om 14.30 uur naar de helling gereden om te gaan traileren.
We hadden geen zin om nog even door te gaan voor een vijf of tiental vissen meer en ons helemaal zeiknat te laten regenen.

Vandaag hebben ca. 50 rovers in de boot gekregen en dat kunnen er een paar meer zijn geweest, want op een gegeven moment zijn we gestopt met tellen.
Er zaten mooie roekeloze rakkers bij, die en een beuk op de top gaven en ook nog eens goed aan het gewicht en maat waren.
Onze hengels stonden telkens weer prachtig krom van pure emoties.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator